ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ  ΚΛΗΡΙΚΟΛΑΪΚΗ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΛΕΙ ΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΛΑΟ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΛΑΟΣΥΝΑΞΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 3 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ,ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ..
   – ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ -.

Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΚΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ


Ἐπισκόπου Σεραφείμ

Μητροπολίτου Πειραιῶς

 

Η ΑΙΡΕΣΙΣ

ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΚΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 

ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ 2012

 

  

 Δίδεται τό δικαίωμα τῆς ἀναπαραγωγῆς ἤ δημοσιεύσεως μέρους ἤ ὅλου τοῦ παρόντος μέ ἁπλή ἀναφορά τῆς προελεύσεως


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Τῷ Mακαριωτάτῳ και Γεραρῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Κυρίῳ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΩ ΤΩ Β΄ καί τῇ Σεπτῇ Ἱεραρχίᾳ τῆς Ἁγιωτάτης Ἀποστολικῆς καί Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς  Ἑλλάδος.

Εὐλαβῶς ἀνατίθεται

Ὁ πονήσας

ΚΕΦΑΛAIΟΝ ΠΡΩΤΟΝ

ΘΕΟΣ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Γνωστή εἶναι ἡ διακήρυξις τῆς Γραφῆς ὅτι ὁ Θεός εἶναι «ἀγάπη» (Α΄ Ἰωάν. Δ΄9). Ἡ «ἀγάπη» βεβαίως δέν εἶναι αὐτή αὕτη ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἄπειρος θεία οὐσία καί φύσις εἶναι -καί θά εἶναι πάντοτε- διά τόν ἄνθρωπον ἀκατάληπτος, ἀπερινόητος, ἀσύλληπτος, κατά τήν ὁμόφωνον ἐν προκειμένῳ γνώμην τῶν ἁγίων πατέρων τῆς ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας[1]. Ἀλλ’ ἡ «ἀγάπη» εἶναι ἡ κυρία ἰδιότης τοῦ Θεοῦ, τό τέλος εἰς ὅ πᾶσαι αἱ λοιπαί ἰδιότητες Αὐτοῦ ἀναφέρονται[2].

Ἡ κυρία δέ αὕτη ἰδιότης τοῦ Θεοῦ ἀπορρέει ἐκ τοῦ τριαδικοῦ τῶν ὑποστάσεών Του. Ὁ ἄναρχος, ἄπειρος καί ἀΐδιος Πατήρ, γεννῶν ἀνάρχως ἐπίσης καί ἀϊδίως τόν ἄπειρον ὡσαύτως Λόγον Αὐτοῦ ἤ Υἱόν (Ἰωάν. Α΄1 κ.ἄ.), ἐνυπόστατον ὁμοίως καί ἐνσυνείδητον, ἀνάρχως ὑπάρχοντα ἐν «μορφῇ Θεοῦ» (Φιλιππ. Β΄6 κ.ἄ.), ἀγαπᾶ Αὐτόν δι’ ἀπείρου ὡσαύτως, ἀϊδίου, ἐνυποστάτου καί ἐνσυνειδήτου Πνεύματος (τοῦ Ἁγίου Πνεύ­ματος), ἐξ Αὐτοῦ ἐκπορευομένου (Ἰωάν. ΙΕ΄26) καί ἐπί τόν Υἱόν ἐπαναπαυομένου (Ἰωάν. Α΄32-33 κ.ἄ.)[3]. Διά τοῦτο ὁ Υἱός ἀποκαλεῖται ὑπό τοῦ Πατρός καί «ἀγαπητός» (Ματθ. Γ΄17 καί IΖ΄ 5) ἤ Υἱός τῆς ἀγάπης» (Κολασ. Α΄13)∙ καί δι’ Αὐτοῦ (Ἰωάν. Α΄1, Ἑβρ. Α΄3 κ.ἄ.) ἀλλά καί ἐν Αὐτῷ» (Κολασ. Α΄16), ὁ Πατήρ ηὐδόκησε.. (Ματθ. Γ΄17 καί ΙΖ΄5 κ.ἄ.). Καί τά πάντα ἐγένοντο δι’ Αὐτοῦ, ὡς καί ἐν Αὐτῷ (Ἰωάν. Α΄1, Κολοσ. Α΄16 κ.ἄ.), ἐφόσον, ἄλλως τε, Αὐτός εἶναι ἡ ἄπειρος «δύναμις» καί «σοφία» τοῦ Θεοῦ (Α΄ Κορ. Α΄ 24 κ.ἄ.).

Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι, ὅπως ὁ Πατήρ ἀγαπᾶ τόν Υἱόν δι’ ἀπείρου ἀγάπης, οὕτω καί ὁ Υἱός ἀνταγαπᾶ τόν Πατέρα, ἐξ οὗ ἀνάρχως γεννᾶται, ἐπίσης δέ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον καί ἐπ’ Αὐτόν ἐπαναπαυόμενον, δι’ οὗ ἀγαπᾶται ὑπό τοῦ Πα­τρός. Ὁμοίως δέ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς ἐνυπόστατον ὡσαύτως καί ἐνσυνείδητον, ἀγαπᾶ ὡσαύτως ἀπείρως ἐπίσης τόσον τόν Πατέρα, ἐξ οὗ ἀνάρχως καί ἀϊδίως ἐκπορεύεται, ὅσον καί τόν Υἱόν, ἐφ’ Ὅν ἐπαναπαύεται. Καί οὕτως ἡ ἀγάπη τοῦ τρισυποστάτου καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ (Ἰωάν. IΖ΄3 κ.ἄ.) ἐκδηλοῦται πρωτίστως καθ’ Ἑαυτόν, ἤτοι εἰς τάς τρεῖς ὑποστάσεις (πρόσωπα) τῆς ἁγίας Τριάδος πρός ἄλληλα, ὧν ὁ Υἱός ἀποτελεῖ τό κατ’ ἐξοχήν ὑποκείμενον τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρός. (Ματθ. IB΄18, Ἰωάν. ΙΖ΄26, Κολασ. Α΄13, Ἐφεσ. Α΄6 κ.ἄ.)[4].

Ἐκ τῆς κυρίας δέ ταύτης καί βασικῆς ἰδιότητος τοῦ τρισυπο­στάτου Θεοῦ, δηλαδή τῆς ἀγάπης, ἀπέρρευσε φύσει καί ἡ θεία εὐδοκία καί βούλησις τοῦ δημιουργεῖν (Α΄ Ἰακώβου Α΄ 18). Διότι ὁ ἄπειρος καί τρισυπόστατος Θεός δέν ἦτο δυνατόν νά ἀρκεσθῆ ἀγαπῶν Ἑαυτόν μόνον, μηδενός ἄλλου πλήν Αὐτοῦ ὑπάρχον­τος, καί νά ἀπολαμβάνῃ οὕτως αὐταρέσκως καί φιλαύτως τήν Ἑαυτοῦ δόξαν. Τοῦτο θά ἀπετέλει μίαν ἄπειρον φιλαυτίαν…, ἐφόσον ἡ ἀγάπη προϋποθέτει πάντοτε ἑτερόν τι, πρός ὅ ἀναφέρεται[5]. Ηὔδοκησεν ἄρα, οὐχί κατ’ ἀνάγκην, ὡς ἀνενδεής, μήτε -καί κατά μείζονα λόγον- κατ’ ἐπιβολήν (ἅτε μή ὑπάρχοντος ἄλλου τι­νός ἀνωτέρου Αὐτοῦ διά νά ἐπιβάλη τί εἰς Αὐτόν), ὅπως, ἐν τῇ παντοδυ­ναμίᾳ Του, δημιουργήση ἐκ τοῦ μή ὄντος πολυποίκιλα κτίσματα, διά νά ἐκδηλώση καί ἐξωστρεφῶς, ἤτοι ἐκτός τῆς Ἑαυτοῦ οὐσίας, τήν ἀγάπην Του. Καί ἵνα ἐπαναπαύηται καί ἐπ’ αὐτῶν ἡ ἀγάπη Του διά τῆς μεταδόσεως καί εἰς αὐτά ἐκ τῶν ἰδίων Του ἀγαθῶν. Νά καταστήση δηλαδή τά κτίσματα ταῦτα μέτοχα τῆς Ἑαυτοῦ Μακαριότητος καί δόξης.[6]  Οὕτω, καί «κατά τήν εὐδοκίαν Αὐτοῦ, ἥν προέθετο ἐν Αὐτῷ» (πρός Ἐφεσ. Α΄9), «βουληθείς ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀλη­θείας εἰς τό εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν Αὐτοῦ κτισμάτων» (Α΄ Ἰακώβου Α΄18). Ἡ «κύησις», ἐν προκειμένῳ, ἔχει τήν ἔννοιαν τῆς δημιουρ­γίας, ὡς τοῦτο συνάγεται καί ἐκ τοῦ ἐν συνεχείᾳ χαρακτηρισμοῦ τῶν «κυη­μάτων» ὡς «κτισμάτων». Ἐξ ἄλλου ὑπό τοῦ Θεοῦ ὡσαύτως ἐγεννήθησαν καί αἱ «ψιλαί ἰδέαι» περί πάντων τῶν κτισμάτων πρό τῆς ἐξ «οὐκ ὄντων» ὀντοποιήσεως αὐτῶν.

Οὕτως ἐγεννήθησαν ἀχρόνως[7] ὑπό τοῦ Πατρός, διά τοῦ μονο­γενοῦς Αὐτοῦ Υἱοῦ ἀλλά καί ἐν Αὐτῷ (Ἰωάν. Α΄3, Κολασ. Α΄16 κ.ἄ.), πᾶσαι, ἀρχικῶς, αἱ «ψιλαί ἰδέαι» περί τῶν πολυποίκιλων κτι­σμάτων, τά ὁποῖα, τῇ παντοδυνάμῳ βουλῇ τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τῇ  ἀπείρω Αὐτοῦ σοφίᾳ καί προγνώσει, προωρίσθησαν νά δημιουργηθῶσιν ἐξ οὐκ ὄντων, καί ἐν ἀπερινοήτῳ συμβουλίῳ τῶν τριῶν ὑποστάσεών Του[8], κατηρτίσθη τό σχέδιον τῆς δημιουργίας αὐτῶν πρό τῆς ὀντοποιήσεώς των. Ἀποκορύφωμα προδήλως τῆς τοιαύτης ἐκδηλώσεως τῆς θείας  ἀγάπης ὑπῆρξε ἡ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ, ὅπως με­ταξύ τῶν πολυποίκιλων κτισμάτων (τά ὁποῖα ἐχωρίσθησαν εἰς πολλάς «Μονάς» ἤ «τάγματα» (Ἰωάν. ΙΔ΄2, Α΄ Κορ. ΙΕ΄23 κ.ἄ.) περιληφθῆ καί, ὡς ἀνώτερον καί τελειότερον πάντων, τό τάγμα τῶν «Θεῶν κατά χάριν». Κτισμάτων δηλαδή ὁμοίων κατά πάντα μέ τάς διαφόρους πεπερασμένας ἐκφάνσεις ἤ μορφάς[9], τάς ὁποίας ἑκάστοτε θά ηὐδόκει ὁ Θεός νά προσλαμβάνη, διά νά γίνεται ἀντιληπτός ὑπ’ αὐτῶν. Τήν εὐδοκίαν ταύτην τοῦ Θεοῦ ἐβεβαίωσεν ὁ Κύριος, ὑπομνήσας τό ἐν τῇ Π.Δ. (Ψαλμ. ΠΑ΄6) ἀναφερόμενον. «Ἐγώ εἶπα θεοί ἐστέ…» (Ἰωάν. Ι΄34). Ὁ δέ προφητάναξ Δαυΐδ ἐν πνευματικῇ ἐξάρσει γράφει ἐπίσης (Ψαλμ. ΠΑ΄ (ΠΒ΄) 1) «…Ὁ Θεός ἔστη ἐν συναγωγῇ Θεῶν…»[10].

Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι ἡ τοιαύτη εὐδοκία καί βούλησις τοῦ Θεοῦ πρός δημιουργίαν κτισμάτων ἐξ «οὐκ ὄντων», διά νά ἐπαναπαύηται ἐπ’ αὐτῶν ἡ ἀγάπη Του, καί εἶναι ταῦτα μέτοχα τῆς θείας Αὐτοῦ μακαριότητος καί δόξης, δέν θά ἦτο δυνατόν νά πραγματοποιηθῆ, εἰμή μόνον διά τῆς δημιουργίας ὄντων ἀφθάρτων (πνευ­ματικῶν) ἀλλά καί ἐνσυνειδήτων, ἄρα δέ καί ἐλευθέρων[11]. Διότι μόνον τοιαῦτα κτίσματα θά ἦτο δυνατόν νά ὑπάρχωσι (μετά τήν δημιουργίαν των) αἰωνίως, ὡς ὁ Θεός, καί νά νοῶσι συνειδητῶς οὐχί μόνον τῆς ἰδίας αὐτῶν ὑπάρξεως καί ζωῆς ἀλλά καί τοῦ δημιουργοῦ αὐτῶν ὡς καί τῶν ἀπείρων ἀγαθῶν Του[12]. Κτίσματα (δημιουργήματα) φθειρόμενα, θνήσκοντα καί ἀφανιζόμενα οὐδεμίαν θά εἶχον αἰωνίαν ἀξίαν. Κατά μείζονα λόγον κτίσματα ἄλογα, στερούμενα δηλαδή νοήσεως καί συνειδήσε­ως ἄρα δέ καί ἐλευθερίας (ὡς ἡ ἄψυχος συμπαντική ὕλη καί πάντα τά κα­τώτερα τοῦ ἀνθρώπου ἔμψυχα καί ἄψυχα ἐνόργανα ὄντα), τά ὁποῖα οὔτε τήν ὕπαρξιν καί ζωήν αὐτῶν συνειδητῶς θά ἦτο δυνατόν νά νοήσωσι, μήτε τοῦ Δημιουργοῦ αὐτῶν καί τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν Του. Καί οὕτως ἄνευ ἀ­ξίας θά ἀπέβαινεν ἡ ἐπ’ αὐτῶν ἐπανάπαυσις τῆς ἀγάπης του  Θεοῦ.

Ἔγνω ὅθεν ἀναμφιβόλως ὁ Θεός, πρό τῆς διαμορφώσεως ἔτι τοῦ σχε­δίου τῆς ὅλης δημιουργίας, ὅτι ἡ εὐδοκία Αὐτοῦ πρός δημιουργίαν κτισμάτων ἐξ «οὐκ ὄντων» θά προσελάμβανε πραγματικήν ἀλλά καί αἰωνίαν ἀξίαν μόνον διά τῆς ὀντοποιήσεως κτισμάτων πνευματικῶν ἀφθάρτων, ἄρα δέ καί ἐνσυνειδήτων καί ἐλευθέρων, διότι ταῦτα μόνον θά ἠδύναντο νά ὑπάρχωσιν αἰωνίως, ἀλλά καί νά ἔχωσι συνείδησιν τῆς τε ἰδίας ἑαυτῶν ὑπάρξεως ὡς καί τοῦ Δημιουργοῦ των, τόν Ὁποῖον θά ἔβλεπον ἐποπτικῶς, προσλαμβάνοντα, χά­ριν αὐτῶν καί πεπερασμένας «ἐκφάνσεις» ἤ «μορφάς». Νοοῦντα δέ τά κτίσματα ταῦτα, ὅτι ἐξ «οὐκ ὄντων» ἦλθον εἰς τό «εἶναι», τῇ εὐδοκίᾳ Αὐτοῦ, ὅτι ἐξ Αὐτοῦ ἔλαβον τό εἶναι καί τό εἰδέναι, καί ἐν τῇ ἐκδηλώσει τῆς ἀπείρου Αὐτοῦ ἀγάπης ἐγένοντο μέτοχα τῆς αἰωνίου Αὐτοῦ μακαριότητος καί δόξης, ὅπως καί τῶν ἀσυλλήπτων, διά τήν ἀνθρωπίνην διάνοιαν (Α΄ Κορ. Β΄9 κ.ἄ.), πνευματικῶν Αὐτοῦ ἀγαθῶν, ὧν τήν ὕπαρξιν, ἀλλά καί τήν ὡραιότητα συνειδητῶς ἐπίσης θά ἀντελαμβάνοντο, θά ἠσθάνοντο φύσει, καί ἐλευθέρως, αἰωνίαν πρός τόν Θεόν εὐγνωμοσύνην καί ἀγάπην διά τάς τοιαύτας καί τοσαύτας πρός αὐτά δωρεάς, ἐφόσον μάλιστα θά ἔβλεπον Αὐτόν καί ἐποπτικῶς.

Ἀλλά μεταξύ τῶν διαφόρων ἰδιοτήτων τοῦ ἀπείρου Θεοῦ εἶναι, ὡς γνωστόν, καί ἡ περί πάντων ἄπειρος καί ἀπερινόητος ἐπίσης πρόγνωσις Αὐτοῦ, περί ἧς ἔχομεν ἀπόλυτον τήν βεβαίωσιν διά τῶν ἐπαληθεύσεων τοῦ προφητισμοῦ[13]. Ἐν τῇ ἀπείρῳ δέ καί ἀπερινοήτῳ ταύτη προγνώσει Του, καταρτίζων Οὗτος, ἐν ψιλαῖς ἔτι ἰδέαις, τό περί τῆς ὅλης δημιουργίας σχέδιον Αὐτοῦ (τό περιλαμβάνον καί ἄγνωστον εἰς ἡμᾶς ἀριθμόν πνευματικῶν δημιουργημάτων ἐν τῷ πνευματικῷ κόσμῳ (Κολασ. Α΄16 κ.ἄ.), προέγνω ὅτι ἕν ἐκ τῶν πνευματικῶν ταγμάτων τῶν κτι­σμάτων Του τούτων, μέ ἀρχηγόν τόν ἀρχάγγελον Ἑωσφόρον, δέν θά ἐφαίνετο ἄξιον τῶν τοιούτων καί τοσούτων καί πρός αὐτό δωρεῶν τοῦ Θεοῦ. Ὅτι ὁ ἀρχηγός τοῦ τάγματος τούτου, περίοπτον πνευματικήν θέσιν ἔχων πλησίον τοῦ Θεοῦ (Ἠσ. ΙΔ΄12 κ.ἄ.), θά παρεσύρετο ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξωτερικῆς ἀφορμῆς ἤ αἰτίας εἰς ἐπανάστασιν κατ’ Αὐτοῦ, εἰς ἀποστασίαν, κακήν χρῆσιν ποιούμενος τῆς ἐνσυνειδήτου αὐτοῦ ἐλευθερίας. Καί ἀντί εὐγνωμοσύνης θά τόν ἐφθόνει διά τήν ἄπει­ρον Αὐτοῦ δόξαν. Διαστροφήν δέ τῆς συνειδήσεως αὐτοῦ ὑφιστάμενος, θά ἐμίσει προσέτι τόν Θεόν, ζητῶν νά γίνη ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ καί νά κτίση τόν θρόνον του ὑπεράνω τῶν νεφελῶν (Ἠσ. ΙΔ΄13-14 κ.ἄ.).

Προέγνω ἐπίσης ὁ Θεός, ὅτι εἰς τήν τοιαύτην παραφροσύνην καί ἀποστασίαν τοῦ Ἑωσφόρου θά παρεσύρετο καί ὅλον τό ὑπ’ αὐτόν ἀγγελικόν τάγμα, ἐπαναστατοῦν ὁμοίως κατ’ Αὐτοῦ ἐν τῷ αὐτῷ πνεύματι. Καί τέλος, ὅτι ἡ τοιαύτη διαστροφή τῆς συνειδήσεως τῶν κτισμάτων τούτων, ἐπιφέρουσα τήν ἀλλοίωσιν καί αὐτῆς τῆς φύσεως αὐτῶν καί μεταβάλλουσα αὐτά αἰωνίως ἀπό πνεύματα φωτός, ἀγάπης καί ἀληθείας εἰς πνεύματα ζόφου, σκότους, μίσους καί ψεύδους[14], θά ἦτο κατ’ ἐφαρμογήν τῆς δικαιοσύνης Του, φύσει ἐπίσης, οὐχί μόνον ἀμετάτρεπτος ἀλλά καί ἀσύγγνωστος. Διότι, κατά τήν ἀπόλυτον θείαν δικαιοσύνην (περί ἧς θά ἀσχοληθῶμεν ἀναλυτικῶς ἐν τῷ Β΄ κεφ.) τά πνευματικά κτίσματα, ἔχοντα φαεινήν τήν συνείδησιν ὅτι ἐξ «οὐκ ὄντων» ἦλθον εἰς τό εἶναι, ὅτι παρά τοῦ Θεοῦ ἔλαβον τά πρω­ταρχικά καί ὕψιστα ἀγαθά, τό «εἶναι» δηλ. καί τό «εἰδέναι» καί ὅτι τῇ εὐδοκίᾳ Αὐτοῦ καί πάλιν ἐγένοντο μέτοχα καί πάντων τῶν ἀνεκφράστων καί αἰωνίων Αὐτοῦ ἀγαθῶν, εἶχον ἐπιτακτικόν καθῆ­κον νά τρέφωσιν αἰωνίαν εὐγνωμοσύνην πρός τόν Δοτῆρα τόσων ἀγαθῶν καί νά ἐναρμονίζωσιν ἀπολύτως τήν θέλησιν των πρός τήν βούλησιν Ἐκεί­νου, βλέποντα μάλιστα Αὐτόν ἐποπτικῶς. Ἡ πτῶσις ὅθεν αὐτῶν καί ἡ διαστροφή τῆς συνειδήσεως των, ἄνευ οὐδεμιᾶς αἰτίας, θά ἦτο, κατά τήν θείαν δικαιοσύνην, ἀσύγγνωστος, ἀλλοιοῦσα, αἰωνίως καί ἀτρέπτως, καί αὐτήν τήν φύσιν αὐτῶν. Ἐκ τῆς πτώσεως δέ καί διαστροφῆς τῶν πνευμάτων τούτων θά ἐγεννᾶτο ἡ ἁμαρτία, ὁ θάνατος καί τό ἠθικόν κακόν, μή ὑπάρχοντα φύσει ἐν τῷ Θεῷ[15].

Προγνούς δέ ὁ Θεός, κατά τήν κατάρτισιν ἔτι ἐν ψιλαῖς, ἰδέαις τοῦ ὅλου σχεδίου τῆς δημιουργίας τήν πτῶσιν τοῦ Ἐω­σφόρου καί τοῦ ὑπ’ αὐτόν ἀγγελικοῦ τάγματος, καί τήν γένεσιν οὕτω τῆς ἁμαρτίας -τοῦ ἠθικοῦ κακοῦ- καί τοῦ θανάτου, δέν ἠθέλησε, προδήλως, νά ἀποτρέψῃ ταύτην ἀπ’ ἀρχῆς διά τῆς ἀφαιρέσεως καί τοῦ ἀφανισμοῦ ἐκ τοῦ σχεδίου, διά τῆς μή ὀντοποιήσεως δηλαδή τῶν περί τῶν κτισμάτων τούτων ψιλῶν ἰδεῶν Του, προφανῶς διά νά μή ὑποστῇ οὕτω περιορισμόν ἡ ἀπειρία Του καί θεωρηθῇ φοβούμενος τάς συνεπείας αὐτῆς, ἐφόσον καί αἱ περί τῶν κτισμάτων τούτων ψιλαί ἰδέαι Του ἐκυήθησαν ἐπίσης, ὅπως καί αἱ περί πάντων τῶν λοιπῶν, ἀγαθαί, καί ἀγαθά θά ἐδημιουργοῦντο τά ἀντίστοιχα πνεύματα – κτίσματα. Δέν ἠθέλησεν ὡσαύτως, μετά τήν τοιαύτην πρόγνωσίν Του, νά ἀποτρέψῃ ἀκολούθως τήν πτῶσιν καί τήν διαστροφήν τῶν κτισμάτων τούτων ἀναγκαστικῶς, διά νά μή παραβιάσῃ τήν ὑποσχεθεῖσαν καί εἰς αὐτά πνευματικήν ἐλευθερίαν, ὡς ἀκριβῶς ἔπραξε καί διά τούς πονηρούς καί μέχρι τέλους ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους, τάς περί τῶν ὁποίων ψιλάς ἰδέας εἶχεν ὡσαύτως ἀπολύτως ἐν ὄψει Του κατά τήν κατάρτισιν τοῦ ὅλου περί τῆς δημιουργίας σχεδίου (Ματθ. I΄30 κ.ἄ.). Προώρισεν ὅμως νά χρησιμοποιήσῃ τόσον τήν ἀποστασίαν, ὡς καί τήν κατά τοῦ ὅλου, ἐν συνεχείᾳ, ἔργου Του ἀντίδρασιν τοῦ σατανᾶ καί τῶν δαιμόνων (ὅπως ἀκολούθως καί τήν ζωήν καί δρᾶσιν ἐν γένει πάντων τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων) πρός μείζονα ἔτι ἐκδήλωσιν τῆς ἀπείρου ἀγάπης Του. Ἐν ταυτῷ δέ καί τῆς ἀπείρου ἐπίσης Σοφίας Του, ὅπως καί τῆς παντοδυναμίας Αὐτοῦ[16].

Ἀλλά προέγνω ὡσαύτως, κατόπιν τούτων, ἀναμφιβόλως ὁ Θεός ὅτι, ἐάν ἀπ’ εὐθείας προέβαινεν εἰς τήν ὀντοποίησιν τῶν «ψιλῶν ἰδεῶν» Του καί περί τοῦ τάγματος τῶν «Θεῶν κατά χάριν», ἡ πτῶσις τοῦ τάγματος τούτου θά ἦτο περισσότερον ἐνδεχομένη, ἵνα μή εἴπωμεν ὅλως ἀναπόφευκτος. Διότι ἐάν κατά τήν ρητήν καί σαφῆ μαρτυρίαν τῆς Γραφῆς (Ἠσ. ΙΔ΄13, 14 κ.ἄ.), ἐφθόνησε τόν Θεόν ὁ Ἐωσφό­ρος ἀρχάγγελος ὤν, καί παραφρονήσας ἐσκέφθη νά γίνη ὅμοιός Του κατά πάντα…, πόσον μᾶλλον δέν θά παρεσύροντο εἰς ὁμοίαν πτῶσιν οἱ «Θεοί κατά χάριν», οἵτινες ἀπ’ ἀρχῆς τῆς ὀντοποιήσεως των θά ἔβλεπον ἑαυτούς κατά πάντα ὁμοίους πρός τάς πεπερασμένας ἐκφάνσεις Του, καί τούς ὁποίους, ἐφαρμόζων ἐπίσης τήν δικαιοσύνην Του, θά κατεδίκαζε ὁμοίως εἰς αἰωνίαν κόλασιν;

Προέβαλεν οὕτω πρός ὁλοκλήρωσην τῆς ὅλης εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, καί περάτωσιν τοῦ ὅλου σχεδίου τῆς δημιουργίας, ἡ ἀνάγκη τῆς προσθήκης τῆς «καμπύλης» καί τῆς ὑλικῆς τοιαύτης, ἤτοι, καί ἀρχικῶς, τῆς δημιουργίας τῶν ἄνευ συνειδήσεως καί ἐλευθερίας κτισμάτων, ἅτινα θά ὑπετάσσοντο εἰς τήν ἀέναον κίνησιν, ἀλλοίωσιν καί φθοράν… τῆς δημιουργίας δηλαδή τοῦ ὑλικοῦ τούτου Σύμπαντος μέ τούς ἀναριθμήτους ἔτι κόσμους του, τῶν ποικίλων οὐρανίων σωμάτων καί τῶν ἀστρικῶν συγκροτημάτων, καί τῆς δημιουργίας ὡσαύτως, ἐν συνε­χείᾳ, ἐπί τοῦ μικροσκοπικοῦ μέν ἀλλά τόσον γραφικοῦ τούτου πλανήτου, κτίσματος διφυοῦς – δισυνθέτου, ὑλικοῦ δηλαδή καί πνευματι­κοῦ, κτίσματος μέ ὑλικόν μέν σῶμα, ὑποκείμενον εἰς διάλυσιν καί φθοράν, ἐν περιπτώσει ἁμαρτίας, μέ ψυχήν δέ πνευματικήν, ἐνσυνείδητον ἄρα καί ἐλευθέραν, ἐγκεκλεισμένην ἐν τῷ σώματι τούτω, ὥστε ἡ ἐνδεχο­μένη πτῶσις αὐτοῦ νά μή εἶναι ἀσύγγνωστος καί αἰωνία, ἀλλά (καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν πάλιν τῆς μετανοίας) συγγνωστή. Καί ὡς τοιοῦτον κτίσμα προωρίσθη ὁ ἄνθρωπος, τόν ὁποῖον ὁ Θεός ηὐδόκησε νά ποιήση «κατ’ εἰκόνα Του» (Γενεσ. Α΄27), διά νά τόν δοκιμάσῃ… καί τόν ἐξομοιώσῃ οὕτως ἀκολούθως πρός Ἑαυτόν. Προωρίσθη δηλαδή, ὅπως δημιουργηθῇ ὁ ἄνθρωπος «κατ’ εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὡς τοιοῦτος δοκιμασθῇ ἐν πνευματικῇ δοκιμασίᾳ καί ἀθλήσει (Β΄ Τιμ. Β΄5 κ.ἄ.). Καί νικητής ἐν αὐτῇ ἀναδεικνυόμενος (Ἀποκ. Β΄7 κ.ἄ.), οὐχί μόνον νά καταστῆ ἄξιος τῆς πρός τόν Θεόν, κατά χάριν, ἐξομοιώσεως, γινόμενος «κατά χάριν Θεός», ἀλλά νά καταστῇ προσέτι, διά τῆς ἐκ τῶν «παθημάτων πείρας», καί αἰωνίως πλέον ἄπτωτος ἐν τῇ ἀτέρμονι ἐκείνῃ δόξῃ καί τιμῇ[17].

Κατά τήν ὁμόφωνον δ’ ἐν τούτῳ γνώμην πάντων τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν ἐδημιουργήθη ὑπό τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος οὔτε «φύσει θνη­τός», μήτε ἐπίσης «φύσει ἀθάνατος». Ἐδημιουργήθη ὡς «κατά χάριν Θεός» δυνάμει, διά νά καταστήσῃ ἑκουσίως ἑαυτόν, βοηθούμενος ὑπό τοῦ Θεοῦ, τοιοῦτον, βάσει τῆς θεοειδοῦς φύσεως αὐτοῦ[18]. Τό ὑλικόν σῶμα του, ὑποκείμενον ἐν περιπτώσει ἁμαρτίας, εἰς φθοράν καί διάλυσιν (θάνατον), ὅπως καί πάντα τά λοιπά κτίσματα τῆς ὑλικῆς δημιουργίας (Ρωμ. Η΄22 κ.ἄ.), θά καθίστατο ἐπίσης ἄφθαρτον, πνευματικόν (Α΄ Κορ. 42-44 κ.ἄ.), ἐάν ἀνεδεικνύετο νικητής εἰς τήν προορισθεῖσαν δι’ αὐτόν δοκιμασίαν καί ἄθλησιν, ἥτις θά συνίστα­το εἰς τήν ἐλευθέραν ὑποταγήν του εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ (Γεν. Β΄16-17). Ἐπίσης ἡ πνευματική ψυχή του θά καθίστατο αἰωνίως ἄπτωτος, ἐν τῷ ἑαυτῆς σώματι, ἔχουσα πάντοτε τήν χάριν, τήν κοινωνίαν καί τόν φωτισμόν τοῦ Θεοῦ. Ἄλλως θά κατεδικάζετο καί αὕτη εἰς θάνατον, ὡς ὁ Ἑωσφόρος καί τό ὑπ’ αὐτόν τάγμα. Εἰς στέρησιν δηλαδή πασῶν τῶν θείων τούτων δωρεῶν, προσέτι δέ, καί μετά τήν διάλυσιν τοῦ σώματός της (τόν θάνατόν του), εἰς αἰωνίαν πλέον κόλασιν, εἰς αἰώνιον βασανισμόν, μετά τοῦ σατανᾶ καί τῶν ἐκπεσόντων ἀγγέλων (Ματθ. ΚΕ΄41, Ἀποκ. Κ΄10 κ.ἄ.), ὡς καί εἰς μετατροπήν της εἰς «ἀστέρα ζόφους» (Ἰούδ. στ. 3) εἰς τό διηνεκές. Διά τῆς τοιαύτης «ἀθλήσεως» καί «δοκιμασίας» ἐπεζητήθη ὑπό τοῦ Θεοῦ ἡ ὁλοκληρωτική ἐπίτευξις τῆς πλήρους διαμορφώσεως τῆς ἀνθρω­πίνης βουλήσεως καί ἡ ἐμπέδωσις τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας, διά τῆς ἀπολύτου ἐλευθέρας ὑποταγῆς καί τῆς ἑκουσίας ἐναρμονίσεως αὐτῆς εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπακόλουθον δέ τῆς νίκης προωρίσθη ὁ θρίαμβος κατά τῶν παθῶν καί τοῦ διττοῦ θανάτου. Καί ἡ ἀνάδειξις τοῦ τελείου ἀνθρώπου, τοῦ «κατά χάριν Θεοῦ».

Τοιαύτην ὅθεν εὐδοκίαν προτιθέμενος ἐν Ἑαυτῷ ὁ Θεός (Ἐφεσ. Α΄9-10) διά τό τελειότερον καί ἀγαπητότερον τῶν κτισμάτων Του, τόν ἄνθρωπον, οὐχί μόνον προέγνω (καί προώρισεν, ὡς ἐκ τούτου, ἀναμφιβόλως) ἐν τῷ σχεδίῳ τῆς Δημιουργίας καί τόν ἀριθμόν τῶν ἀνθρώ­πων, οἵτινες θά καθίσταντο ἄξιοι τῆς τοιαύτης εὐδοκίας καί τιμῆς (Ματθ. Ι΄30, Ρωμ. Η΄29 κ.ἄ.), ἐν προορισθέντι ὡσαύτως ὑπ’ Αὐτοῦ «πληρώματι χρόνου» ἤ «καιρῶν» (Γαλάτας Δ΄4, Ἐφεσ. Α΄10), ἀλλά προέγνω ἀσφαλῶς ὡσαύτως, καί ἐν πάσῃ λεπτομερεία, πότε καί πῶς θά συνεπληροῦτο ὁ ἀριθμός οὗτος. Τότε προώρισε καί τόν τερματισμόν τῆς ὑπάρξεως καί τῆς ὑλικῆς Δημιουργίας -κτίσεως, ἐν τῷ συνόλῳ της, ὑπό τήν ὑλικήν αὐτῆς μορφήν, καί τήν δημιουργίαν τῶν «πάντων καινῶν» (Β΄ Πετρ. Γ΄10-13, Ἀποκ. ΚΑ΄1 κ.ἄ.). Τοσούτῳ μᾶλλον καθόσον «στενάζει» καί αὕτη καί «συνῳδίνει» (Ρωμ. Η΄22), κατά τόν ὑπέροχον χαρακτηρισμόν τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀποκαραδοκοῦσα τήν ἀπαλλαγήν της ἀπό τῆς δουλείας τῆς διηνεκοῦς κινήσεως καί φθορᾶς, διά τῆς συμπληρώσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν «υἱῶν τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. Η΄22-23).

Ἀλλά τοιαύτην πρόγνωσιν ἔχων ὁ Θεός περί πάντων, προέγνω ἀναμφιβόλως ἐπίσης, ὅτι καί τό τελειότερον τοῦτο καί ἀγαπητότερον πλάσμα Του, τόν ἄνθρωπον, θά ἐφθόνει καί θά ἐμίσει ἐξ ἴσου ὁ Σατανᾶς, ὅπως ἐφθόνησε καί ἐμίσησε τόν Θεόν. Ὅτι ὄχι μόνον θά ἐξηπάτα, ὡς ἐκ τούτου, καί θά παρέσυρεν εἰς τήν παρακοήν – τήν ἁμαρτίαν – καί τόν ἐξ αἰτίας τούτων θάνατον καί τούς πρωτοπλάστους, οἵτινες δέν θά ἠδύναντο ἐπίσης νά ἀνθέξωσιν εἰς τό «πῦρ» τῆς δοκιμασίας τῆς ἐνσυνειδήτου αὐτῶν ἐλευθερίας[19] καί θά ἀπετύγχανον οὕτω τοῦ ἀρχικοῦ των προορισμοῦ, ἤτοι τῆς «ἀθανασίας» καί τῆς «κατά χάριν θεώσεως», ἀλλά καί ὡς «λέων λυσ­σῶν καί ὠρυόμενος ἐπιζητῶν τι νά καταπίῃ» (Α΄ Πετρ. Ε΄8), θά ἐπετίθετο πάντοτε καί ἐναντίον ὅλων τῶν ἀπογόνων των, τό πλεῖστον τῶν ὁποίων, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων προοδευτικῶς ἐλαττουμένων, θά παρέσυρεν ὡσαύτως εἰς τήν ἁμαρτίαν καί τόν αἰώνιον θάνατον. Οὕτως ἡ συμπλήρωσις, (ἵνα μή εἴπωμεν καί αὐτή ἡ ἀνάδειξις) τοῦ τάγματος τῶν «Θεῶν κατά χάριν» θά καθίστατο ἀδύνατος, λόγω καί τοῦ προ­πατορικοῦ ἁμαρτήματος, τό ὁποῖον θά ἐβάρυνεν ἅπαν τό ἀνθρώπινον γέ­νος ἐξ αἰτίας τοῦ νόμου τῆς κληρονομικότητος, ὅν προώρισε νά τάξη ἐπί­σης ὁ Θεός πρός ἐξυπηρέτησιν τῆς ζωῆς καί τῆς ἀναπαραγωγῆς πάντων τῶν ἐνοργάνων ὄντων καί δή τῶν ἐμψύχων. Καί οἱ ἄνθρωποι δηλαδή, οἵτινες δέν θά παρεσύροντο εἰς ἁμαρτίας, δέν θά ἠδύναντο νά «τελειωθῶσι» [20] (Ἑβρ. ΙΑ΄40), βαρυνόμενοι ὑπό τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος[21]. Πάντες δέ οἱ λοιποί θά κατεδικάζοντο, ὡς ὁ Σατανᾶς καί οἱ δαίμο­νες, εἰς αἰωνίαν κόλασιν καί βασανισμόν (Ματθ. ΚΕ΄41 κ.ἄ.).

Ἐν τῇ θλιβερᾷ λοιπόν ταύτη περί τοῦ τελειοτέρου καί ἀγαπητότερου πλάσματός Του προγνώσει, προέγω ὡσαύτως ὁ Θεός, ὅτι οὐδείς ἄλλος τρόπος ὑπῆρχε πρός ὁλοκλήρωσιν τῆς ρηθείσης εὐδοκίας Του, «ἥν προέθετο ἐν Ἑαυτῷ» (Ἐφεσ. Α΄10), εἰμή μόνον ἡ ἐνανθρώπησις, ἐν ὡρισμένῳ ἀνθρώπῳ καί ἐν προεγνωσμένῳ ὡσαύτως καί προωρισμένῳ χρόνῳ (Γαλατ. Δ΄4, Δαν. Θ΄25 κ.ἄ.), τῆς μιᾶς ἐκ τῶν τριῶν ὑποστάσεών Του, τοῦ ἐν «μορφῇ» δηλαδή Θεοῦ ἀνάρχως ὑπάρχοντος – μετά τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγ. Πνεύματος – Αἰωνίου Λό­γου – Υἱοῦ (Ἰωάν. Α΄1, Φιλιππ. Β΄6 κ.ἄ.). Ὁ ἄνθρωπος δέ οὗτος, γεννώμενος μόνον ἐκ γυναικός, διά Πνεύματος Ἁγίου (Ματθ. Α΄20 κ.ἄ.), μή βαρυνόμενος, ὡς ἐκ τούτου, ἐκ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος (ἐκ τοῦ ὁποίου θά ἀπηλλάσσετο ὡσαύτως καί ἡ μήτηρ Του μετά τήν ἐπ’ αὐτῆς ἐπέλευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – Λουκ. Α΄35), καί ἐνέχων ἐν Ἑαυτῷ τόν Θεόν – Λόγον, ἦτο ἄτρωτος εἰς τούς πειρασμούς τοῦ σατανᾶ, ὅστις τόσον προσωπικῶς (Ματθ. Δ΄1 κ.ἄ.) ὅσον καί δι’ ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων ὡς ὀργάνων του, ἰδία δέ τοῦ Ἰούδα καί τῶν Ἰουδαϊκῶν ἀρχῶν, θά ἐπετίθετο πολυτρόπως καί μετά λύσσης ἐναντίον Του, ἀλλά καί τελείαν ὑπακοήν δεικνύων εἰς τό θέλημα τοῦ Πατρός (Ἰωάν. Ε΄30 κ.ἄ.), παρά τήν προγνωσθεῖσαν σκληροτάτην δι’ Αὐτόν ἄθλησιν, ὅπως καί τόν ὅλως ἄδικον ἀλλά καί ἀτιμοτικώτατον ἅμα δέ καί ἐπωδυνότατον θάνατον Του ἐπί τοῦ Σταυροῦ, θά ἦτο «τέλειος» (Ματθ. Ε΄48 κ.ἄ.), εἰς πραγμάτωσιν οὕτω, δι’ Αὐτοῦ, τῆς διά τόν ἄνθρωπον, γενικῶς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ (Γενεσ. Α΄26). [22]

Ὅτι δέ ἡ τοιαύτη περί τοῦ ἀνθρώπου τούτου (τοῦ Κ. ἡ Ἰ. Χριστοῦ) πρόγνωσις του Θεοῦ καί ὁ ἐξ αἰτίας ταύτης προορισμός Του διά τόν Σταυρικόν θάνατον (Ἰωάν. Γ΄14 κ.ἄ.) ὀφείλεται εἰς τήν τελείαν θείαν πρόγνωσιν περί πασῶν τῶν λεπτομερειῶν τῆς ὅλης ζωῆς καί τοῦ ἐπί τῆς Γῆς ἔργου τοῦ Κυρίου, ὅπως καί, τελικῶς, τοῦ ἐπί τοῦ Γολγοθᾶ Θείου δράματος, μόλις, μετά τά προεκτεθέντα, παρίσταται ἀνάγκη νά τονίσωμεν. Προεγνώσθη δηλαδή ὁ Σταυρός τοῦ Γολγοθᾶ ὡς τελική φάσις τῆς ὅλης ζωῆς καί τῆς ἀθλήσεως τοῦ Κυρίου καί ὡς τελείου ἄνθρωπου, οὐχί διότι ἠθέλησε τοῦτο ὁ Θεός, διά νά ἐκδηλώση καί οὕτω τήν διά τόν ἄνθρωπον ἀγάπην Του… Τοιαύτη ἐκδήλωσις τῆς θείας ἀγάπης, κατά τοιοῦτον τρόπον γενομένη (διά τῆς προσφορᾶς εἰς Σταυρικήν θυ­σίαν τοῦ τελείως ἀθώου καί ἀναμάρτητου Κυρίου), ἔστω καί ἄν ἀπέβλεπε αὕτη εἰς τήν σωτηρίαν τοῦ Κόσμου, χωρίς τῆς ἔννοιας τῆς «ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης» Του, ὡς τιμωροῦ, οὐχί μόνον θά ἀπετέλει βλασφημίαν κατά τῆς ἀπολύτου «δικαιοσύνης»… καί τῆς «ἀγάπης» τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί θά ἀπήλασσε σχεδόν πάσης εὐθύνης τόν τε Σατανᾶν ὡς καί τά ὄργανα αὐτοῦ διά τό ὑπ’ αὐτῶν διαπραχθέν ἀνοσιούργημα. Ἀντιθέτως, ὁ προορισμός τοῦ Κυ­ρίου διά τόν Σταυρικόν θάνατον ἐγένετο, διότι προέγνω ἀπολύτως ὁ Θεός τήν ἐναντίον τοῦ Κυρίου μῆνιν τοῦ σατανᾶ, κατ’ ἀρχήν, (διαβλέπον­τος, ἐν τῷ προσώπῳ Του, …τόν μέλλοντα νά καταλύση τήν κοσμοκρατορίαν Του), ἀκολούθως δέ τό μῖσος καί τόν φθόνον κατ’ Αὐτοῦ τῶν Ἰουδαϊκῶν Ἀρχῶν, διότι θά ἤλεγχε τήν ὑποκρισίαν καί τάς βαρυτάτας ἁμαρτίας αὐτῶν, καί, τελικῶς, τόν φθόνον τοῦ Ἰούδα. Ὡς τελική, καί ἀναπόφευκτος φάσις τῆς ἐναντίον τοῦ Κυρίου πολεμικῆς πάντων τούτων προεγνώσθη ὑπό τοῦ Θεοῦ, κατά τήν κατάρτισιν ἔτι τοῦ σχεδίου τῆς Δημιουργίας, ὁ Σταυρός τοῦ Γολγοθᾶ[23]. Καί τήν φάσιν ταύτην δέν ἠθέλησεν ἐπίσης ὁ Θεός οὔτε νά ἐξαλείψη, νά ἀφαιρέση, ἐκ τοῦ Σχεδίου τῆς δημιουργίας, μήτε καί νά παρεμποδίσῃ, αὐτήν, ὡς ἠδύνατο, κατά τήν ἐκδήλωσίν της, διά θαυμαστῶν παρεμβάσεων. Τήν ἠνέχθη καί τήν παρεχώρησε διά νά μή παραβιάσῃ καί πάλιν τήν δωρηθεῖσαν εἰς τά πνευματικά ἐν γένει κτίσματά Του ἐλευθερίαν. Συνάμα δέ διά νά ἐκδηλώση οὕτω καί τήν ὑπάτην διά τόν ἄνθρωπον ἀγάπην Του, ὡς ἐπίσης καί τήν πανσοφίαν καί τήν παντοδυναμίαν Του, χρησιμοποιῶν αὐτήν πρός πληρεστέραν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ὅλου ἔργου Του διά τῶν ἀντιθέσεων καί διά τῶν ὑπερόχων ὄντως πνευματικῶν ἐπακολούθων αὐτῆς.

Καί ὡς ἄμεσα πνευματικά ἐπακόλουθα τῆς φάσεως ταύτης, ὅπως καί ὡς ἔπαθλα τῆς πολλαπλῆς καί τελικῆς, δι’ αὐτῆς, νίκης τοῦ Κυρίου, καί ὡς τελείου ἀνθρώπου, ἐναντίον τοῦ σατανᾶ προωρίσθησαν ὑπό τοῦ Θεοῦ, κατά τήν «βραβεύουσαν» πλέον δικαιοσύνην Του. α) Ἡ ἐκ νεκρῶν ἀνάστασίς Του «ἵνα μή τό παντάχραντον σῶμα Του ἴδῃ διαφθοράν» (Πράξ. Β΄27), ὡς καί ἡ ταυτόχρονος «ἀλλαγή» τοῦ σώματός Του εἰς «σῶμα πνευματικόν», ἄφθαρτον (Α΄ Κορ. ΙΕ΄44 κ.ἄ.). β) Ἡ σωτηρία πάντων τῶν ἀνθρώπων διά τῆς πρός Αὐτόν πίστεως, ὡς καί τοῦ βαπτίσματος, ἐκ παραλλήλου, εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος (Ματθ. ΚΗ΄19 κ.ἄ.), γ) Ἡ διά τῆς πρός Αὐτόν καί πάλιν πίστεως τελείωσις (Ἑβρ. ΙΑ΄40) καί πάντων τῶν πρό Αὐτοῦ θανόντων δικαίων (Α΄ Πέτρ. Γ΄20 κ.ἄ.) καί αὐτῶν ἔτι τῶν μή γευθέντων σωματικοῦ θανάτου, ὡς ὁ Ἐνώχ καί ὁ Ἠλίας (Ἑβρ. ΙΑ΄5 καί Δ΄ Βασ. Β΄11). Καί δ) Ἡ «ἐπαγγελία» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Πράξ. Β΄33) καί «πᾶσα ἐξουσία ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» (Ματθ. ΚΗ΄18). Οὕτως οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν (καί δι’ Αὐτοῦ εἰς τόν Τρισυπόστατον Θεόν), ἀλλά καί τηροῦντες προσέτι τάς ἐντολάς Του (Ματθ. ΚΗ΄ 20 κ.ἄ.), θά ἐλάμβανον δι’ Αὐτοῦ (Ἰωάν. Α΄12 κ.ἄ.) τήν τε «θείαν χάριν» ὡς καί τά ἰδιαίτερα «χαρίσματα» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. IB΄8-12, Ἐφεσ. Δ΄11-12 κ.ἄ.), ἀναλόγως βεβαίως τῆς δι’ Αὐτοῦ, ἀλλά καί ἐν Αὐτῷ, ὡς αἰωνίου Λόγου – Υἱοῦ κλήσεως των, τοῦ «εἰδι­κοῦ» δηλαδή αὐτῶν προορισμοῦ (Ρωμ. Η΄29-30, Α΄ Κορ. Ζ΄20 κ.ἄ.), ἀλλά καί τῆς δεκτικότητός των. Καί οὕτω – διά τῆς τοιαύτης προσθέτου εὐδοκίας καί συγκαταβάσεως τοῦ Θεοῦ -οὐχί μόνον θά ἐπραγματοποιεῖτο ἡ ὑπάτη ἐκδήλωσις τῆς ἀγάπης Του πρός τά κτίσματά Του, ὡς καί ἡ ἐξ ἀνθρώπων ἀνάδειξις τοῦ τάγματος τῶν «Θεῶν κατά χάριν», ἀλλά καί ὁ χρόνος τῆς συμπληρώσεως Αὐτοῦ (Ἐφ. Α΄4 κ.ἄ.) θά συνετέμνετο οὐσιωδῶς.

Περί τῆς τοιαύτης ἀπερινοήτου προγνώσεως τοῦ Θεοῦ κατά τήν ἐν ψιλας ἔτι ἰδέαις κατάρτισιν τοῦ ὅλου σχεδίου τῆς δημιουργίας καί περί τοῦ ἐκ τῆς προγνώσεως ταύτης προελθόντος καθολικοῦ προορισμοῦ πάντων, ὁ μέν ἀπόστολος Παῦλος γράφει, σύν ἄλλοις, καί τά ἑξῆς: α) Ἐφεσ. Α΄1-5: «Εὐλογητός ὁ Θεός καί πατήρ τοῦ Κ. ἡ. Ἰ. Χριστοῦ, ὁ εὐλογήσας ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ, καθώς ἐξελέξατο ἡμᾶς ἐν Αὐτῷ πρό καταβο­λῆς κόσμου εἶναι ἡμᾶς ἁγίους καί ἀμώμους κατενώπιον Αὐτοῦ, ἐν ἀγάπῃ προορίσας ἡμᾶς εἰς υἱοθεσίαν διά τοῦ Χριστοῦ εἰς αὐτόν κατά τήν εὐδοκίαν τοῦ θελήματος Αὐτοῦ…» (πρβλ. Ματθ. ΚΕ΄34 καί Ἑβρ. Δ΄3 κ.ἄ.), καί β) Β΄ Τιμ. Α΄ 8-10: «…Ἀλλά κακοπάθησον τῷ Εὐαγγελίῳ κατά δύναμιν Θεοῦ, τοῦ σώσαντος ἡμᾶς… κατ’ ἰδίαν πρόθεσιν καί χάριν, τήν δοθεῖσαν ἡμῖν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρό χρόνων αἰωνίων, φανερωθεῖσαν δέ νῦν διά τῆς ἐπιφανείας τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ…». Ὁ δέ ἀπόστολος Πέτρος προσθέτει: «…Δι’ ὅ ἀναζωσάμενοι τάς ὀσφύας τῆς διανοίας ὑμῶν…. ἅγιοι γίνεσθε…, εἰδότες ὅτι… ἐλυτρώθητε… τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καί ἀσπίλου Χριστοῦ, προεγνωσμένου μέν πρό κα­ταβολῆς κόσμου (πρβλ. καί Ἑβρ. Θ΄26) φανερωθέντος δ’ ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων δι’ ἡμᾶς τούς δι’ αὐτοῦ πιστεύοντας εἰς τόν Θεόν τόν ἐγείραντα αὐτόν ἐκ νεκρῶν καί δόξαν αὐτῷ δόντα, ὥστε τήν πίστιν ἡμῶν καί ἐλπίδα εἶναι εἰς Θεόν».

Ὅτι ὅμως ὁ τοιοῦτος  προορισμός ἡμῶν εἰς υἱοθεσίαν (διά τοῦ Κ. ἡ. Ἰ. Χριστοῦ) ὑπῆρξε καρπός τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀπείρου Ἀγά­πης Του δέν βεβαιοῦται ρητῶς μόνον ἐκ τῆς προμνησθείσης περικοπῆς τῆς Ἐφεσ. Α΄5, τονίζεται κατηγορηματικῶς καί ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου διά τῶν: «Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε καί τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν[24], ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχη ζωήν αἰώνιον. Οὐ γάρ ἀπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ… ἵνα κρίνη τόν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῆ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ» (Ἰωάν. Γ΄16-17). Σύνολος ἡ Δημιουργία, πνευματική τε καί ὑλική, ὑπῆρξαν ἀποτέλεσμα – καρποί τῆς εὐδοκίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὑπάτη δέ τούτων ἐκδήλωσις, καί δή διά τόν ἄνθρωπον, ἡ ἄφατος συγκατάβασις Αὐτοῦ ὅπως ἡ μία ἐκ τῶν τριῶν ὑποστάσεών Του, ὁ αἰώνιος Λόγος-Υἱός, γίνῃ καί τέ­λειος ἄνθρωπος ἐν τῷ Κ. ἡ. Ἰ. Χριστῷ[25]. Συνέχεια

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για τη μήνυση εναντίον του σχετικά με τον διεθνή Σιωνισμό καί τον Ισλαμισμό

                      

 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 18 Μαΐου 2012

 

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

 

Ὑπείκων εἰς τόν σωτηριώδη λόγο τοῦ ἐνσαρκωθέντος Κυρίου ὅτι τά μέλη τοῦ σώματός Του πρέπει νά εἶναι τό ἅλας τῆς γῆς καί τό φῶς τοῦ κόσμου καί ἡ βίοτή τους νά ἀποδεικνύει καθημερινῶς τόν συντονισμό της πρός τήν Εὐαγγελική ἀλήθεια ὡς «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. 5:13-14) χρεωστῶ ὡς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας νά γνωστοποιῶ τά κατ’ ἐμέ εἰς τούς διακονουμένους ὑπό τῆς ἀναξιότητός μου.

Ὅπως πρό ὀλίγου χρόνου τά λεγόμενα «ὁμοερωτικά» σωματεῖα μέ εἶχαν ἐγκαλέσει ποινικά διά δῆθεν ἐξύβρισή τους ἐπειδή ὁμιλῶ ἐναντίον τῆς θανασίμου ἁμαρτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας, πού ἀποκόπτει ἀπό τόν αἰώνιο Θεό καί ἀντιβαίνει στήν ἀνθρώπινη φυσιολογία καί ψυχολογία ἐπιχειροῦσα τήν ἀνατροπή τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας μέ τήν συνδρομή τοῦ κ. Παναγιώτου Δημητρᾶ, ἐκπροσώπου τοῦ ἑλληνικοῦ παρατηρητηρίου τῶν συμφωνιῶν τοῦ Ἑλσίνκι, μιᾶς Μή Κυβερνητικῆς Ὀργανώσεως (ΜΚΟ), μέ ἀποτέλεσμα νά ἀθωωθῶ τελεσιδίκως μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 455/2011 Διάταξη τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν ἔτσι καί πάλι ἡ ἀνωτέρω ΜΚΟ μέ τήν συνδρομή τοῦ ἐκδότου κ. Μωρίς Χατζῆ τοῦ περιοδικοῦ «Κρησάρα», πού ἀσχολεῖται μέ θέματα τοῦ Ἑβραϊσμοῦ καί τοῦ κ. Abdulhalim Dede πού αὐτοπροσδιορίζεται στήν Ἑλλάδα, κατά παράβαση τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης ἡ ὁποία δέν ἀναγνωρίζει Τουρκική μειονότητα ἐπειδή δέν ὑφίσταται, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς «Τουρκικῆς μειονοτικῆς κίνησης γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα», μέ ἐγκαλοῦν ἐνώπιον τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης γιά δῆθεν παράβαση τῶν ἄρθρων 1 καί 2 τοῦ Νόμου 927/1979 «Περί κολασμοῦ πράξεων ἤ ἐνεργειῶν ἀποσκοπουσῶν εἰς φυλετικάς διακρίσεις» σέ συνδυασμό μέ τήν ἀπόφαση πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ/28.11.2008 τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου διά δημοσιευθεῖσες θέσεις μου διά τόν διεθνῆ Σιωνισμό καί τόν Ἰσλαμισμό παρερεμηνεύοντες ἐντελῶς τάς διατάξεις τῶν Νόμων πού ἐπικαλοῦνται διότι οὐδέποτε ὁ λόγος μου προέτρεψε στήν πρόκληση διακρίσεων, μίσους ἤ βίας κατά προσώπων, ἀλλ’ ἀνέδειξε ὡς ἔχω χρέος ἐκ τῆς Ἐπισκοπικῆς μου εὐθύνης, τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ἐκφράζων ἐλευθέρως ὡς στό Σύνταγμα τῆς χώρας κατωχυροῦται τήν προσωπικήν μου ἄποψιν. Χρησιμοποιοῦν βεβαίως δηλώσεις στρεβλωτικές τῶν θέσεών μου, τοῦ τότε Κυβερνητικοῦ Ἐκπροσώπου κ. Πεταλωτῆ, τῆς Προέδρου τῆς ΔΗΣΥ κας Ντόρας Μπακογιάννη, τοῦ Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου, τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, τοῦ Προέδρου τῆς ΑΧΕΠΑ κ. Νικολάου Καρακώστα, τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου Ἑλλάδας, τοῦ Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, τοῦ κ. Σταύρου Ζουμπουλάκη, ἐκδότου τῆς «Νέας Ἑστίας» κλπ. Οἱ ἐγκαλοῦντες τήν ταπεινότητά μου παραθεωροῦν διά τῶν μηνύσεών των ὅτι εὑρισκόμεθα σέ χώρα δημοκρατική καί ἐλευθέρα, ὅπου ἡ ἐλευθερία ἐκφράσεως ἀποτελεῖ συνταγματικό κεκτημένο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου καί ἑπομένως ἐάν διαφωνοῦν μέ τάς θέσεις μου ἔχουν τήν δυνατότητα νά ἀντιπαρατεθοῦν πρός αὐτάς δημοσίᾳ. Ἔχω ἀναρτήσει στό διαδίκτυο συγκρητική μου μελέτη διά τόν Χριστιανισμό καί τόν Ἰσλαμισμό ὅπου ἀποδεικνύω ἐναργέστατα ὅτι τό Ἰσλάμ εἶναι θρησκεία κατασκευασμένη ἀπό ἀνθρώπους καί μή προερχομένη ἐκ τῆς θείας ἀποκαλύψεως, ὅπως ὁ Χριστιανισμός καί οὐδείς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἰσλαμισμοῦ τόλμησε νά τήν ἀντικρούσει. Τό ἴδιο ἔχω δημόσια μέ ἀδιάψευστα ἐπιχειρήματα ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τοῦ Προφητισμοῦ ἀποδείξει ἀπευθυνόμενος στόν τ. Ραββίνο τῆς Θεσσαλονίκης κ. Φριζῆν ὅτι ὁ ἐνσαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Μεσσίας καί ὅτι ὁ ἀναμενόμενος ὑπό τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ θά εἶναι ὁ τραγικός Ἀντίχριστος. Καί πάλι οὐδείς ἐτόλμησε νά ἀντικρούση τό κείμενό μου. Τό νά ἐπιχειρεῖται ἡ φίμωσις μου μέ ἀβάσιμες, ἕωλες καί ἀνεπέρειστες μηνύσεις εἶναι καθαρή ματαιοπονία.

Ταπεινῶς καί φιλαδέλφως προτρέπω τούς διώκτας μου νά μετανοήσουν εἰλικρινῶς, νά δεχθοῦν τόν μόνο Σωτῆρα καί Λυτρωτή Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, διότι ἄλλως θά ἀπωλέσουν καί αὐτήν τήν ζωήν κατατρυχόμενοι ἀπό ψευδῆ κοσμοείδωλα καί τό φρικωδέστερον τήν αἰώνια καί ἀδιάστατη καί ἀτελεύτητη συνέχειά της.  

 

 

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ


Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για την ανακοίνωση της «Ι. Συνόδου των Καθολικών Επισκόπων» της Ελλάδος

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com
 
 
                                ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 24ῃ Ἀπριλίου 2012
 
 
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Ἡ δημοσιοποιηθεῖσα ἀνακοίνωσις τῆς «Ἱ. Συνόδου τῶν Καθολικῶν Ἐπισκό-πων» τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ κραυγαλέα ἀπόδειξη τῆς καταλυτικῆς δυνάμεως τῆς αἱρέσεως καί τῶν συνεπειῶν τῆς σχάσεως ἐκ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποδεικνύει ἐναργέστατα διά μίαν εἰσέτι φοράν τό πατερικόν γνωμικόν: «τό πίπτειν ἀνθρώπινον, τό μετανοεῖν θεῖον, τό ἐμμένειν σατανικόν!».
 
Ἡ αἵρεσις ὡς ἀλλοτρίωσις τῆς θεόθεν ἀποκαλυφθείσης ἀληθείας ἐμπεριέχει τό στοιχεῖον τῆς ἐμμονῆς καί τῆς κακοτρόπου στρεβλώσεως αὐτῆς, μή ὀρρωδοῦσα πρό οὐδενός. Διά τοῦτο καί οἱ Θεοφόροι Πατέρες καί αἱ Ἅγιαι 9 Οἰκουμενικαί Σύνοδοι ἠγωνίσθησαν θεοειδῶς διά τήν κατάγνωσιν τῶν αἱρέσεων καί τήν μετάνοιαν τῶν αἱρετιζόντων.
 
Ἡ ἀνακοίνωσις τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν θρησκευτικῶς πρωτιστευόντων στοιχοῦσα στήν αἱρετική ψυχοσύνθεσιν τῶν συντακτῶν της, στρεβλώνει καί ἀποκρύπτει τά πράγματα μή φοβουμένη τόν παντεπόπτην καί Πανάγιον Θεόν καί μή ὑπολογίζουσα ὅτι ἐνώπιον τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ θά ἀποδώσωμεν λόγον καί ὅτι οἱ πράξεις καί οἱ λόγοι μας θά εἶναι ἡ βάσις τῆς κρίσεώς μας. Ἐνώπιον Ἐκείνου δέν θά δυνάμεθα νά παραποιῶμε τήν ἀλήθεια καί νά τήν ἀποκρύπτωμε. Στήν ἀνακοίνωσι ἀποσιωπᾶται πλήρως τό γεγονός ὅτι ἀπέστειλα τρεῖς μήνας πρός τῆς ἐγκλήσεώς μου ἐνώπιον τῆς Δικαιοσύνης τήν ἐπισυναπτομένην «παρακλητικήν» ἐπιστολήν πρός τόν Ἐκλαμπρότατον Ἀρχιεπίσκοπον τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν κ.κ. Νικόλαον Φώσκολον, εἰς τήν θρησκευτικήν δικαιοδοσίαν τοῦ ὁποίου ἀνήκουν καί οἱ Ρωμαιοκαθολικοί τοῦ Πειραιῶς καί τόν παρακαλοῦσα νά δεσμευθῆ ὅτι δέν θά ἐπαναληφθῆ εἰς τό μέλλον ἡ ἀπαράδεκτος προσηλυτιστική ἐνέργεια τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ «Ἐφημερίου» Πειραιῶς καί τῆς «Ἡγουμένης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Μοναστικῆς Κοινότητος» τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ τῆς Ἐμφανίσεως καί Διευθυντρίας τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Σχολῆς “Jeanne d’ Arc” Πειραιῶς, διά τῆς τελέσεως «ἁγιαστικῆς πράξεως» εἰς τούς Ὀρθοδόξους μαθητάς τῆς εἰρημένης Σχολῆς, ἡ ὁποία καί ἔμεινεν εἰσέτι ἀναπάντητος. Ἑπομένως ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος προέκυψεν ἡ ἀμεταμέλητος ἐμμονή εἰς τήν διάπραξιν τῆς ἀπαραδέκτου ἐνεργείας των, ἡ ὁποία καί ὡδήγησεν στήν ὑπό τῶν Νόμων τοῦ Κράτους καί τῆς Ἐκπαιδεύσεως προβλεπομένην διαδικασίαν.
 
Αὐτό λοιπόν τό καθοριστικόν γεγονός τῆς ἐνεργείας μου ἀπεσιωπήθη καί ἀπεκρύβη καί ἐπιχειρεῖται νά ἐμφανισθῶ ὡς δῆθεν κακότροπος, φανατικός, μισαλλόδοξος καί μάλιστα ἐμφορούμενος ἀπό τήν «ξεπερασμένη» νοοτροπία τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι ἀποτελῶ «ξεπερασμένο πνεῦμα καί ξεπερασμένη φυσιογνωμία».
 
Βεβαίως οἱ «τίτλοι» αὐτοί πού μοῦ ἀποδίδονται ἀπό ἐκείνους πού ἐμμένουν στίς κακοδοξίες πού ἐνδεικτικῶς σταχυολογοῦνται ἐκ τοῦ ἐπισήμου ἐγχειριδίου Δογματικῆς τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, «Κατήχηση Καθολικῆς Ἐκκλησίας», Ἀθήνα 1996, ἐκδ. Κάκτος & Libreria Editrice Vaticana :
σελ. 31 / §36 (Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ)
σελ. 46 / §45-46 (Τό ἔγκυρο διδακτικό σῶμα)
σελ. 91-93 / §245-248 (Filioque)
σελ. 96 / §258-259 (Σύγχυσις οὐσίας-ἐνεργειῶν)
σελ. 163 / §491-492 (Ἀμόλυντη σύλληψις)
σελ. 292 / §881-887 (Ὁ σύλλογος τῶν Ἐπισκόπων καί ὁ                                         ἀρχηγός του ὁ Πάπας)
σελ. 295 / §891 (Παπικόν ἀλάθητον)
σελ. 206 / §616-617 (Ἱκανοποίηση θ. δικαιοσύνης)
σελ. 311 / §956 (Ἀξιομισθίαι ἁγίων)
σελ. 332 / §1030-1032 (Καθαρτήριον)
σελ. 376 / §1163 (Ἀξιομισθίαι Κυρίου)
σελ. 422 / §1334 (Ἄζυμα)
σελ. 464-466 / §1471-1479 (Λυσίποινα)
σελ. 569 / §1850 (Ἡ ἁμαρτία ὡς προσβολή τοῦ Θεοῦ)
ἀποτελοῦν γιά ἐμένα τίτλους τιμῆς διά τούς ὁποίους ἐκείνοι θά ἀποδώσουν λόγον ἐνώπιον τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας Κυρίου ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως διότι ἠλλοίωσαν, διέστρεψαν, ἐστρέβλωσαν τό δόγμα, τό πολίτευμα καί τό ἦθος τῆς Ἀδιαιρέτου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί ἐμμένουν ἀμεταμελήτως καί σατανικῶς σέ αὐτό. Παρ’ ὅτι ἡ ἀναφερομένη ἐπιστολή μου πρός τόν Ἐκλαμπρότατον κ. Φώσκολον ἔχει δημοσιοποιηθεῖ πρός ἐμπέδωσιν τήν ἐπανακοινοποιῶ κατωτέρω:
«ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙωσ
 
᾿Αριθμ. Πρωτ. 910                                    Ἐν Πειραιεῖ τῇ 27ῃ Σεπτεμβρίου 2011
Πρός Τόν
Ἐκλαμπρότατον
Κύριον κ. Νικόλαον Φώσκολον
Ἀρχιεπίσκοπον
τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν
Ὁμήρου 9
106 72  ΑΘΗΝΑΙ
 
 
Ἐκλαμπρότατε,
Μετά πολλῆς συνοχῆς καρδίας εὑρισκόμεθα εἰς τήν ἀνάγκην νά ὀχλήσωμεν Ὑμᾶς, διά θέμα ἁπτόμενον τῆς ποιμαντικῆς ἡμῶν εὐθύνης καί τῆς ἐνώπιον τοῦ πανακηράτου καί αἰωνίου Θεοῦ δοθείσης φρικτῆς ὁρκοδοσίας ἡμῶν διά τήν ἐπακριβῆ τήρησιν τῶν ὑπό τοῦ Παναγίου καί Ζωαρχικοῦ Πνεύματος τεθεσπεισμένων Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς ἀδιαιρέτου καί ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἀναφερόμεθα διά τοῦ παρόντος εἰς τό ἐντός τῆς ἡμετέρας Κανονικῆς δικαιοδοσίας λειτουργοῦν ἐκπαιδευτήριον τοῦ Ὑμετέρου μοναχικοῦ τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ τῆς ἐμφανίσεως ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «Jeanne d’ Arc» εἰς τό ὁποῖον φοιτοῦν τέκνα Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν γονέων καί ὑποβάλλομεν Ὑμῖν τήν ἔντονον ἡμετέραν διαμαρτυρίαν διότι κατά τήν ἔναρξιν τοῦ εἰρημένου σχολείου τῆς πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως τελεῖται ὁ καθιερωμένος ἁγιασμός διά τήν εὐλογίαν τῆς νέας σχολικῆς περιόδου ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐφημερίου Πειραιῶς κ. Ἰωάννου Πάτση, καί διά τούς ὀρθοδόξους μαθητάς, γεγονός πού ἀπάδει εἰς τήν ἐκκλησιολογίαν καί ποιμαντικήν τῆς Ἐκκλησίας διότι ἀμβλύνει τήν ὀρθόδοξον αὐτοσυνειδησίαν τῶν μικρῶν εὐπλάστων μαθητῶν, ἐπιφέρει μίαν συγκρητιστικήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί ἐμπίπτει εἰς τάς περί προσηλυτισμοῦ διατάξεις τοῦ δικαιϊκοῦ ἐν Ἑλλάδι συστήματος. Διεμαρτυρήθην καθηκόντως, διά τό γεγονός εἰς τήν Ἡγουμένην τοῦ Ὑμετέρου Μοναχικοῦ Τάγματος ἀδ. Ἀλβέρταν, ἥτις καί μοῦ ἐπεβεβαίωσεν τό γεγονός καί ἐδήλωσεν ὅτι θά θέσῃ τήν ἡμετέραν Κανονικήν διαμαρτυρίαν ὑπ’ ὄψιν τῆς Ὑμετέρας Ἐκλαμπρότητος. Ἐπειδή εἰλικρινῶς δέν ἐπιθυμῶ νά καταφύγω εἰς τήν ποινικήν διαδικασίαν διά τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐξόχως σοβαροῦ αὐτοῦ θέματος, πού θά ἠδύνατο νά ἀντιμετωπισθῇ εὐχερῶς μέ τήν τέλεσιν κεχωρισμένως διά τούς ὀρθοδόξους καί ρωμαιοκαθολικούς μαθητάς τῆς τελετῆς τοῦ ἁγιασμοῦ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐκτιμῶν τήν Ὑμετέραν Ἐκλαμπρότητα καί τήν Ὑμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν ὡς Ἕλληνας συμπολίτας, παρακαλῶ ὅπως ἐγγράφως διαβεβαιώσητε ὅτι δέν θά ἐπαναληφθῇ εἰς τό μέλλον, τηρουμένης ἐπ’ ἀκριβῶς τῆς ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως, τῶν ὑπό τοῦ Συντάγματος καί τοῦ Νόμου προβλεπομένων καί τῶν ἰσχυόντων παρ’ ἡμῖν θείων καί ἱερῶν Κανόνων, οἵτινες σαφῶς καί πλήρως ἀπαγορεύουν τήν ὑπό μελῶν τῆς Ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀποδοχήν ἀκοινωνήτου προσώπου ὡς Κληρικοῦ, ὡς καί τήν συμμετοχήν εἰς συμπροσευχάς μετά προσώπων μεθ’ ὧν δέν ὑφίσταται ἐκκλησιαστική κοινωνία, οὔτε ταυτότης ἐν τῇ πίστει. Τυγχάνει ἀσφαλῶς ἐγνωσμένη εἰς Ὑμᾶς ἡ ἡμετέρα πίστις διά τήν Ὑμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἐρειδομένη ἐπί τῆς κοινῆς μεθ’ Ὑμῶν χιλιετοῦς πορείας, καί τῶν ὑπό τῶν Ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, ἥστινος ἱστορική καί ἀκαινοτόμητος συνέχεια ἀποτελεῖ ἡ καθ’ ἡμᾶς ἁγιωτάτη Ἐκκλησία καί τῶν θεοκηρύκων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων Αὑτῆς, διακελευομένων καί ἑπομένως αἱ τυχόν προσωπικαί πτώσεις πρωτιστευόντων διακόνων τοῦ εὐχαριστιακοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δι’ ἅς θά ἀποδώσουν φρικτόν λόγον ἐνώπιον τοῦ Δομήτορος Αὐτῆς Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐντός τοῦ δαιμονικοῦ κλίματος τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὐδόλως δεσμεύουν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οὔτε δύνανται νά ἀποτελέσουν πρόσχημα διά τήν ἀπομείωσιν τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας. Ἀναμένων τήν Ὑμετέραν διαβεβαίωσιν διατελῶ μετά πλείστης τιμῆς,»  
 
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
 

Επιστολή-απάντηση του Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ στον Παναγιώτη Ανδριόπουλο

+ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Ακτή Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Τηλ. 210 4514833

Fax 210 4518476

 

 Εν Πειραιεί τη 14η Μαρτίου 2012

 

 

 

 

 

Προς

Τον Ελλογιμώτατον Κύριον

Παναγιώτην Ανδριόπουλον

Θεολόγον

 

 

 

Αγαπητέ Παναγιώτη,

 

Εις την ιστοσελίδα σου «Ιδιωτική Οδός» και σε σχετική ανάρτηση την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012 υπό τον τίτλο «Τα αναθέματα του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ» http://panagiotisandriopoulos. blogspot.com/2012/03/blog-post_10.html αναφέρεσαι επικριτικά στον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας στον Καθεδρικό Ι. Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς και ενώ ως Θεολόγος έχεις πλήρη γνώση των θεμάτων στο κείμενό σου προσπαθείς να καταδείξης οτι δήθεν κινούμαι εκτός των ορίων της κανονικότητος και εκτός των ορίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Χρεωστώ επομένως με πολλή αδελφική αγάπη να απαντήσω στις επικρίσεις σου κυρίως δια να βοηθήσω τους αγνοούντας αδελφούς που ο συγκρητισμός του συγχρόνου τρόπου σκέψεως και η έλλειψις ηρωϊκών προτύπων τους δημιουργεί υπνώττουσα συνείδηση. Ειδικώτερα: Συνέχεια

ΕΓ­ΚΥ­ΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗ­ΤΡ. ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΩΣ ΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΠΟΙ­ΜΑΝ­ΤΟ­ΡΙ­ΚΗ ΕΓ­ΚΥ­ΚΛΙΟΣ

 ΤΟΥ ΣΕ­ΒΑ­ΣΜΙ­Ω­ΤΑ­ΤΟΥ ΜΗ­ΤΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΟΥ ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΩΣ ΔΡΑ­ΠΕ­ΤΣΩ­ΝΑΣ ΚΑΙ Α­ΓΙΟΥ Ι­Ω­ΑΝ­ΝΟΥ ΡΕΝ­ΤΗ κ.κ.ΣΕ­ΡΑ­ΦΕΙΜ

Ε­ΠΙ ΤΗ­ι ΚΥ­ΡΙ­Α­ΚΗ­ι ΤΗΣ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΙΑΣ

* * * * *

Α­γα­πη­τοί Πα­τέ­ρες και Α­δελ­φοί, Τέ­κνα μου εν Κυ­ρί­ω πε­ρι­πό­θη­τα,

Ο νέ­ος ό­σιος της Εκ­κλη­σί­ας μας, ο Ά­γιος Ι­ου­στί­νος Πό­πο­βιτς στο μνη­μει­ώ­δες έρ­γο του «’­Ορ­θο­δο­ξος Εκ­κλη­σί­α και Οι­κου­με­νι­σμός» ση­μει­ώ­νει: «Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι κοι­νόν ό­νο­μα δια τους ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμούς, δια τας ψευ­δο­εκ­κλη­σί­ας της Δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης. Μέ­σα του ευ­ρί­σκε­ται η καρ­διά ό­λων των ευ­ρω­πα­ϊ­κών ου­μα­νι­σμών με ε­πι­κε­φα­λής τον Πα­πι­σμό. Ό­λοι δε αυ­τοί οι ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμοί, ό­λαι αι ψευ­δο­εκ­κλη­σί­αι δεν εί­ναι τί­πο­τε άλ­λο πα­ρά μί­α αί­ρε­σις πα­ρα­πλεύ­ρως εις την άλ­λην αί­ρε­σιν. Το κοι­νόν ευ­αγ­γε­λι­κόν ό­νο­μά τους εί­ναι η πα­ναί­ρε­σις». Στο ί­διο μή­κος κύ­μα­τος ο μα­κα­ρι­στός γέ­ρον­τας Αρ­χι­μαν­δρί­της Χα­ρά­λαμ­πος Βα­σι­λό­που­λος μας δί­νει την πραγ­μα­τι­κή ει­κό­να του Οι­κου­με­νι­σμού∙ «Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι έ­να Κί­νη­μα παγ­κό­σμιον του Δι­ε­θνούς Σι­ω­νι­σμού και έ­χει ως μο­να­δι­κόν σκο­πόν τη πο­λι­τι­κήν και θρη­σκευ­τι­κήν κα­τά­κτη­σιν της Οι­κου­μέ­νης! Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι μια φο­βε­ρά λαί­λαψ, που προ­ε­τοι­μά­ζε­ται να ξε­θε­με­λι­ώ­ση, ό­πως φαν­τά­ζε­ται, την   Μί­αν, Α­γί­αν, Κα­θο­λι­κήν και Α­πο­στο­λι­κήν Εκ­κλη­σί­α­ν’’ του Χρι­στού» Εί­ναι ά­γριος τυ­φών των δυ­νά­με­ων του σκό­τους, που συγ­κεν­τρώ­νει την κα­τα­στρο­φι­κή του μα­νί­α ε­ναν­τί­ον κυ­ρί­ως της Ορ­θο­δο­ξί­ας, με τον σκο­τει­νό πό­θο να την εκ­μη­δε­νί­ση και να την α­φα­νί­ση». Τέ­λος, ο μα­κα­ρι­στός γέ­ρον­τας Αρ­χι­μαν­δρί­της Α­θα­νά­σιος Μυ­τι­λη­ναί­ος ο­νο­μά­ζει τον Οι­κου­με­νι­σμό τε­λευ­ταί­ο πρό­δρο­μο του Αν­τι­χρί­στου.

Ό­πως η παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση σε πο­λι­τι­κό ε­πί­πε­δο θέ­λει να ε­νώ­σει τον κό­σμο και να κά­νει έ­να παγ­κό­σμιο κρά­τος, μί­α παγ­κό­σμια η­λε­κτρο­νι­κή δι­α­κυ­βέρ­νη­ση, έ­να παγ­κό­σμιο νό­μι­σμα, μί­α παγ­κό­σμια οι­κο­νο­μί­α, έ­τσι και ο Οι­κου­με­νι­σμός σε θρη­σκευ­τι­κό ε­πί­πε­δο θέ­λει να ε­νώ­σει ό­λες τις θρη­σκεί­ες (δι­α­θρη­σκεια­κός οι­κου­με­νι­σμός) και ό­λες τις αι­ρέ­σεις (δι­α­χρι­στι­α­νι­κός οι­κου­με­νι­σμός) σε μί­α παγ­κό­σμια θρη­σκεί­α, α­ψη­φών­τας και πε­ρι­θω­ρι­ο­ποι­ών­τας τις τε­ρά­στι­ες, γι­γαν­τια­ίες και χα­ώ­δεις δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές και ξε­θε­με­λι­ώ­νον­τας εκ βά­θρων τα δόγ­μα­τα και την πί­στη της Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλη­σί­ας. Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι η με­γα­λύ­τε­ρη εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή αί­ρε­ση ό­λων των ε­πο­χών, ε­πει­δή ε­ξι­σώ­νει ό­λες τις θρη­σκεί­ες και τις πί­στεις.

Οι ρί­ζες του Οι­κου­με­νι­σμού πρέ­πει να α­να­ζη­τη­θούν στον προ­τε­σταν­τι­κό χώ­ρο, στα μέ­σα του 19ου αι. Τό­τε κά­ποι­ες «χρι­στι­α­νι­κές ο­μο­λο­γί­ες», βλέ­πον­τας τον κό­σμο να φεύ­γει α­πό κον­τά τους λό­γω της αυ­ξα­νο­μέ­νης θρη­σκευ­τι­κής α­δι­α­φο­ρί­ας και των ορ­γα­νω­μέ­νων αν­τι­θρη­σκευ­τι­κών κι­νη­μά­των, α­ναγ­κά­σθη­καν σε μια συ­σπεί­ρω­ση και συ­νερ­γα­σί­α. Αυ­τή η ε­νω­τι­κή δρα­στη­ρι­ό­τη­τα τους έ­λα­βε ορ­γα­νω­μέ­νη πλέ­ον μορ­φή, ως Οι­κου­με­νι­κή Κί­νη­ση, τον 20ο αι. Και κυ­ρί­ως το 1948, με την ί­δρυ­ση στο Άμ­στερ­νταμ της Ολ­λαν­δί­ας του λε­γο­μέ­νου Παγ­κο­σμί­ου Συμ­βου­λί­ου των Εκ­κλη­σι­ών – που ου­σι­α­στι­κά εί­ναι Παγ­κό­σμιο Συμ­βού­λιο των Αι­ρέ­σε­ων, του Ε­ω­σφό­ρου και του ψεύ­δους, πα­ρά των «Εκ­κλη­σι­ών» – που ε­δρέ­υ­ει στη Γε­νεύ­η.

Έ­να α­πό τα μέ­σα, που χρη­σι­μο­ποι­εί ο Οι­κου­με­νι­σμός για να ε­πι­τύ­χει τους σκο­πούς του, εί­ναι ο συγ­κρη­τι­σμός, αυ­τός ο θα­νά­σι­μος ε­χθρός της χρι­στι­α­νι­κής πί­στε­ως, τον ο­ποί­ο προ­ω­θεί το λε­γό­με­νο «Παγ­κό­σμιο Συμ­βού­λιο των Εκ­κλη­σι­ών» η μάλ­λον το «Παγ­κό­σμιο Συ­νο­θύ­λευ­μα των Αι­ρέ­σε­ων», ό­πως δι­και­ο­λο­γη­μέ­να έ­χει χα­ρα­κτη­ρι­σθεί. «Ο συγ­κρη­τι­σμός εί­ναι η σχε­τι­κο­ποί­η­ση των θρη­σκει­ών και των θρη­σκευ­τι­κών ι­δε­ών. Εί­ναι μί­α πα­νοι­κου­με­νι­κή θρη­σκευ­τι­κή σύν­θε­ση και σύ­ζευ­ξη των πιο αν­τι­θε­τι­κών και α­νό­μοι­ων στοι­χεί­ων».

Ο Οι­κου­με­νι­σμός κι­νεί­ται σε δύ­ο ε­πί­πε­δα∙ το πρώ­το σε δι­α­χρι­στι­α­νι­κό και το δεύ­τε­ρο σε δι­α­θρη­σκεια­κό. Έ­τσι έ­χου­με τον δι­α­χρι­στι­α­νι­κό οι­κου­με­νι­σμό και τον δι­α­θρη­σκεια­κό οι­κου­με­νι­σμό, οι ο­ποί­οι α­πο­τε­λούν δύ­ο α­πό τις βα­σι­κές κα­τευ­θύν­σεις του Οι­κου­με­νι­σμού. Τό­σο ο δι­α­χρι­στι­α­νι­κός ό­σο και ο δι­α­θρη­σκεια­κός οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι προ­βα­τό­σχη­μοι λύ­κοι και Δού­ρει­οι Ίπ­ποι, που ου­σι­α­στι­κώς λα­τρεύ­ουν τα εί­δω­λα, εί­τε των πα­ρα­τά­ξε­ών τους, εί­τε των προ­σω­πι­κών τους πα­θών, εί­τε της λο­γι­κο­κρα­τί­ας, εί­τε του πο­λι­τι­κού τους πι­στεύ­μα­τος, εί­τε των φι­λο­σο­φι­κών ι­δε­ο­λο­γη­μά­των τους. Η Ορ­θό­δο­ξη θε­ο­λο­γί­α α­πορ­ρέ­ει α­πό την α­πο­κα­λυ­πτι­κή εμ­πει­ρί­α, που προ­σφέ­ρει η ά­κτι­στη θεί­α ε­νέρ­γεια της Α­γί­ας Τριά­δος μέ­σα στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α. Ο μεν δι­α­χρι­στι­α­νι­κός οι­κου­με­νι­σμός προ­ω­θεί την έ­νω­ση των δι­α­φό­ρων χρι­στι­α­νι­κών «ο­μο­λο­γι­ών» (Πα­πι­κών, Προ­τε­σταν­τών, Αγ­γλι­κα­νών, Ι­ε­χω­βά­δων, Πεν­τη­κο­στια­νών, Μο­νο­φυ­σι­τών, με­τά της Νύμ­φης του Χρι­στού Α­γί­ας Ορ­θο­δό­ξου Κα­θο­λι­κής Εκ­κλη­σί­ας) με το κρι­τή­ριο του δογ­μα­τι­κού μι­νι­μα­λι­σμού. Σύμ­φω­να με την οι­κου­με­νι­στι­κή αρ­χή του «δι­α­χρι­στι­α­νι­κού δογ­μα­τι­κού συγ­κρη­τι­σμού» οι δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές με­τα­ξύ ε­τε­ρο­δό­ξων εί­ναι α­πλώς τυ­πι­κές πα­ρα­δό­σεις κά­θε «εκ­κλη­σί­ας» και πρέ­πει να πα­ρα­κάμ­πτων­ται για το κα­λό της ε­νό­τη­τας της Εκ­κλη­σί­ας, η ο­ποί­α μπο­ρεί να εκ­φρά­ζε­ται με την ποι­κι­λί­α δι­α­φό­ρων μορ­φών και εκ­φρά­σε­ων. Ο δε δι­α­θρη­σκεια­κός οι­κου­με­νι­σμός, θε­ω­ρών­τας ό­τι σε ό­λες τις θρη­σκεί­ες υ­πάρ­χουν θε­τι­κά στοι­χεί­α, προ­ω­θεί την έ­νω­ση με­τα­ξύ αυ­τών και κυ­ρί­ως με­τα­ξύ των δή­θεν τρι­ών μο­νο­θε­ϊ­στι­κών θρη­κει­ών του κό­σμου, του Χρι­στι­α­νι­σμού, του Μου­σουλ­μα­νι­σμού και του Ι­ου­δα­ϊ­σμού. Με λί­γα λό­για προ­ω­θεί την λε­γό­με­νη «παν­θρη­σκεί­α». Σύμ­φω­να με την οι­κου­με­νι­στι­κή αρ­χή του «δι­α­θρη­σκεια­κού συγ­κρη­τι­σμού» πρέ­πει να βλέ­που­με τα «κοι­νά θε­ο­λο­γι­κά ση­μεί­α», που υ­πάρ­χουν σε ό­λες τις «μο­νο­θε­ϊ­στι­κές θρη­σκεί­ες», ώ­στε να οι­κο­δο­μή­σου­με την θρη­σκευ­τι­κή ε­νό­τη­τα της οι­κου­μέ­νης.

Λέ­γει ο ά­γιος Συ­με­ών ο Νέ­ος θε­ο­λό­γος ό­τι, για να σω­θεί έ­νας άν­θρω­πος, πρέ­πει να έ­χει ορ­θή ( = ορ­θό­δο­ξη) πί­στη και ορ­θά ( = ορ­θό­δο­ξα) έρ­γα και ζω­ή, δεν σώ­ζε­σαι. Το ί­διο γρά­φει και ο ά­γιος Κύ­ριλ­λος Ι­ε­ρο­σο­λύ­μων στις «Κα­τη­χή­σεις» του.

Αν εί­ναι δύ­σκο­λο να σω­θεί έ­νας Ορ­θό­δο­ξος χρι­στια­νός, που α­γω­νί­ζε­ται, πό­σο μάλ­λον έ­νας λε­γό­με­νος «χρι­στια­νός», που α­νή­κει στις αι­ρε­τι­κές ο­μά­δες του πα­πι­σμού, των προ­τε­σταν­τών, των μο­νο­φυ­σι­τών, εί­ναι δυ­να­τόν να σω­θεί; Πως να σω­θεί έ­νας Μου­σουλ­μά­νος, που πι­στεύ­ει ό­τι το Κο­ρά­νιο εί­ναι δή­θεν θε­ό­πνευ­στο, ό­ταν αυ­τό αρ­νεί­ται τον Τρι­α­δι­κό Θε­ό και την Θε­ό­τη­τα του εν­σαρ­κω­θέν­τος Υι­ού Του; Πως να σω­θεί έ­νας Ι­ου­δαί­ος, α­φού ού­τε την πα­λαι­ά Δι­α­θή­κη πι­στεύ­ει, ού­τε την ζει, αλ­λά πι­στεύ­ει στο Ταλ­μούδ και στην Καμ­πά­λα, που εί­ναι δαι­μο­νι­κή μα­γεί­α και σα­τα­νο­λα­τρεί­α; και για­τί σώ­νει και κα­λά να θέ­λου­με ε­μείς οι πι­στεύ­ον­τες στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α να συμ­προ­σευ­χό­μα­στε και  να συλ­λει­τουρ­γού­με με τους αι­ρε­τι­κούς, ε­τε­ρο­δό­ξους και τους ε­τε­ρο­θρή­σκους;

Δεν βο­η­θού­με να σω­θούν ό­λοι οι αι­ρε­τι­κοί με το να λέ­με προς αυ­τούς ό­τι και αυ­τοί έ­χουν ορ­θό δρό­μο, που ο­δη­γεί στον ί­διο Θε­ό, ό­μως α­πό μια άλ­λη ο­δό, που εί­ναι νό­μι­μη κι αυ­τή, ό­πως ο δρό­μος, που α­κο­λου­θού­με οι Ορ­θό­δο­ξοι Χρι­στια­νοί.

Ε­πο­μέ­νως, ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι με­γά­λο εμ­πό­διο στην α­λη­θι­νή έ­νω­ση, την κα­ταρ­γεί και την α­φα­νί­ζει, δεί­χνει ό­τι εί­ναι α­νώ­φε­λη και ά­χρη­στη.

Ο Οι­κου­με­νι­σμός για να υ­λο­ποι­ή­σει τους στό­χους του,  πα­ρα­θε­ω­ρεί βα­σι­κές αρ­χές της Ορ­θο­δο­ξί­ας.

Προ­βάλ­λει την αν­τί­λη­ψη της «Δι­ευ­ρη­μέ­νης Εκ­κλη­σί­ας», σύμ­φω­να με την ο­ποί­α η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι μί­α και πε­ρι­λαμ­βά­νει τους χρι­στια­νούς κά­θε «ο­μο­λο­γί­ας», α­πό τη στιγ­μή που δέ­χθη­καν το βά­πτι­σμα. Έ­τσι, ό­λες οι «χρι­στι­α­νι­κές ο­μο­λο­γί­ες» εί­ναι με­τα­ξύ τους «Α­δελ­φές Εκ­κλη­σί­ες». Πρό­κει­ται για την θε­ω­ρί­α της βα­πτι­σμα­τι­κής θε­ο­λο­γί­ας.

Μέ­σα στο ί­διο πνεύ­μα κι­νεί­ται και η θε­ω­ρί­α της «Παγ­κό­σμιας ο­ρα­τής Εκ­κλη­σί­ας». Η Εκ­κλη­σί­α, που υ­φί­στα­ται τά­χα «α­ό­ρα­τα» και α­παρ­τί­ζε­ται α­πό ό­λους τους χρι­στια­νούς, θα φα­νε­ρω­θεί και στην ο­ρα­τή της δι­ά­στα­ση με τις κοι­νές ε­νω­τι­κές προ­σπά­θει­ες.

Τις αν­τι­λή­ψεις αυ­τές ε­πη­ρέ­α­σε και η προ­τε­σταν­τι­κή θε­ω­ρί­α των κλά­δων, σύμ­φω­να με την ο­ποί­α η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι έ­να «δέν­δρο» με «κλα­διά» ό­λες τις «χρι­στι­α­νι­κές ο­μο­λο­γί­ες», κα­θε­μιά α­πό τις ο­ποί­ες κα­τέ­χει έ­να μό­νο μέ­ρος της α­λη­θεί­ας.

Ας προ­στε­θεί, ε­πί­σης, και η θε­ω­ρί­α των «δύ­ο πνευ­μό­νων», που α­να­πτύ­χθη­κε με­τα­ξύ ορ­θο­δό­ξων οι­κου­με­νι­στών και πα­πι­κών. Σύμ­φω­να με αυ­τήν, Ορ­θο­δο­ξί­α και πα­πι­σμός εί­ναι οι δύ­ο πνεύ­μο­νες, με τους ο­ποί­ους α­να­πνέ­ει η Εκ­κλη­σί­α. Για να αρ­χί­σει τά­χα να α­να­πνέ­ει ορ­θά και πά­λι, θα πρέ­πει οι δύ­ο πνεύ­μο­νες να συγ­χρο­νί­σουν την α­να­πνο­ή τους.

Οι εκ των ορ­θο­δό­ξων και των πα­πι­κών οι­κου­με­νι­στές πι­στεύ­ουν ό­τι ο πα­πι­σμός με τη λο­γι­κο­κρα­τί­α και τον φι­λο­σο­φι­κό στο­χα­σμό εί­ναι συμ­πλή­ρω­μα α­πα­ραί­τη­το στη «δι­η­ρη­μέ­νη χρι­στι­α­νο­σύ­νη», και ο μυ­στι­κι­σμός της Ορ­θο­δό­ξου πνευ­μα­τι­κό­τη­τος συμ­πλη­ρώ­νει τον στο­χα­σμό του πα­πι­σμού. Και η Ορ­θο­δο­ξί­α και ο Πα­πι­σμός εί­ναι δύ­ο εξ ί­σου νό­μι­μες πα­ρα­δό­σεις της μί­ας και α­δι­αί­ρε­της αρ­χαί­ας η­νω­μέ­νης Εκ­κλη­σί­ας. Για να λει­τουρ­γή­σει σω­στά ο ορ­γα­νι­σμός της Εκ­κλη­σί­ας, πρέ­πει να ε­νω­θούν και πά­λι οι «δύ­ο α­δελ­φές Εκ­κλη­σί­ες», η Ορ­θο­δο­ξί­α και ο Πα­πι­σμός, α­φού κα­θα­ρί­σουν την ι­στο­ρι­κή μνή­μη α­πό τα λά­θη, τις πα­ρα­λεί­ψεις, τους τυ­χόν πο­λέ­μους, που έ­γι­ναν με­τα­ξύ ορ­θο­δό­ξων και πα­πι­κών την τε­λευ­ταί­α χι­λι­ε­τί­α και να ξε­κι­νή­σει μια νέ­α ε­πο­χή, νέ­α τά­ξη πραγ­μά­των με­τα­ξύ των δύ­ο Εκ­κλη­σι­ών, που θα στη­ρί­ζε­ται στην α­μοι­βαί­α α­γά­πη, στην α­γα­στή συ­νερ­γα­σί­α σε θέ­μα­τα κοι­νής ε­νό­τη­τος, μαρ­τυ­ρί­ας και ι­ε­ρα­πο­στο­λής στον σύγ­χρο­νο εκ­κο­σμι­κευ­μέ­νο κό­σμο, κο­σμο­πο­λι­τι­σμό και α­θε­ϊ­σμό.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ό­μως, ο Πα­πι­σμός θέ­λει να α­πορ­ρο­φή­σει την Ορ­θο­δο­ξί­α με την έ­νω­ση τύ­που «Ου­νί­ας», που ε­πι­θυ­μεί δι­α­κα­ώς, κά­νον­τας α­νώ­δυ­νες για τον Πα­πι­σμό υ­πο­χω­ρή­σεις, προς την πλευ­ρά της Ορ­θο­δο­ξί­ας.

Γι’ αυ­τό πρέ­πει να ε­νη­με­ρώ­σου­με ό­λοι μας κά­θε Ορ­θό­δο­ξο χρι­στια­νό, για τα σχέ­δια του Πα­πι­σμού, που δεν εί­ναι Εκ­κλη­σί­α, αλ­λά κρά­τος, το Βα­τι­κα­νό. Ού­τε εί­ναι ο Πα­πι­σμός Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α. Δεν εί­ναι ού­τε Ρω­μα­ϊ­κή, ού­τε Κα­θο­λι­κή, ού­τε Εκ­κλη­σί­α. Δεν έ­χει σχέ­ση με την Ρω­μη­ο­σύ­νη, ού­τε με την Ρω­μα­νί­α. Δεν εί­ναι Κα­θο­λι­κή, α­φού χω­ρί­στη­κε μό­νη της α­πό την Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α το 1054 μ.Χ. Δεν εί­ναι Εκ­κλη­σί­α, α­φού έ­γι­νε κρά­τος, α­φού υ­πέ­κυ­ψε στον τρί­το πει­ρα­σμό του Χρι­στού. Δέ­χτη­κε ο Πα­πι­σμός την πρό­τα­ση του δι­α­βό­λου να τον προ­σκυ­νή­σει και να τον κά­νει κο­σμι­κό παν­το­κρά­το­ρα της γης. Ε­μείς οι Ορ­θό­δο­ξοι εί­μα­στε η σω­στή Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α. Ε­μείς οι Ορ­θό­δο­ξοι εί­μα­στε Ρω­μη­οί, σε μας α­νή­κει η Ρω­μα­νί­α, η Ρω­μη­ο­σύ­νη. Η Ορ­θο­δο­ξί­α εί­ναι η Μί­α, Α­γί­α, ΚΑ­ΘΟ­ΛΙ­ΚΗ και Α­πο­στο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α Του Χρι­στού, το έ­να και μο­να­δι­κό Του Σώ­μα, με Κε­φα­λή Ε­κεί­νον.

Ε­νώ παγ­κο­σμί­ως το σπί­τι του Πα­πι­σμού κλο­νί­ζε­ται ε­πι­κίν­δυ­να λό­γω του α­θε­ϊ­σμού, της εκ­κο­σμι­κεύ­σε­ως, της αυ­το­δι­και­ώ­σε­ως των πα­πι­κών και της α­νη­θι­κό­τη­τός τους, με τις χι­λιά­δες των σκαν­δά­λων παι­δε­ρα­στί­ας, πά­νε δυ­στυ­χώς οι Οι­κου­με­νι­στές να στη­ρί­ξουν τον Πα­πι­σμό με πα­ρα­χω­ρή­σεις σε θέ­μα­τα πί­στε­ως, πα­ρα­δό­σε­ως, λα­τρεί­ας και δι­οι­κή­σε­ως. Γι’ αυ­τό πρέ­πει να προ­σέ­ξου­με την εν­το­λή του Α­πο­στό­λου Παύ­λου: «Γί­νε­σθε φρό­νι­μοι ως οι ό­φεις και α­κέ­ραι­οι ως αι πε­ρι­στε­ραί». «Ι­δού α­πο­στέλ­λω υ­μάς ως πρό­βα­τα εν μέ­σω λύ­κων».

Βα­σι­κή θέ­ση του Οι­κου­με­νι­σμού εί­ναι ε­πί­σης και η ε­ξής: ό­τι δή­θεν ε­πι­τρέ­πε­ται η συμ­προ­σευ­χή με­τα­ξύ Ορ­θο­δό­ξων και αι­ρε­τι­κών η αλ­λο­θρή­σκων.

Σκο­πός του Οι­κου­με­νι­σμού δεν εί­ναι να α­δειά­σει τους ι­ε­ρούς Να­ούς α­πό πι­στούς∙  αν­τί­θε­τα τους θέ­λει α­σφυ­κτι­κά γε­μά­τους, μό­νο που αυ­τοί οι «πι­στοί» θα έ­χουν ο κα­θέ­νας την δι­κή του πί­στη και δι­δα­σκα­λί­α.

Τέ­λος στις με­θό­δους, που χρη­σι­μο­ποι­εί ο Οι­κου­με­νι­σμός για την προ­σέγ­γι­ση των χρι­στια­νών, πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και ο δογ­μα­τι­κός μι­νι­μα­λι­σμός και ο δογ­μα­τι­κός μα­ξι­μα­λι­σμός. Ό­σον α­φο­ρά στον δογ­μα­τι­κό μι­νι­μα­λι­σμό, πρό­κει­ται για προ­σπά­θεια να συρ­ρι­κνω­θούν τα δόγ­μα­τα στα πιο α­ναγ­καί­α, σ’ έ­να «μί­νι­μουμ» ( = ε­λά­χι­στο), προ­κει­μέ­νου να υ­περ­πη­δη­θούν οι δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές με­τα­ξύ των «ο­μο­λο­γι­ών» και να ε­πέλ­θη η «έ­νω­ση των χρι­στια­νών». Το α­πο­τέ­λε­σμα ό­μως εί­ναι η πα­ρα­θε­ώ­ρη­ση του δόγ­μα­τος, ο υ­πο­βι­βα­σμός και η ε­λα­χι­στο­ποί­η­ση της ση­μα­σί­ας του. «Ας ε­νω­θούν», λέ­νε, «οι χρι­στια­νοί και τα δόγ­μα­τα τα συ­ζη­τούν αρ­γό­τε­ρα οι θε­ο­λό­γοι»! Με την μέ­θο­δο βέ­βαι­α αυ­τή του δογ­μα­τι­κού μι­νι­μα­λι­σμού εί­ναι ί­σως εύ­κο­λο να ε­νω­θούν οι χρι­στια­νοί. Οι τέ­τοι­οι «χρι­στια­νοί» ό­μως μπο­ρεί να εί­ναι Ορ­θό­δο­ξοι, δηλ. α­λη­θι­νά χρι­στια­νοί; Ό­σον α­φο­ρά στον δογ­μα­τι­κό μα­ξι­μα­λι­σμό, εν­νο­εί­ται η προ­σπά­θεια με­ρι­κών να προ­σθέ­σουν νέ­ες λέ­ξεις και ό­ρους στο δόγ­μα, για να ερ­μη­νεύ­ε­ται δή­θεν κα­λύ­τε­ρα η πί­στη η να ε­πι­δι­ώ­κε­ται μια νέ­α ευ­ρύ­τε­ρη ερ­μη­νεί­α.

Γί­νε­ται, λοι­πόν, κα­τα­νο­η­τό ό­τι η α­πο­δο­χή, η εγ­κόλ­πω­ση, η υι­ο­θέ­τη­ση της πα­ναι­ρέ­σε­ως του Οι­κου­με­νι­σμού και των αν­τορ­θο­δό­ξων θε­ω­ρι­ών του, που α­πο­μει­ώ­νουν την Α­γί­α μας Εκ­κλη­σί­α, το σώ­μα του Χρι­στού. Αν σύμ­φω­να με τους οι­κου­με­νι­στές, ό­λες οι ο­μο­λο­γί­ες και οι θρη­σκεί­ες εί­ναι το ί­διο, αν ό­λοι στον ί­διο Θε­ό πι­στεύ­ου­με, αν οι αι­ρέ­σεις και οι θρη­σκεί­ες εί­ναι δι­α­φο­ρε­τι­κοί, αλ­λά α­πο­δε­κτοί τρό­ποι προ­σεγ­γί­σε­ως του ί­διου Θε­ού, τό­τε για­τί πέ­θα­ναν οι ά­γιοι και οι μάρ­τυ­ρες μας και για­τί ο Θε­ός χα­ρί­τω­σε τα λεί­ψα­νά τους;

Μια α­πό τις πλεί­στες α­ναν­τίρ­ρη­τες Θε­ϊ­κές α­πο­δεί­ξεις και Θε­ο­ση­μεί­ες δι’ ό­λα τα α­νω­τέ­ρω εί­ναι ο ά­γιος έν­δο­ξος Ι­ε­ρο­μάρ­τυς Α­θα­νά­σιος ο Λι­θουα­νός, η­γού­με­νος Μι­κρο­ρωσ­σί­ας, τον ο­ποί­ον ε­δο­λο­φό­νη­σαν οι Πα­πι­κοί ου­νί­τες της Πο­λω­νί­ας, τον έρ­ρι­ξαν σ’ έ­να βό­θρο ό­που πα­ρέ­μει­νε ε­πί 17 χρό­νια και ό­ταν οι ορ­θό­δο­ξοι α­δελ­φοί μας α­νέ­συ­ραν το μαρ­τυ­ρι­κό του σώ­μα, μέ­σα α­πό τη δυ­σω­δί­α του βό­θρου α­νε­φά­νη Χά­ρι­τι του Ζών­τος Θε­ού, α­δι­α­λώ­βη­το, ά­φθαρ­το, και ευ­ω­διά­ζον και σή­με­ρον ο ά­γιος ευ­λο­γεί την Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α της Πο­λω­νί­ας με το ά­φθαρ­το, α­ναλ­λοί­ω­το και θαυ­μα­τουρ­γούν λεί­ψα­νό του και προ­σφέ­ρει δι­ϊ­στο­ρι­κώς πλέ­ον και Αυ­τός την α­πάν­τη­ση των ου­ρα­νών, στην πα­ναί­ρε­ση του Οι­κου­με­νι­σμού που εί­ναι ε­φεύ­ρη­μα και έρ­γο του βυ­θί­ου δρά­κον­τος.

Με­τά θερ­μών α­γω­νι­στι­κών και πα­τρι­κών ευ­χών!

Ο ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΗΣ ΣΑΣ

+ ο Πει­ραι­ώς ΣΕ­ΡΑ­ΦΕΙΜ

π. Γ. Μεταλληνός: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ “ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ” Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΓΕΣΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ “ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ” Η ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΓΕΣΙΑΣ

Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ομότιμου καθηγητού Παν/μίου Αθηνών

Α) Η συνέχεια της πατερικής παραδόσεως κατά την Τουρκοκρατία. Η Θεολογία και ποιμαντική πράξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μέχρι την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς είχε ως κύριο στόχο της την διαφύλαξη της Ορθοδοξίας, ως της «άπαξ τοις αγίοις παραδοθείσης πίστεως» (Ιούδ. 3, ) συνεχίζοντας την ομολογία και παράδοση των αρχαίων αγίων Πατέρων… Αυτό όμως απαιτούσε και την λόγω και έργω απόκρουση των αιρέσεων για την προστασία του Ποιμνίου και την διασφάλιση της δυνατότητας σωτηρίας, δηλαδή θεώσεως. Η ευθύνη, συνεπώς, της εκκλησιαστικής ηγεσίας, που σε κάθε εποχή επωμίζεται το έργο αυτό, είναι τεράστια. Διότι από την στάση της απέναντι στην αιρετική πλάνη εξαρτάται η συνέχεια ή ασυνέχεια της θεολογικής μας παραδόσεως και συνεπώς και η διαχρονική και συγχρονική ενότητα της Ορθοδοξίας. Με βάση τα επίσημα δογματικοσυμβολικά κείμενα της Εκκλησίας μας θα διερευνηθεί αυτή η πορεία και κατά την μεταβυζαντινή περίοδο, για την διακρίβωση της σχέσης τής σημερινής Ορθόδοξης Ηγεσίας με εκείνην της βυζαντινής και ματαβυζαντινής περιόδου. Τα κείμενα αυτά, Ομολογίες Πίστεως και Ομολογιακές Εγκύκλιοι, ενσαρκώνουν την πανορθόδοξη συνείδηση, μέσα στο κλίμα και με την θεολογική γλώσσα της εποχής τους, και φανερώνουν την πιστότητά τους στην αποστολική και πατερική πίστη και πράξη. Οι εκκλησιαστικοί ταγοί της διερευνώμενης περιόδου ακολουθούν την στάση των πατριαρχών Μ. Φωτίου (+891)1 και Μιχαήλ Κηρουλαρίου (+1058)2, που πρώτοι επεσήμαναν την παραχάραξη της αληθινής πίστεως στην αποσχισμένη από την ορθόδοξη Ανατολή φραγκική Δύση. Η προσθήκη στο ιερό Σύμβολο (Filioque) και το παπικό πρωτείο, ως προϋπόθεση όλων των διαφορών, θα είναι έκτοτε οι βασικές ετεροδιδασκαλίες και αντικανονικότητες, που θα αποτελούν μόνιμα τα κύρια σημεία της αντιδυτικής κριτικής. 1. Στο μεταίχμιο της νέας περιόδου βρίσκεται ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός (+1444), που θεμελιώνει την στάση των Ανατολικών μετά την ουνιτική Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438/39), που αποκάλυψε όχι μόνο την στοχοθεσία του Παπισμού, αλλά και την αντορθόδοξη και αντιπατερική συμπεριφορά των ανατολικών Ουνιτών και Ουνιτιζόντων, που ως Πέμπτη φάλαγξ απειλούν εκ των ένδον την Ορθοδοξία και προωθούν την υποταγή της στην αίρεση και συνεπώς την αλλοτρίωσή της. Ο άγιος Μάρκος επεσήμανε την σημασία της ψευδοσυνόδου αυτής για τον Παπισμό, ο οποίος μέχρι σήμερα με τον Διάλογο μεθοδεύει την επιβολή των αποφάσεών της στην Ορθοδοξία. Παράλληλα ο Άγιος οριοθετεί τη διαφοροποίηση της παπικής Δύσεως: «Ημείς δε αυτώς εσχίσθημεν πρότεροι, μάλλον διεσχίσαμεν αυτούς και απεκόψαμεν του κοινού της Εκκλησίας σώματος… ως άτοπα και δυσσεβή φρονούντας… Ουκούν ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο εχωρίσθημεν»3. Ο γνήσιος Ηγέτης μας όμως, μέσα από την δική του εμπειρία, καθορίζει και τη στάση της Ορθοδοξίας απέναντι στους «Γραικολατίνους», Ουνίτες και Ουνιτίζοντες, που ελαφρά τη συνειδήσει κατεργάζονται την σύγκραση Ορθοδοξίας και αιρετικής πλάνης: «Φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως … ως χριστοκαπήλους και χριστεμπόρους»4. Επί πλέον, παραδίδει την ορθή αντιμετώπιση του ταλανίζοντος μέχρι σήμερα την Εκκλησία παπικού πρωτείου και την αυθεντική αντιμετώπισή του: «Και ημείς τον Πάπαν ως ένα των πατριαρχών λογιζόμεθα», γράφει προσθέτει δε την βασική προϋπόθεση γι’ αυτό: «Και τούτο γε, αν ορθόδοξος η»5. Το άτεγκτο ερώτημα, βέβαια, για μας σήμερα είναι: Τι θα έλεγε ο άγιος Μάρκος, αν ζούσε, όπως εμείς, μετά την διακήρυξη του συμπορευομένου με το πρωτείο παπικού αλαθήτου το 1870; Η προτροπή του γι’ αυτό στους μετέπειτα Ορθοδόξους είναι απόλυτα δεσμευτική: «Στήκετε», λέγει, «κρατούντες τας παραδόσεις, ας παρελάβετε»6. 2. Στην ίδια γραμμή, όσον αφορά στον Παπισμό, κινείται ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Μητροφάνης Κριτόπουλος (+1639), ο οποίος καταδικάζει το παπικό πρωτείον εξουσίας, δεχόμενος «την ισότητα μεταξύ των τεσσάρων πατριαρχών», «ως αληθώς χριστιανικοίς ποιμέσι προσήκουσαν». Και επεξηγεί: «Ουδείς γαρ τούτων κατεπαίρεται των άλλων ουδέ καθόλου κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας αξιοί τις εκείνων καλείσθαι. Ουδέποτε γαρ ηκούσθη παρά τη Καθολική Εκκλησία άνθρωπον θνητόν και μυρίαις αμαρτίαις ένοχον κεφαλήν λέγεσθαι της Εκκλησίας», αφού κεφαλή της είναι μόνον ο Χριστός7. Η θέση όμως της Ορθοδοξίας ήταν σαφής και απέναντι στους Διαμαρτυρομένους, όπως φαίνεται στα Πρακτικά της «εν Ιερουσαλήμ Συνόδου του 1672.(8) Οι Διαμαρτυρόμενοι κατ’ αυτήν «αιρετικοί εισι και αιρετικών οι κορυφαιότατοι. Καινών και γελοίων δογμάτων … εγένοντο δια φιλαυτίαν (ας προσεχθεί αυτό…) εισηγηταί, αλλά και μηδόλως Εκκλησίας μετέχουσιν ως μηδεμίαν οπωσούν κοινωνίαν έχοντες μετά της καθολικής Εκκλησίας»9. Ισχύει δε ιδιαίτερα σήμερα στο ΠΣΕ ο χαρακτηρισμός της στάσεώς τους: «Εμμένοντες τη πεισμονή, ήτις τοις αιρετικοίς εστιν ίδιον, κωφεύουσι και ου διορθούνται».10 3 «Λατινομάστιξ» και όχι άδικα, ονομάσθηκε ο μεγάλος πατριάρχης Δοσίθεος (+1707). Στην «Ομολογία» του (11), «κείμενον υψίστης δογματικοσυμβολικής σημασίας» κατά τον Ιωάννη Καρμίρη 12, ως προς το ζήτημα του παπικού πρωτείου μένει στο πνεύμα του Κριτοπούλου: «Θνητός άνθρωπος καθόλου και αΐδιος κεφαλή (της Εκκλησίας) είναι ου δύναται», διότι «αυτός ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εστι κεφαλή και ούτος τους οίακας έχων εν τη της Εκκλησίας κυβερνήσει, πηδαλιουχεί διά των αγίων Πατέρων. Κυρίως αρχάς και κεφαλάς τους επισκόπους έθηκε το Πνεύμα το άγιον»13. 4. Οι «Αποκρίσεις των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής προς τους Αγγλικανούς Ανωμότους (1716/1725)14, εκφράζουν την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία για όλη την δυτική χριστιανοσύνη. Για το παπικό πρωτείο: «Επηρεία του πονηρού ο Ρώμης πάπας αποσφαλείς και εις αλλόκοτα δόγματα και καινοτομίας εμπεσών, απέστη της ολομελείας του σώματος της ευσεβούς Εκκλησίας και απεσχίσθη»15. Και αυτό ισχύει για σύνολη τη Λατινική Εκκλησία, φυσικά. Το κείμενο είναι σαφής αντιρρητική και κατά του νεοφανέντος αγγλικανισμού, «καθορίζει δε επιτυχώς και εγκύρως την εξ επόψεως ορθοδόξου ορθήν βάσιν πάσης προς ένωσιν των διισταμένων Εκκλησιών προσπαθείας», κατά τον Ιωάννη Καρμίρη, ο οποίος (το 1953) θεωρούσε το κείμενο αυτό ως καθοριστικό και των σημερινών σχέσεων προς την ετεροδοξία 16. Καθαρά αντιπαπικό χαρακτήρα έχουν η «Εγκύκλιος της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου του 1722 προς τους ορθοδόξους Αντιοχείς»17 και η «Ομολογία Πίστεως της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου» του 1727 (18), με αφορμή την εξαπλούμενη στην Ανατολή παπική προπαγάνδα. Το πρώτο κείμενο χαρακτηρίζει το παπικό πρωτείο ως το κύριο αίτιο της παπικής επεκτατικής πολιτικής: «…Να συστήσωσι την μοναρχίαν του Πάπα και να αποδείξουν ότι μόνος ο Πάπας είναι … καθόλου κεφαλή της καθόλου Εκκλησίας και Βικάριος του Χριστού, και μόνος κύριος και επίσκοπος της οικουμένης όλης, και υπεράνω των άλλων Πατριαρχών και πάντων Αρχιερέων, και ότι «δεν δύναται ποτέ να αμάρτη και να εκπέση εις καμμίαν αίρεσιν, και ότι υπεράνω των Συνόδων, οικουμενικών και τοπικών…»19. Δηλώνεται δε σαφώς, ότι «επάνω εις αυτήν την αλλόκοτον και τετυφωμένην αρχήν του Πάπα, θεμελιώνουσιν όλας τας καινοτομίας και τους νεωτερισμούς αυτών και εξαπατώσι τους απλουστέρους…»20. Το δεύτερο κείμενο, στο πλαίσιο της αναιρέσεως των λατινικών καινοτομιών, επισημαίνει την κορύφωσή τους στο παπικό πρωτείο: «Τον δε πάπαν της Ρώμης ου κεφαλήν ηγείσθαι της αγίας και καθολικής Εκκλησίας, αλλά μέλος όντα υποκείσθαι ταις Συνόδοις, και ως δυνάμενον αμαρτήσαι (ου μόνον ως άνθρωπον απλώς, αλλά και ως απ’ αυτής της καθέδρας διδάσκοντα) του ορθού και αληθούς –είναι η απόρριψη του άμεσα συνδεομένου με το πρωτείο αλαθήτου- κρίνεσθαί τε και ανακρίνεσθαι και διορθούσθαι και παιδείαις (=τιμωρίαις) εκκλησιαστικαίς υποβάλλεσθαι, ότε τύχοι αν πταίσαι, υπό της συνόδου, ως μέρος ων, αλλ’ ου κεφαλή της αγίας και καθολικής Εκκλησίας». Επαναλαμβάνεται δε και εδώ η ίδια προϋπόθεση για την εκκλησιαστικότητα του Πάπα: «Και τούτο δε, οπηνίκα συμφρονή τοις λοιποίς αγιωτάτοις Πατριάρχαις εν τοις περί ευσεβείας και πίστεως λόγοις, και τα αυτά δοξάζων η δόγματα της καθόλου του Χριστού Εκκλησίας, ου μην δε, όταν σχισματικός εστί»21, διότι τότε είναι εκτός της Εκκλησίας. 5 Ο 19ος αιώνας είναι ιδιαίτερα σημαντικός για κάθε εξέλιξη, πνευματική και πολιτική. Όχι μόνο δημιουργούνται τα εθνικά κράτη και μαζί τους επέρχεται η διάλυση της ορθόδοξης Εθναρχίας με τα εθνικά αυτοκέφαλα, αλλά και η πολυώνυμη προτεσταντική λαίλαπα, ως μισσιοναρισμός, κατακλύζει την καθ’ ημάς Ανατολή, σηματοδοτώντας την πορεία προς τον Οικουμενισμό του 20ου αιώνα. Με το άνοιγμα της νέας αυτής περιόδου αρχίζει και η προοδευτική ταλάντευση της Ορθοδοξίας, και ιδίως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μεταξύ της πατερικότητος, που συνεχίσθηκε στην δουλεία, και των νέων επιλογών, που θα οδηγήσουν στον συμβιβασμό, και σήμερα στην ταύτιση με την επί αιώνες αποκρουόμενη πλάνη. Τον 19ο αιώνα εμφανίζονται εξ ίσου σημαντικά δογματικοσυμβολικά κείμενα, που οριοθετούν και πάλι την διαφορά Ορθοδοξίας και Δυτικής Χριστιανοσύνης. Έτσι η Εγκύκλιος της εν Κωνσταντινουπόλει συνόδου του 1836 «Κατά των Διαμαρτυρομένων Ιεραποστόλων»22 χαρακτηρίζει τους Διαμαρτυρομένους «αιρετικούς, οι οποίοι καταπολεμούσι και διαφθείρουν την ιεράν ημών Ορθόδοξον Εκκλησίαν δολερώς και υπούλως». Είναι δε «μαθηταί και οπαδοί του Λουθήρου, του Ζβιγκλίου, του Καλβίνου, των Σωκίνων και άλλων πολλών τοιούτων αιρετικών»23. Μία παρατήρηση δε του κειμένου έχει διαχρονκό χαρακτήρα: «Να μας αφήσωσιν ησύχους να φρονώμεν και να πιστεύωμεν τα των αγίων προγόνων μας, και να λατρεύωμεν τον Θεόν εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, εις την «οποίαν αυτός μας ηξίωσε να γεννηθώμεν»24. Το ίδιο ισχύει και για τρία ακόμη σημαντικά κείμενα, κατά τα έτη 1838, 1848 και 1895. Στο πρώτο η εν Κωνσταντινουπόλει σύνοδος με Εγκύκλιό της αποκρούει εκ νέου τις λατινικές καινοτομίες25, «επιμένοντας στο πρωτείο και το αλάθητο του πάπα (μιλεί για «βλασφημίες» του Παπισμού) και την Ουνία26, κάνοντας τελικά λόγο για «ανίθεα παπικά διάφορα ανοσιουργήματα»27 και «ματαιόφρονα και σατανικήν των Παπικών αίρεσιν»28. Η «Απάντησις των ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής προς τον πάπαν Πίον Θ΄», το 1848 29, επικεντρώνεται στον Παπισμό, ως αίρεση: «Τούτων των πλατυνθεισών … επί μέγα μέρος της οικουμένης αιρέσεων, ην ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε σήμερον και ο Παπισμός»30. Έτσι συσχετίζεται ο Παπισμός με τον Αρειανισμό, κάτι που ετόνιζε ιδιαίτερα ο όσιος π. Ιουστίνος Πόποβιτς. Αναιρούνται, επίσης, το Filioque και το παπικό πρωτείο και το αλάθητο, που προωθείτο στην επίσημη αναγνώρισή του το 1870. Τέλος, η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1895 απαντά στον πάπα Λέοντα τον ΙΓ΄31, που κάλεσε τους Ορθοδόξους σε ένωση, η οποία κατά την παπική πλευρά μπορούσε να στηριχθεί στη μέθοδο της Ουνίας. Και αυτό δε ακριβώς επιβλήθηκε στις μέρες μας, με την αναγνώριση εκ μέρους των Ανατολικών του Παπισμού ως Εκκλησίας και του Πάπα ως επισκόπου της Εκκλησίας του Χριστού. Είναι το τελευταίο, στην ουσία, ορθόδοξο κείμενο, που συντάσσεται ως απάντηση στις λατινικές προκλήσεις. Η Σύνοδος του 1895 απαντά με παρρησία, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «η Εκκλησία των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των εννέα πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, επομένως η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία, στύλος και εδραίωμα της αληθείας»32. Καταθέτει δε και αυτή την απαράβατη για τη Ορθοδοξία αρχή, ότι η ένωση πρέπει να γίνει «εν τω ενί κανόνι της πίστεως και επί του θεμελίου της αποστολικής και πατροπαραδότου διδασκαλίας…»33. Ειδικά ο Παπισμός χαρακτηρίζεται «Εκκλησία των καινοτομιών, της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των εκκλησιαστικών Πατέρων και της τε αγίας Γραφής και των όρων των αγίων Συνόδων»34. Αμετάτρεπτη δε, μένει η θέση για το παπικό πρωτείο και αλάθητο: «Ουδέποτε εθεωρήθη ο επίσκοπος Ρώμης ως η ανωτάτη αρχή και αλάνθαστος κεφαλή της Εκκλησίας, και ότι πας επίσκοπός εστι κεφαλή και πρόεδρος της εαυτού κατά μέρος Εκκλησίας, υποκείμενος μόνον ταις συνοδικαίς της καθόλου Εκκλησίας διατάξεσί τε και αποφάσεσιν ως μόναις αλανθάστοις»35 (υπαινιγμός κατά του προ ολίγου ψηφισθέντος αλαθήτου). Από τα παραπάνω συνάγονται τα ακόλουθα συμπεράσματα: 1. Η Ορθόδοξος Εκκλησία από τον 15ο ως τα τέλη του 19ου αιώνα παρέμεινε αμετακίνητη στη στάση της απέναντι στον δυτικό χριστιανισμό, τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό (Λουθηριανισμό, Καλβινισμό, κ.λπ.) και τον Αγγλικανισμό, που χαρακτηρίζονται σαφώς ως αιρετικές εκπτώσεις από τη Μία Εκκλησίαν. 2. Στα ορθόδοξα δογματικοσυμβολικά κείμενα αυτής της περιόδου, εκφράζεται θετικά η ορθόδοξη εκκλησιαστική πίστη και αποκρούονται οι πλάνες των δυτικοχριστιανικών Ομάδων, έχοντας στερηθεί τον χαρακτήρα της Εκκλησίας, σε μία αδιατάρακτη συνέχεια και συμφωνία με την βυζαντινή αντιρρητική παράδοση της Εκκλησίας. 3. Παραμένει, έτσι, ακμαία η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία, κατά την οποία «ο μικρόν τι τούτων παραβαίνων ως σχισματικός και αιρετικός κατακρίνεται και αναθεματίζεται και ακοινώνητος παρά πάσι λογίζετα»36. Διατρανώνεται, εξ άλλου, ότι «η Ορθόδοξος ημών Ανατολική και Αποστολική Εκκλησία ου μόνον αιρετικόν ου προσίεται δόγμα, αλλά και τας υποψίας αυτάς αποκρούεται»37. 4. Ομολογείται, επίσης, χωρίς περιστροφές, ότι «αυτή μόνη η των Ανατολικών Ορθοδόξων (πάλαι μεν Ελλήνων, νυν δε Γραικών και Νέων Ρωμαίων διά την Νέαν Ρώμην καλουμένων)38 Χριστιανών πίστις εστίν αληθής μόνη ακραιφνεστάτη»39. 5. Με απόλυτη δε κατάφαση της ορθοδόξου ταυτότητος διαπιστώνεται, ότι «τα Λουθηροκαλβινικά και Παπιστικά δόγματα ου συνάδει τη Ορθοδόξω ημών πίστει, ανθίστανται δε μάλλον αυτή και πόρρω της αληθείας απεσχοίνινται»40. 6. Μόνη, συνεπώς παραδεκτή βάση της εκκλησιαστικής ενώσεως είναι ή απόλυτος «ενότης της πίστεως και η ομοφροσύνη στα δόγματα διά της ανεπιφυλάκτου παρά των ετεροδόξων αποδοχής των ορθοδόξων δογμάτων». Με βάση δε την σχετική δήλωση του αγίου Μάρκου, διακηρύσσεται εκ νέου, ότι «εν τοις θείοις δόγμασιν ουδαμού χώραν έχει ποτέ η οικονομία ή συγκατάβασις»41. Και όλα αυτά λέγονται σε περίοδο εξουθενωτικής δουλείας και ταπεινώσεως του Γένους των Ορθοδόξων. Β) Η μεταπατερική διάσπαση της συνέχειας 1. Η αταλάντευτη αυτή στάση της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Ηγεσίας απέναντι στην ετερόδοξη Δύση άλλαξε επίσημα στις αρχές του 20ου αιώνα, επί πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ΄(+1912). Η ασυνέχεια αυτή γίνεται αντιληπτή και μόνο με την σύγκριση των δογματικοσυμβολικών κειμένων από το 1902 και εξής, με εκείνο του 19ου αιώνα, που επισκοπήσαμε παραπάνω. Τα προοίμια της αλλαγής αυτής φαίνονται ήδη το 1865 με την μετάβαση της διευθύνσεως της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης από τον παραδοσιακό και πατερικό Κωνσταντίνο Τυπάλδο, τιτουλάριο Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως42, στον γερμανοτραφή και φορέα άλλης νοοτροπίας Φιλόθεο Βρυέννιο (+1918), μετέπειτα Μητροπολίτη Διδυμοτείχου. Με τον Βρυέννιο εγκαινιάζεται μία νέα στάση απέναντι στην δυτική χριστιανοσύνη, που αποκαλύπτει και την αλλαγή πνεύματος και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, με το οποίο συμβάδιζε πάντοτε η Σχολή. «Η φωνή της Σχολής ήταν η φωνή του», κατά την δήλωση του Οικουμενικού μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου43. Σε τι όμως έγκειται η αλλαγή; Εντείνεται το πνεύμα του φιλοδυτικισμού και εξευρωπαϊσμού και η καλλιέργεια οικουμενικών σχέσεων44. Η αναπροσαρμογή της στάσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου έναντι της Δύσεως ήταν η συνέπεια της αλλαγής των πολιτικών σχέσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τις Δυτικές Κυβερνήσεις45. Η στροφή αυτή όμως δεν έμεινε μόνο στο επίπεδο των πολιτικοκοινωνικών σχέσεων, αλλά επηρέασε, δυστυχώς, και την Θεολογία46. Η θεολογική αναπροσαρμογή φαίνεται στην πορεία της Σχολής, η οποία αντανακλά την πολιτική του Φαναρίου. Ιδού η απόδειξη: Από το 1855, που άρχισε να λειτουργεί στην Σχολή ο θεσμός των «Θέσεων» και «Διατριβών» και μέχρι το 1862, με βάση το Αρχείο της Σχολής47, οι δεκατρείς από τις μελέτες των σπουδαστών σχετίζονται με την Λατινική Εκκλησία και ειδικότερα με τον παπικό θεσμό, με πνεύμα καθαρά αντιρρητικό και ελεγκτικό. Δηλαδή το 1/5 σχεδόν των επιστημονικών μελετών των Μαθητών επικρίνουν το παπικό πρωτείο. Αυτό ήταν το πνεύμα της Σχολής και της Εθναρχίας τότε. Μετά τον Τυπάλδο οι σχετικές εργασίες, από το 1869 μέχρι το 1907, είναι συνολικά 21. Από το 1907 όμως μέχρι το 1922 δεν υπάρχουν άλλα κείμενα με αυτόν τον χαρακτήρα, ενώ από το 1923 μέχρι το 1971, όταν «κρίμασιν οις οίδε Κύριος» έκλεισε η Σχολή, μόνο τρία σχετικά κείμενα εμφανίζονται. Την πλήρη αλλαγή δε του πνεύματος προδίδει η Διατριβή του Κυριακού Κουτσουμάλλη το 1968: «Ο μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας θεολογικός διάλογος εις τας τρεις πανορθοδόξους Διασκέψεις». Αυτό όμως σημαίνει, ότι με πνεύμα θετικό εγκαινιάζεται στο εθναρχικό Κέντρο μία νέα στάση απέναντι στην αποκρουόμενη ως τότε Δύση, κατά το πνεύμα του φιλοδυτικισμού και των «οικουμενικών σχέσεων». Το κύριο σημείο αναφοράς δεν θα είναι πλέον η Ανατολή, αλλά η Δύση με ό,τι αυτή εκφράζει. Η αλλαγή αυτή οριοθετείται από τρία σπουδαία Κείμενα του Οικουμενικού Θρόνου, την Εγκύκλιο του πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄ το 1902 (48), το Διάγγελμα του 1920 (49) και την Εγκύκλιο του 1952 (50). Η πρώτη πραγματοποιεί το οικουμενιστικό άνοιγμα στη Δυτική Χριστιανοσύνη, ενώ τα άλλα έχουν καθαρά προγραμματικό χαρακτήρα, εγκαινιάζοντας και προωθώντας την πορεία προς τον Οικουμενισμό με την «Οικουμενική Κίνηση» 51. Η συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου σ’ αυτήν οδήγησε στις σημερινές ελεγχόμενες από την ορθόδοξη συνείδηση σχέσεις. Την επελθούσα αλλαγή μαρτυρεί η χρησιμοποιούμενη γλώσσα. Οι «αναδενδράδες», όπως χαρακτηρίσθηκαν οι δυτικές χριστιανικές ομάδες το 1902 (52), γίνονται το 1920 «Εκκλησίες», κάτι, βέβαια, που επαινείται από τους Οικουμενιστές, δικούς μας και ξένους. Αυτό όμως σημαίνει προοδευτική εξίσωση των δυτικών Ομολογιών με την Μία Εκκλησία, την Ορθοδοξία. Στο σημείο αυτό είναι περισσότερο ειλικρινής ο νυν Πάπας, όταν το 2008 αρνήθηκε στον Προτεσταντισμό τον χαρακτήρα της Εκκλησίας», την Ορθοδοξία δε εχαρακτήρισε «ελλειμματική», διότι δεν αποδέχεται το πρωτείο του. 2. Με το Διάγγελμα του 1920 το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσέφερε τον καταστατικό χάρτη για την στάση, που όφειλε να τηρήσει στο μέλλον η ορθόδοξη παράταξη μέσα στην Οικουμενική Κίνηση 53. Αν η Εγκύκλιος του 1902 άνοιξε τον δρόμο για την συμμετοχή μας στην Οικουμενική Κίνηση, το Διάγγελμα του 1920 προετοίμασε την είσοδό μας στο ΠΣΕ(54), ενώ η επί Πατριάρχου Αθηναγόρα Εγκύκλιος του 1952 λειτούργησε ως ολοκλήρωση και επισφράγιση της προγραμματισμένης αυτής πορείας55. Γι’ αυτό μεγάλοι ορθόδοξοι Θεολόγοι , όπως ο Ιωάννης Καρμίρης και ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, παρά την αφοσίωσή τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεν παρέλειψαν να εκφράσουν τον δισταγμό τους στα ανοίγματα αυτά και τις επιφυλάξεις τους για τις μέσω αυτών δρομολογηθείσες εξελίξεις56. Ανασταλτικό χαρακτήρα για λίγο σ’ αυτή την πορεία είχε η «Απόφασις του εν Μόσχα Ορθοδόξου Συνεδρίου κατά του Παπισμού57, το 1948. Ο Παπισμός καταδικάζεται σ’ αυτήν «δι’ όλα τα καινοφανή ρωμαϊκά δόγματα58. Οι Πάπες, όπως λέγεται, «παρέφθειραν την καθαρότητα της διδασκαλίας της αρχαίας οικουμενικής Ορθοδοξίας διά των νεοεισαχθέντων δογμάτων»59. Ο Παπισμός χαρακτηρίζεται ρητά «αντιχριστιανικός»60. Πρόκειται για επιστροφή στο πνεύμα προ του 1900, που δεν θα έχει όμως συνέχεια, όπως τα πράγματα έδειξαν. Σ’ αυτό συνέβαλε και η χρησιμοποιούμενη γλώσσα για την αποφυγή, άλλωστε, σκανδαλισμού του πληρώματος. Στην Εγκύκλιο του 1952 το Οικουμενικό Πατριαρχείο λέγει, ότι «δια της άχρι τούδε συμμετοχής της εις την πανχριστιανική Κίνησιν η Ορθόδοξος Εκκλησία εζήτησε κυρίως, ίνα γνωρίση και μεταδώ τοις ετεροδόξοις τον πλούτον της πίστεως, της λατρείας και της οργανώσεως αυτής, και την θρησκευτικήν άμα και ασκητικήν αυτής πείραν, πληροφορηθή δε και αυτή τας νέας μεθόδους και αντιλήψεις της εκκλησιαστικής ζωής και δράσεως αυτών». Φοβούμενος όμως την σχετικοποίηση της πίστεως, αισθάνεται την ανάγκη ο Ιωάννης Καρμίρης να υπογραμμίσει: «Η συμμετοχή των Ορθοδόξων…. και η συνεργασία…. Έχει την έννοιαν κοινωνίας αγάπης και ουχί κοινωνίας εν τη δογματική διδασκαλία και τοις μυστηρίοις»62, σαν να ήταν δυνατή η «κοινωνία αγάπης» χωρίς την ενότητα στην πίστη, («πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη» Γαλ. 5,6). Τους αληθινούς στόχους όμως του διαχριστιανικού Οικουμενισμού δεν διστάζουν να ομολογούν διακεκριμένοι Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου, όπως ο Θυατείρων Γερμανός (Στρηνόπουλος), αναφερόμενος διά μακρών στο Διάγγελμα του 1920, το οποίο και συνέταξε μαζί με άλλους καθηγητές της Χάλκης63. «Είναι ανάγκη, είπε, να συνειδητοποιήσουν οι Εκκλησίες ότι εκτός από την ενότητα, υπό την στενή της λέξεως έννοια… , υπάρχει και μία άλλη, πιο περιεκτική έννοια της ενότητος, κατά την οποία όλοι όσοι παραδέχονται την θεμελιώδη διδασκαλία της αποκαλύψεως του Θεού εν Χριστώ, και αποδέχονται Αυτόν ως Σωτήρα και Κύριο, θα έπρεπε να θεωρούν ο ένας τον άλλο ως μέλη του ίδιου σώματος και όχι ως ξένους». «Χωρίς να εισχωρήσουμε στην εξέταση των δογματικών διαφορών, που χωρίζουν τις Εκκλησίες», πρόσθεσε ο Θυατείρων, «πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτήν ακριβώς την ιδέα της ευρυτέρας ενότητος…»64. Είναι φανερή εδώ η θεωρία περί «διευρυμένης Εκκλησίας», που απαιτεί την περιθωριοποίηση της πίστεως και του σωτηριολογικού χαρακτήρα τού δόγματος, σ’ αντίθεση με την αποστολική και πατερική παράδοση, όλων των αιώνων. 3. Καθαρότερα όμως τον σκοπό της Οικουμενικής Κινήσεως έδωσε ο επίσης διακεκριμένος ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εκ των πρωτεργατών της, πρώην Αμερικής Ιάκωβος σε συνέντευξή του το 1999: «Πρώτον με επίκραναν οι πόλεμοι και δεύτερον η σχετική αποτυχία του Οικουμενικού Διαλόγου, ο οποίος απέβλεπε στην ένωση ή την προσέγγιση των Εκκλησιών και κατόπιν γενικότερα όλων των θρησκειών»65. Είναι μία έντιμη ομολογία για τις επιδιώξεις της Οικουμενικής Κινήσεως και την διασύνδεσή της με τον πανθρησκειακό Διάλογο, αλλά και τις στοχοθεσίες της Νέας Εποχής, για την επίτευξη της Πανθρησκείας. Υπεύθυνη όμως και αντικειμενική κριτική στην Οικουμενική Κίνηση έχει ασκήσει ο όσιος Ιουστίνος (Πόποβιτς), χαρακτηρίζοντας τον Οικουμενισμό με τον ακόλουθο τρόπο: «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών Ουμανισμών με επικεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά των είναι η παναίρεσις»66. Και διερωτάται: «Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον ερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί της Θεολόγοι, ακόμη και Ιεράρχαι, να επιζητούν την οργανικήν μετοχήν και συμπερίληψιν εις το ΠΣΕ; Αλοίμονον, ανήκουστος προδοσία»67. Ο π. Ιουστίνος μπόρεσε να διίδει την κατάληξη των οικουμενιστικών σχέσεων, που κορυφώθηκαν στις αποφάσεις του Balamand (1993) (=κατάφαση της παπικής αιρέσεως ως αδελφής Εκκλησίας και της Ουνίας, που συμμετέχει επίσημα στον Διάλογο) και του Porto Allegre (2009) (= αποδοχή της προτεσταντικής Εκκλησιολογίας),αλλά και στην καταξίωση de facto της «βαπτισματικής Θεολογίας», «της κοινής διακονίας» χωρίς ενότητα πίστεως, της «διευρυμένης Εκκλησίας» και του «πολιτιστικού πλουραλισμού». Ο Οικουμενισμός σ’ όλες τις διαστάσεις και εκδοχές του έχει αποβεί αληθινή βαβυλώνιος αιχμαλωσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όλων των τοπικών ηγεσιών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η καύχηση και ο αυτοθαυμασμός των Οικουμενιστών μας «για μία δήθεν νέα εποχή, που άνοιξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τις πατριαρχικές Εγκυκλίους των ετών 1902 και 1920, δεν δικαιώνονται», διότι «αυτό που κατορθώθηκε είναι να νομιμοποιήσουμε τις αιρέσεις και τα σχίσματα του Παπισμού και του Προτεσταντισμού». Αυτό είναι το κατασταλαγμένο συμπέρασμα του π. Θεοδώρου Ζήση68, το οποίο αδίστακτα προσυπογράφω. 4. Είναι, λοιπόν, φανερό, ότι ο Οικουμενισμός αποδείχθηκε πλέον ως εκκλησιολογική αίρεση, ως ένας «δαιμονικός συγκρητισμός», που επιδιώκει μία ομοσπονδιακή ενότητα της Ορθοδοξίας με την δυτική αιρετική πανσπερμία. Έτσι όμως, η ορθοδοξία δεν επηρεάζει σωτηριολογικά τον μη ορθόδοξο κόσμο. Διότι έχει εγκλωβισθεί αυτή, στα πρόσωπα των κατά τόπους Ηγεσιών της, στις παγίδες του Οικουμενισμού, που κατεργάζονται την φθορά και την αλλοτρίωσή της. Αντί λοιπόν, η εκκλησιαστική Ηγεσία μας, να ακολουθεί το παράδειγμα των Αγίων μας Πατέρων στη διαφύλαξη της Ορθοδοξίας, ως της μόνης δυνατότητος σωτηρίας ανθρώπου και κοινωνίας, πράττει ακριβώς το αντίθετο: συμφύροντας την Ορθοδοξία με την αίρεση, στα όρια του Οικουμενισμού, και ουσιαστικά καταξιώνοντας την αιρετική πλάνη, επιφέρει την άμβλυνση των κριτηρίων του ορθοδόξου πληρώματος και στερεί και αυτό και τον κόσμο από την δυνατότητα σωτηρίας. Στην κατεύθυνση δε αυτή ακριβώς αποδεικνύεται δαιμονική η παρέμβαση της λεγομένης «Μεταπατερικής Θεολογίας», η οποία προσφέρει θεολογική κάλυψη και στήριξη στην οικουμενιστική μας υστερία και στην κατεδάφιση των πατερικών και παραδοσιακών μας θεμελίων. Αυτό δεν γίνεται, βέβαια, με την κατ’ ευθείαν πολεμική κατά της συνοδικής και πατερικής πίστεως –τουναντίον αυτή συχνά επαινείται υποκριτικά και εξαίρεται- αλλά με την αμφισβήτηση των νηπτικών προϋποθέσεών της, την αποφυγή της καταδίκης των αιρέσεων και την de facto, έτσι, αναγνώρισή τους ως Εκκλησίας, σωτηριολογικού δηλαδή μεγέθους, ισοτίμου με την Ορθοδοξία. Με αυτό τον τρόπο απορρίπτονται οι άγιοι Πατέρες και η διδασκαλία τους, ως δήθεν ανατροπή της πίστεως και πράξεως της αρχαίας Εκκλησίας. Η μεταπατερικότητα, δηλαδή, είναι στην ουσία της αντιπατερικότητα, διότι η προτεσταντίζουσα αυτή κίνηση αποδυναμώνει την πατερική παράδοση, χωρίς την οποία η Ορθοδοξία παραμένει αθωράκιστη στην δίνη του Οικουμενισμού και την εξυπηρέτηση των σχεδίων της Νέας Εποχής. Και για να παραφράσουμε τον Ντοστογιέφσκυ: «Χωρίς Πατέρες όλα επιτρέπονται»! Κατά τον άγιο Γρηγόριο όμως τον Παλαμά, «τούτό εστιν αληθής ευσέβεια, το μη προς τους θεοφόρους Πατέρας αμφισβητείν».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1. Θεμελιακή είναι η Εγκύκλιός του «Προς τους της Ανατολής αρχιερατικούς θρόνους (866). (Ιω. Ν. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τ. 1, Αθήναι 1960, σ. 316 επ.), στην οποία καταδικάζονται οι αυθαίρετες και αντικανονικές ενέργειες της Παλαιάς Ρώμης «εις βάρος της ορθοδόξου πίστεως και παραδόσεως». Καταδικάζεται η προσθήκη στο ιερό Σύμβολο (Filioque) και η ανάπτυξη του παπικού πρωτείου. Το Filioque χαρακτηρίζεται «κακών κορωνίς». 2. «Επιστολαί δύο προς Πέτρον Αντιοχείας και απόφασις της υπ’ αυτόν Συνόδου του 1054» (Ιω. Ν. Καρμίρη, όπ. π. σ. 331 επ.). 3. Βλ. Μάρκου Εφέσου του Ευγενικού, Εγκύκλιος «τοις απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένοις ορθοδόξοις Χριστιανοίς» (1440/41). Ιω. Ν. Καρμίρη, όπ.` π. , σ. 417 επ. /421 επ. (εδώ: 425). Με έμφαση διακηρύσσει για τους Λατίνους: «Αιρετικοί εστιν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν». 4. Στο ίδιο, σ. 427 (Πρβλ. Α΄Τιμ. 6,5: «οι πορισμόν ηγούμενοι την ευσέβειαν». 5. Στο ίδιο, σ. 428 6. Στο ίδιο, σ. 429 7. Μητροφάνους Κριτοπούλου, Ομολογία της Ανατολικής Εκκλησίας…(1625). Ιω. Ν. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία …, τ. ΙΙ, Αθήναι 1953, σ. 489 επ., 498 επ. 8. Ιω. Ν. Καρμίρη, τ. Β. σ 694 επ. /701 επ. 9. Στο ίδιο, σ. 703. 10. Στο ίδιο, σ. 704. 11. «Δοσιθέου Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ομολογία Πίστεως» (1672). Βλ. Ι.Ν. Καρμίρη, όπ. π., σ. 734 επ. /764 επ. 12. Στο ίδιο, σ. 737 13. Στο ίδιο, σ. 752 14. Στο ίδιο, σ. 783επ. / 788 επ. 15. Στο ίδιο, σ. 795 16. Στο ίδιο, σ. 783 17. Στο ίδιο, σ. 820 επ. /822 επ. 18. Στο ίδιο, σ. 860 επ. /861επ. 19. Στο ίδιο, σ. 823 20. Στο ίδιο, σ. 824 21. Στο ίδιο, σ. 867 22. Στο ίδιο, σ. 870 επ. /873 επ. 23. Στο ίδιο, σ. 874 24. Στο ίδιο, σ. 883 25. Στο ίδιο, σ. 893 επ. /894 επ. 26. Στο ίδιο, σ. 896 27. Στο ίδιο, σ. 898 28. Στο ίδιο, σ. 900 29. Στο ίδιο, σ. 902 επ. /905 επ 30. Στο ίδιο, σ. 906 31. Στο ίδιο, σ. 930 επ. /932 επ. 32. Στο ίδιο, σ. 931 33. Στο ίδιο, σ. 933 34. Στο ίδιο, σ. 931 35. Στο ίδιο, σ. 938 36. «Αποκρίσεις … προς τους Αγγλικανούς, Ανωμότους, όπ. π., σ. 787 37. Στο ίδιο, σ. 791 38. Είναι η πλήρης ταυτότητα των Ορθοδόξων. Τα ονόματα: Έλληνες – Γραικοί (κατά τους Φράγκους) και Νέοι Ρωμαίοι ή Νεορωμαίοι, ως πολίτες της Νέας Ρώμης συνδέονται διαχρονικά σε μία αδιατάρακτη ενότητα πολιτισμού και παραδόσεως! 39. Στο ίδιο, σ. 789 40. Στο ίδιο, σ. 793 41. Στο ίδιο, σ. 787 42. Έζησε 1795-1867. Σχολάρχης κατά την εικοσαετία 1844-1864 43. Ως μητροπολίτου Φιλαδελφείας (το Οικουμενικό Πατριαρχείον και η Θεολογική Σχολή Χάλκης, στην Επετηρίδα Εστίας Θεολόγων – Χάλκης, Αθήνα 1980, σ. 168. Το ίδιο δηλώνει και ο καθηγητής της Σχολής Αρ. Πασαδαίος (Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, Ιστορία-Αρχιτεκτονική, Αθήνα 1987, σ. 45 (σημ.82). 44. Εκτενή διαπραγμάτευση του θέματος βλ. στην μελέτη του π. Γεωργίου Τσέτση, Η συμβολή της Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης εις την Οικουμενικήν Κίνησιν, στην Επετηρίδα Εστίας…., όπ. π., σ. 259-263. 45. Βλ. Δημητρίου Ν. Κιτσίκη, Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας 1280-1924, Αθήνα 19963 σ. 235 επ. 46. Ο Σάμιουελ Χάντιγκτον έχει, άλλωστε διακηρύξει ότι «οι θρησκείες είναι πολύ ισχυρό εργαλείο για την πολιτική…! 47. Βλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνού-Βαρβάρας Καλογεροπούλου-Μεταλληνού, ΑΡΧΕΙΟΝ της Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης, τ. Ε΄, Αθήνα 009. Πρβλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνού, Κριτική θεώρηση του παπικού θεσμού στην Χάλκη τον ΙΘ΄αιώνα. Ένα ανέκδοτο κείμενο του Κωνσταντίνου Τυπάλδου – Ιακωβάτου, στον Τόμο: Δώρημα στον Καθηγητή Βασίλειο Ν. Αναγνωστόπουλο, Αθήνα 2007, σ. 239 επ. 48. Βλασίου Ι. Φειδά, Αι Εγκύκλιοι του 1902 και του 1904 ως πρόδρομοι της Εγκυκλίου του 1920 εν τη ευρυτέρα οικουμενική προοπτική της Μητρός Εκκλησίας», Ορθοδοξία 2003, σ. 129-139 (εδώ:129). 49. Διάγγελμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου» Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού». Ιω. Ν. Καρμίρη, όπ. π., σ. 950 επ. /957 επ. 50. Στο ίδιο, σ. 960 επ. 51. Βλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνού, Οικουμενικό Πατριαρχεό και Οικουμενισμός, στον τόμο του Ιδίου, Στα Μονοπάτια της Ρωμηοσύνης, Αθήνα 2008, σ. 121 επ. 52. Κατά τον Καθηγ. Βλάσιο Ι. Φειδά, «…Ο όρος «αναδενδράς» παρουσιάζει μεγαλύτερη σημασιολογική συγγένεια προς τις παραφυάδες», οι οποίες τρέφονται από τη ρίζα του δένδρου, αλλά δεν παράγουν καρπούς»! (όπ. π.). Είθε να είναι έτσι1 Βλ. όμως Ματθ. 3,10… 53. Βλ. π Γ.Δ Μεταλληνού, Οικουμενικό Πατριαρχείο και Οικουμενισμός, όπ. π., σ. 128. 54. Κατά τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά, η Εγκύκλιος «υποκαθιστά ή αποσιωπά την αλήθεια της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και του υπαρκτικού μυστηρίου της σωτηρίας, για χάρη της κοινωνιστικής και πιετιστικής αντίλιψης ενός ιδεολογικού χριστιανισμού, μια και σ’ αυτή «δεν υπάρχει ούτε υπαινιγμός της αλήθεις»» (Αλήθεια και ενότητα της Εκκλησία, Αθήνα 1997 , σ. 196 επ. 55. Είναι σπουδαίο κείμενο για τις μεθοδεύσεις του Οικουμενικού Θρόνου προς ενίσχυση του Οικουμενισμού. Η Εγκύκλιος απευθύνεται «προς τας αυτοκεφάλους Ορθοδόξους εκκλησίας». 56. Ο μεν π. Φλωρόφσκυ το 1961 απομακρύνθηκε από το ΠΣΕ, ο δε Ιωάννης Καρμίρης (το 1953) δηλώνει περόφροντις από τις εξελίξεις: «Είναι προφανές ότι η ανεπιφύλακτος και άνευ όρων συμμετοχή (της Ορθοδοξίας) εις δογματικά συνέδρια και η οργανική σύνδεσις αυτής μετά πολυαρίθμων ποικιλωνύμων Εκκλησιών και Ομολογιών και αιρέσεων επί βάσεως δογματικής και εκκλησιολογικής εν τω Παγκοσμίω Συμβουλίω των Εκκλησιών θα εσήμαινε παρέκκλισιν από της υπό του Πατριαρχικού Διαγγέλματος του 1920 χαραχθείσης γραμμής περί συνεργασίας αυτής μόνον εν τοις ζητήμασιν του Πρακτικού Χριστιανισμού και γενικώς δεν θα ήτο σύμφωνος προς τας θεωρητικάς αρχάς της Ορθοδοξίας και την μακραίωνα παράδοσιν αυτής, ως και την διδασκαλίαν και πράξιν των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των μεγάλων Πατέρων αυτής» (όπ. π., σ. 953). 57. Ιω. Ν. Καρμίρη όπ. π., σ. 946 επ. /948 επ. 58. Στο ίδιο, σ. 947 59. Στο ίδιο, σ. 948 60. Στο ίδιο, σ. 949 61. Στο ίδιο, σ. 962 62. Στο ίδιο, σ. 956 63. Ήσαν οι: Σελευκείας Γερμανός (Στρατηγόπουλος), Ιω. Ευστρατίου, Βασίλειος Στεφανίδης, Βασίλειος Αντωνιάδης και Π. Κομνηνός. 64. π. Γεώργιος Τσέτσης , όπ. π., σ. 101. 65. Συνέντευξις στη Μαίρη Πίννη, Περιοδικό ΝΕΜΕΣΙΣ, Νοέμβριος 1999 66. π. Ιουστίνου Πόποβιτς, Η Ορθόδοξος εκκλησία και ο Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σ. 224. 67. Στο ίδιο. 68. π. Θεοδώρου Ζήση, Άρθρο στον «Ορθόδοξο Τύπο», 16.7.2004

Πηγή: http://resaltomag.blogspot.com/2012/02/blog-post_6131.html