Ἀρχεῖα

ΝΕΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ  ΚΛΗΡΙΚΟΛΑΪΚΗ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΛΕΙ ΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΛΑΟ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΛΑΟΣΥΝΑΞΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 3 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ,ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ..
   – ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ -.

Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΚΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ


Ἐπισκόπου Σεραφείμ

Μητροπολίτου Πειραιῶς

 

Η ΑΙΡΕΣΙΣ

ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΚΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 

ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ 2012

 

  

 Δίδεται τό δικαίωμα τῆς ἀναπαραγωγῆς ἤ δημοσιεύσεως μέρους ἤ ὅλου τοῦ παρόντος μέ ἁπλή ἀναφορά τῆς προελεύσεως


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Τῷ Mακαριωτάτῳ και Γεραρῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Κυρίῳ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΩ ΤΩ Β΄ καί τῇ Σεπτῇ Ἱεραρχίᾳ τῆς Ἁγιωτάτης Ἀποστολικῆς καί Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς  Ἑλλάδος.

Εὐλαβῶς ἀνατίθεται

Ὁ πονήσας

ΚΕΦΑΛAIΟΝ ΠΡΩΤΟΝ

ΘΕΟΣ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Γνωστή εἶναι ἡ διακήρυξις τῆς Γραφῆς ὅτι ὁ Θεός εἶναι «ἀγάπη» (Α΄ Ἰωάν. Δ΄9). Ἡ «ἀγάπη» βεβαίως δέν εἶναι αὐτή αὕτη ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἄπειρος θεία οὐσία καί φύσις εἶναι -καί θά εἶναι πάντοτε- διά τόν ἄνθρωπον ἀκατάληπτος, ἀπερινόητος, ἀσύλληπτος, κατά τήν ὁμόφωνον ἐν προκειμένῳ γνώμην τῶν ἁγίων πατέρων τῆς ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας[1]. Ἀλλ’ ἡ «ἀγάπη» εἶναι ἡ κυρία ἰδιότης τοῦ Θεοῦ, τό τέλος εἰς ὅ πᾶσαι αἱ λοιπαί ἰδιότητες Αὐτοῦ ἀναφέρονται[2].

Ἡ κυρία δέ αὕτη ἰδιότης τοῦ Θεοῦ ἀπορρέει ἐκ τοῦ τριαδικοῦ τῶν ὑποστάσεών Του. Ὁ ἄναρχος, ἄπειρος καί ἀΐδιος Πατήρ, γεννῶν ἀνάρχως ἐπίσης καί ἀϊδίως τόν ἄπειρον ὡσαύτως Λόγον Αὐτοῦ ἤ Υἱόν (Ἰωάν. Α΄1 κ.ἄ.), ἐνυπόστατον ὁμοίως καί ἐνσυνείδητον, ἀνάρχως ὑπάρχοντα ἐν «μορφῇ Θεοῦ» (Φιλιππ. Β΄6 κ.ἄ.), ἀγαπᾶ Αὐτόν δι’ ἀπείρου ὡσαύτως, ἀϊδίου, ἐνυποστάτου καί ἐνσυνειδήτου Πνεύματος (τοῦ Ἁγίου Πνεύ­ματος), ἐξ Αὐτοῦ ἐκπορευομένου (Ἰωάν. ΙΕ΄26) καί ἐπί τόν Υἱόν ἐπαναπαυομένου (Ἰωάν. Α΄32-33 κ.ἄ.)[3]. Διά τοῦτο ὁ Υἱός ἀποκαλεῖται ὑπό τοῦ Πατρός καί «ἀγαπητός» (Ματθ. Γ΄17 καί IΖ΄ 5) ἤ Υἱός τῆς ἀγάπης» (Κολασ. Α΄13)∙ καί δι’ Αὐτοῦ (Ἰωάν. Α΄1, Ἑβρ. Α΄3 κ.ἄ.) ἀλλά καί ἐν Αὐτῷ» (Κολασ. Α΄16), ὁ Πατήρ ηὐδόκησε.. (Ματθ. Γ΄17 καί ΙΖ΄5 κ.ἄ.). Καί τά πάντα ἐγένοντο δι’ Αὐτοῦ, ὡς καί ἐν Αὐτῷ (Ἰωάν. Α΄1, Κολοσ. Α΄16 κ.ἄ.), ἐφόσον, ἄλλως τε, Αὐτός εἶναι ἡ ἄπειρος «δύναμις» καί «σοφία» τοῦ Θεοῦ (Α΄ Κορ. Α΄ 24 κ.ἄ.).

Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι, ὅπως ὁ Πατήρ ἀγαπᾶ τόν Υἱόν δι’ ἀπείρου ἀγάπης, οὕτω καί ὁ Υἱός ἀνταγαπᾶ τόν Πατέρα, ἐξ οὗ ἀνάρχως γεννᾶται, ἐπίσης δέ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον καί ἐπ’ Αὐτόν ἐπαναπαυόμενον, δι’ οὗ ἀγαπᾶται ὑπό τοῦ Πα­τρός. Ὁμοίως δέ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς ἐνυπόστατον ὡσαύτως καί ἐνσυνείδητον, ἀγαπᾶ ὡσαύτως ἀπείρως ἐπίσης τόσον τόν Πατέρα, ἐξ οὗ ἀνάρχως καί ἀϊδίως ἐκπορεύεται, ὅσον καί τόν Υἱόν, ἐφ’ Ὅν ἐπαναπαύεται. Καί οὕτως ἡ ἀγάπη τοῦ τρισυποστάτου καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ (Ἰωάν. IΖ΄3 κ.ἄ.) ἐκδηλοῦται πρωτίστως καθ’ Ἑαυτόν, ἤτοι εἰς τάς τρεῖς ὑποστάσεις (πρόσωπα) τῆς ἁγίας Τριάδος πρός ἄλληλα, ὧν ὁ Υἱός ἀποτελεῖ τό κατ’ ἐξοχήν ὑποκείμενον τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρός. (Ματθ. IB΄18, Ἰωάν. ΙΖ΄26, Κολασ. Α΄13, Ἐφεσ. Α΄6 κ.ἄ.)[4].

Ἐκ τῆς κυρίας δέ ταύτης καί βασικῆς ἰδιότητος τοῦ τρισυπο­στάτου Θεοῦ, δηλαδή τῆς ἀγάπης, ἀπέρρευσε φύσει καί ἡ θεία εὐδοκία καί βούλησις τοῦ δημιουργεῖν (Α΄ Ἰακώβου Α΄ 18). Διότι ὁ ἄπειρος καί τρισυπόστατος Θεός δέν ἦτο δυνατόν νά ἀρκεσθῆ ἀγαπῶν Ἑαυτόν μόνον, μηδενός ἄλλου πλήν Αὐτοῦ ὑπάρχον­τος, καί νά ἀπολαμβάνῃ οὕτως αὐταρέσκως καί φιλαύτως τήν Ἑαυτοῦ δόξαν. Τοῦτο θά ἀπετέλει μίαν ἄπειρον φιλαυτίαν…, ἐφόσον ἡ ἀγάπη προϋποθέτει πάντοτε ἑτερόν τι, πρός ὅ ἀναφέρεται[5]. Ηὔδοκησεν ἄρα, οὐχί κατ’ ἀνάγκην, ὡς ἀνενδεής, μήτε -καί κατά μείζονα λόγον- κατ’ ἐπιβολήν (ἅτε μή ὑπάρχοντος ἄλλου τι­νός ἀνωτέρου Αὐτοῦ διά νά ἐπιβάλη τί εἰς Αὐτόν), ὅπως, ἐν τῇ παντοδυ­ναμίᾳ Του, δημιουργήση ἐκ τοῦ μή ὄντος πολυποίκιλα κτίσματα, διά νά ἐκδηλώση καί ἐξωστρεφῶς, ἤτοι ἐκτός τῆς Ἑαυτοῦ οὐσίας, τήν ἀγάπην Του. Καί ἵνα ἐπαναπαύηται καί ἐπ’ αὐτῶν ἡ ἀγάπη Του διά τῆς μεταδόσεως καί εἰς αὐτά ἐκ τῶν ἰδίων Του ἀγαθῶν. Νά καταστήση δηλαδή τά κτίσματα ταῦτα μέτοχα τῆς Ἑαυτοῦ Μακαριότητος καί δόξης.[6]  Οὕτω, καί «κατά τήν εὐδοκίαν Αὐτοῦ, ἥν προέθετο ἐν Αὐτῷ» (πρός Ἐφεσ. Α΄9), «βουληθείς ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀλη­θείας εἰς τό εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν Αὐτοῦ κτισμάτων» (Α΄ Ἰακώβου Α΄18). Ἡ «κύησις», ἐν προκειμένῳ, ἔχει τήν ἔννοιαν τῆς δημιουρ­γίας, ὡς τοῦτο συνάγεται καί ἐκ τοῦ ἐν συνεχείᾳ χαρακτηρισμοῦ τῶν «κυη­μάτων» ὡς «κτισμάτων». Ἐξ ἄλλου ὑπό τοῦ Θεοῦ ὡσαύτως ἐγεννήθησαν καί αἱ «ψιλαί ἰδέαι» περί πάντων τῶν κτισμάτων πρό τῆς ἐξ «οὐκ ὄντων» ὀντοποιήσεως αὐτῶν.

Οὕτως ἐγεννήθησαν ἀχρόνως[7] ὑπό τοῦ Πατρός, διά τοῦ μονο­γενοῦς Αὐτοῦ Υἱοῦ ἀλλά καί ἐν Αὐτῷ (Ἰωάν. Α΄3, Κολασ. Α΄16 κ.ἄ.), πᾶσαι, ἀρχικῶς, αἱ «ψιλαί ἰδέαι» περί τῶν πολυποίκιλων κτι­σμάτων, τά ὁποῖα, τῇ παντοδυνάμῳ βουλῇ τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τῇ  ἀπείρω Αὐτοῦ σοφίᾳ καί προγνώσει, προωρίσθησαν νά δημιουργηθῶσιν ἐξ οὐκ ὄντων, καί ἐν ἀπερινοήτῳ συμβουλίῳ τῶν τριῶν ὑποστάσεών Του[8], κατηρτίσθη τό σχέδιον τῆς δημιουργίας αὐτῶν πρό τῆς ὀντοποιήσεώς των. Ἀποκορύφωμα προδήλως τῆς τοιαύτης ἐκδηλώσεως τῆς θείας  ἀγάπης ὑπῆρξε ἡ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ, ὅπως με­ταξύ τῶν πολυποίκιλων κτισμάτων (τά ὁποῖα ἐχωρίσθησαν εἰς πολλάς «Μονάς» ἤ «τάγματα» (Ἰωάν. ΙΔ΄2, Α΄ Κορ. ΙΕ΄23 κ.ἄ.) περιληφθῆ καί, ὡς ἀνώτερον καί τελειότερον πάντων, τό τάγμα τῶν «Θεῶν κατά χάριν». Κτισμάτων δηλαδή ὁμοίων κατά πάντα μέ τάς διαφόρους πεπερασμένας ἐκφάνσεις ἤ μορφάς[9], τάς ὁποίας ἑκάστοτε θά ηὐδόκει ὁ Θεός νά προσλαμβάνη, διά νά γίνεται ἀντιληπτός ὑπ’ αὐτῶν. Τήν εὐδοκίαν ταύτην τοῦ Θεοῦ ἐβεβαίωσεν ὁ Κύριος, ὑπομνήσας τό ἐν τῇ Π.Δ. (Ψαλμ. ΠΑ΄6) ἀναφερόμενον. «Ἐγώ εἶπα θεοί ἐστέ…» (Ἰωάν. Ι΄34). Ὁ δέ προφητάναξ Δαυΐδ ἐν πνευματικῇ ἐξάρσει γράφει ἐπίσης (Ψαλμ. ΠΑ΄ (ΠΒ΄) 1) «…Ὁ Θεός ἔστη ἐν συναγωγῇ Θεῶν…»[10].

Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι ἡ τοιαύτη εὐδοκία καί βούλησις τοῦ Θεοῦ πρός δημιουργίαν κτισμάτων ἐξ «οὐκ ὄντων», διά νά ἐπαναπαύηται ἐπ’ αὐτῶν ἡ ἀγάπη Του, καί εἶναι ταῦτα μέτοχα τῆς θείας Αὐτοῦ μακαριότητος καί δόξης, δέν θά ἦτο δυνατόν νά πραγματοποιηθῆ, εἰμή μόνον διά τῆς δημιουργίας ὄντων ἀφθάρτων (πνευ­ματικῶν) ἀλλά καί ἐνσυνειδήτων, ἄρα δέ καί ἐλευθέρων[11]. Διότι μόνον τοιαῦτα κτίσματα θά ἦτο δυνατόν νά ὑπάρχωσι (μετά τήν δημιουργίαν των) αἰωνίως, ὡς ὁ Θεός, καί νά νοῶσι συνειδητῶς οὐχί μόνον τῆς ἰδίας αὐτῶν ὑπάρξεως καί ζωῆς ἀλλά καί τοῦ δημιουργοῦ αὐτῶν ὡς καί τῶν ἀπείρων ἀγαθῶν Του[12]. Κτίσματα (δημιουργήματα) φθειρόμενα, θνήσκοντα καί ἀφανιζόμενα οὐδεμίαν θά εἶχον αἰωνίαν ἀξίαν. Κατά μείζονα λόγον κτίσματα ἄλογα, στερούμενα δηλαδή νοήσεως καί συνειδήσε­ως ἄρα δέ καί ἐλευθερίας (ὡς ἡ ἄψυχος συμπαντική ὕλη καί πάντα τά κα­τώτερα τοῦ ἀνθρώπου ἔμψυχα καί ἄψυχα ἐνόργανα ὄντα), τά ὁποῖα οὔτε τήν ὕπαρξιν καί ζωήν αὐτῶν συνειδητῶς θά ἦτο δυνατόν νά νοήσωσι, μήτε τοῦ Δημιουργοῦ αὐτῶν καί τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν Του. Καί οὕτως ἄνευ ἀ­ξίας θά ἀπέβαινεν ἡ ἐπ’ αὐτῶν ἐπανάπαυσις τῆς ἀγάπης του  Θεοῦ.

Ἔγνω ὅθεν ἀναμφιβόλως ὁ Θεός, πρό τῆς διαμορφώσεως ἔτι τοῦ σχε­δίου τῆς ὅλης δημιουργίας, ὅτι ἡ εὐδοκία Αὐτοῦ πρός δημιουργίαν κτισμάτων ἐξ «οὐκ ὄντων» θά προσελάμβανε πραγματικήν ἀλλά καί αἰωνίαν ἀξίαν μόνον διά τῆς ὀντοποιήσεως κτισμάτων πνευματικῶν ἀφθάρτων, ἄρα δέ καί ἐνσυνειδήτων καί ἐλευθέρων, διότι ταῦτα μόνον θά ἠδύναντο νά ὑπάρχωσιν αἰωνίως, ἀλλά καί νά ἔχωσι συνείδησιν τῆς τε ἰδίας ἑαυτῶν ὑπάρξεως ὡς καί τοῦ Δημιουργοῦ των, τόν Ὁποῖον θά ἔβλεπον ἐποπτικῶς, προσλαμβάνοντα, χά­ριν αὐτῶν καί πεπερασμένας «ἐκφάνσεις» ἤ «μορφάς». Νοοῦντα δέ τά κτίσματα ταῦτα, ὅτι ἐξ «οὐκ ὄντων» ἦλθον εἰς τό «εἶναι», τῇ εὐδοκίᾳ Αὐτοῦ, ὅτι ἐξ Αὐτοῦ ἔλαβον τό εἶναι καί τό εἰδέναι, καί ἐν τῇ ἐκδηλώσει τῆς ἀπείρου Αὐτοῦ ἀγάπης ἐγένοντο μέτοχα τῆς αἰωνίου Αὐτοῦ μακαριότητος καί δόξης, ὅπως καί τῶν ἀσυλλήπτων, διά τήν ἀνθρωπίνην διάνοιαν (Α΄ Κορ. Β΄9 κ.ἄ.), πνευματικῶν Αὐτοῦ ἀγαθῶν, ὧν τήν ὕπαρξιν, ἀλλά καί τήν ὡραιότητα συνειδητῶς ἐπίσης θά ἀντελαμβάνοντο, θά ἠσθάνοντο φύσει, καί ἐλευθέρως, αἰωνίαν πρός τόν Θεόν εὐγνωμοσύνην καί ἀγάπην διά τάς τοιαύτας καί τοσαύτας πρός αὐτά δωρεάς, ἐφόσον μάλιστα θά ἔβλεπον Αὐτόν καί ἐποπτικῶς.

Ἀλλά μεταξύ τῶν διαφόρων ἰδιοτήτων τοῦ ἀπείρου Θεοῦ εἶναι, ὡς γνωστόν, καί ἡ περί πάντων ἄπειρος καί ἀπερινόητος ἐπίσης πρόγνωσις Αὐτοῦ, περί ἧς ἔχομεν ἀπόλυτον τήν βεβαίωσιν διά τῶν ἐπαληθεύσεων τοῦ προφητισμοῦ[13]. Ἐν τῇ ἀπείρῳ δέ καί ἀπερινοήτῳ ταύτη προγνώσει Του, καταρτίζων Οὗτος, ἐν ψιλαῖς ἔτι ἰδέαις, τό περί τῆς ὅλης δημιουργίας σχέδιον Αὐτοῦ (τό περιλαμβάνον καί ἄγνωστον εἰς ἡμᾶς ἀριθμόν πνευματικῶν δημιουργημάτων ἐν τῷ πνευματικῷ κόσμῳ (Κολασ. Α΄16 κ.ἄ.), προέγνω ὅτι ἕν ἐκ τῶν πνευματικῶν ταγμάτων τῶν κτι­σμάτων Του τούτων, μέ ἀρχηγόν τόν ἀρχάγγελον Ἑωσφόρον, δέν θά ἐφαίνετο ἄξιον τῶν τοιούτων καί τοσούτων καί πρός αὐτό δωρεῶν τοῦ Θεοῦ. Ὅτι ὁ ἀρχηγός τοῦ τάγματος τούτου, περίοπτον πνευματικήν θέσιν ἔχων πλησίον τοῦ Θεοῦ (Ἠσ. ΙΔ΄12 κ.ἄ.), θά παρεσύρετο ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξωτερικῆς ἀφορμῆς ἤ αἰτίας εἰς ἐπανάστασιν κατ’ Αὐτοῦ, εἰς ἀποστασίαν, κακήν χρῆσιν ποιούμενος τῆς ἐνσυνειδήτου αὐτοῦ ἐλευθερίας. Καί ἀντί εὐγνωμοσύνης θά τόν ἐφθόνει διά τήν ἄπει­ρον Αὐτοῦ δόξαν. Διαστροφήν δέ τῆς συνειδήσεως αὐτοῦ ὑφιστάμενος, θά ἐμίσει προσέτι τόν Θεόν, ζητῶν νά γίνη ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ καί νά κτίση τόν θρόνον του ὑπεράνω τῶν νεφελῶν (Ἠσ. ΙΔ΄13-14 κ.ἄ.).

Προέγνω ἐπίσης ὁ Θεός, ὅτι εἰς τήν τοιαύτην παραφροσύνην καί ἀποστασίαν τοῦ Ἑωσφόρου θά παρεσύρετο καί ὅλον τό ὑπ’ αὐτόν ἀγγελικόν τάγμα, ἐπαναστατοῦν ὁμοίως κατ’ Αὐτοῦ ἐν τῷ αὐτῷ πνεύματι. Καί τέλος, ὅτι ἡ τοιαύτη διαστροφή τῆς συνειδήσεως τῶν κτισμάτων τούτων, ἐπιφέρουσα τήν ἀλλοίωσιν καί αὐτῆς τῆς φύσεως αὐτῶν καί μεταβάλλουσα αὐτά αἰωνίως ἀπό πνεύματα φωτός, ἀγάπης καί ἀληθείας εἰς πνεύματα ζόφου, σκότους, μίσους καί ψεύδους[14], θά ἦτο κατ’ ἐφαρμογήν τῆς δικαιοσύνης Του, φύσει ἐπίσης, οὐχί μόνον ἀμετάτρεπτος ἀλλά καί ἀσύγγνωστος. Διότι, κατά τήν ἀπόλυτον θείαν δικαιοσύνην (περί ἧς θά ἀσχοληθῶμεν ἀναλυτικῶς ἐν τῷ Β΄ κεφ.) τά πνευματικά κτίσματα, ἔχοντα φαεινήν τήν συνείδησιν ὅτι ἐξ «οὐκ ὄντων» ἦλθον εἰς τό εἶναι, ὅτι παρά τοῦ Θεοῦ ἔλαβον τά πρω­ταρχικά καί ὕψιστα ἀγαθά, τό «εἶναι» δηλ. καί τό «εἰδέναι» καί ὅτι τῇ εὐδοκίᾳ Αὐτοῦ καί πάλιν ἐγένοντο μέτοχα καί πάντων τῶν ἀνεκφράστων καί αἰωνίων Αὐτοῦ ἀγαθῶν, εἶχον ἐπιτακτικόν καθῆ­κον νά τρέφωσιν αἰωνίαν εὐγνωμοσύνην πρός τόν Δοτῆρα τόσων ἀγαθῶν καί νά ἐναρμονίζωσιν ἀπολύτως τήν θέλησιν των πρός τήν βούλησιν Ἐκεί­νου, βλέποντα μάλιστα Αὐτόν ἐποπτικῶς. Ἡ πτῶσις ὅθεν αὐτῶν καί ἡ διαστροφή τῆς συνειδήσεως των, ἄνευ οὐδεμιᾶς αἰτίας, θά ἦτο, κατά τήν θείαν δικαιοσύνην, ἀσύγγνωστος, ἀλλοιοῦσα, αἰωνίως καί ἀτρέπτως, καί αὐτήν τήν φύσιν αὐτῶν. Ἐκ τῆς πτώσεως δέ καί διαστροφῆς τῶν πνευμάτων τούτων θά ἐγεννᾶτο ἡ ἁμαρτία, ὁ θάνατος καί τό ἠθικόν κακόν, μή ὑπάρχοντα φύσει ἐν τῷ Θεῷ[15].

Προγνούς δέ ὁ Θεός, κατά τήν κατάρτισιν ἔτι ἐν ψιλαῖς, ἰδέαις τοῦ ὅλου σχεδίου τῆς δημιουργίας τήν πτῶσιν τοῦ Ἐω­σφόρου καί τοῦ ὑπ’ αὐτόν ἀγγελικοῦ τάγματος, καί τήν γένεσιν οὕτω τῆς ἁμαρτίας -τοῦ ἠθικοῦ κακοῦ- καί τοῦ θανάτου, δέν ἠθέλησε, προδήλως, νά ἀποτρέψῃ ταύτην ἀπ’ ἀρχῆς διά τῆς ἀφαιρέσεως καί τοῦ ἀφανισμοῦ ἐκ τοῦ σχεδίου, διά τῆς μή ὀντοποιήσεως δηλαδή τῶν περί τῶν κτισμάτων τούτων ψιλῶν ἰδεῶν Του, προφανῶς διά νά μή ὑποστῇ οὕτω περιορισμόν ἡ ἀπειρία Του καί θεωρηθῇ φοβούμενος τάς συνεπείας αὐτῆς, ἐφόσον καί αἱ περί τῶν κτισμάτων τούτων ψιλαί ἰδέαι Του ἐκυήθησαν ἐπίσης, ὅπως καί αἱ περί πάντων τῶν λοιπῶν, ἀγαθαί, καί ἀγαθά θά ἐδημιουργοῦντο τά ἀντίστοιχα πνεύματα – κτίσματα. Δέν ἠθέλησεν ὡσαύτως, μετά τήν τοιαύτην πρόγνωσίν Του, νά ἀποτρέψῃ ἀκολούθως τήν πτῶσιν καί τήν διαστροφήν τῶν κτισμάτων τούτων ἀναγκαστικῶς, διά νά μή παραβιάσῃ τήν ὑποσχεθεῖσαν καί εἰς αὐτά πνευματικήν ἐλευθερίαν, ὡς ἀκριβῶς ἔπραξε καί διά τούς πονηρούς καί μέχρι τέλους ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους, τάς περί τῶν ὁποίων ψιλάς ἰδέας εἶχεν ὡσαύτως ἀπολύτως ἐν ὄψει Του κατά τήν κατάρτισιν τοῦ ὅλου περί τῆς δημιουργίας σχεδίου (Ματθ. I΄30 κ.ἄ.). Προώρισεν ὅμως νά χρησιμοποιήσῃ τόσον τήν ἀποστασίαν, ὡς καί τήν κατά τοῦ ὅλου, ἐν συνεχείᾳ, ἔργου Του ἀντίδρασιν τοῦ σατανᾶ καί τῶν δαιμόνων (ὅπως ἀκολούθως καί τήν ζωήν καί δρᾶσιν ἐν γένει πάντων τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων) πρός μείζονα ἔτι ἐκδήλωσιν τῆς ἀπείρου ἀγάπης Του. Ἐν ταυτῷ δέ καί τῆς ἀπείρου ἐπίσης Σοφίας Του, ὅπως καί τῆς παντοδυναμίας Αὐτοῦ[16].

Ἀλλά προέγνω ὡσαύτως, κατόπιν τούτων, ἀναμφιβόλως ὁ Θεός ὅτι, ἐάν ἀπ’ εὐθείας προέβαινεν εἰς τήν ὀντοποίησιν τῶν «ψιλῶν ἰδεῶν» Του καί περί τοῦ τάγματος τῶν «Θεῶν κατά χάριν», ἡ πτῶσις τοῦ τάγματος τούτου θά ἦτο περισσότερον ἐνδεχομένη, ἵνα μή εἴπωμεν ὅλως ἀναπόφευκτος. Διότι ἐάν κατά τήν ρητήν καί σαφῆ μαρτυρίαν τῆς Γραφῆς (Ἠσ. ΙΔ΄13, 14 κ.ἄ.), ἐφθόνησε τόν Θεόν ὁ Ἐωσφό­ρος ἀρχάγγελος ὤν, καί παραφρονήσας ἐσκέφθη νά γίνη ὅμοιός Του κατά πάντα…, πόσον μᾶλλον δέν θά παρεσύροντο εἰς ὁμοίαν πτῶσιν οἱ «Θεοί κατά χάριν», οἵτινες ἀπ’ ἀρχῆς τῆς ὀντοποιήσεως των θά ἔβλεπον ἑαυτούς κατά πάντα ὁμοίους πρός τάς πεπερασμένας ἐκφάνσεις Του, καί τούς ὁποίους, ἐφαρμόζων ἐπίσης τήν δικαιοσύνην Του, θά κατεδίκαζε ὁμοίως εἰς αἰωνίαν κόλασιν;

Προέβαλεν οὕτω πρός ὁλοκλήρωσην τῆς ὅλης εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, καί περάτωσιν τοῦ ὅλου σχεδίου τῆς δημιουργίας, ἡ ἀνάγκη τῆς προσθήκης τῆς «καμπύλης» καί τῆς ὑλικῆς τοιαύτης, ἤτοι, καί ἀρχικῶς, τῆς δημιουργίας τῶν ἄνευ συνειδήσεως καί ἐλευθερίας κτισμάτων, ἅτινα θά ὑπετάσσοντο εἰς τήν ἀέναον κίνησιν, ἀλλοίωσιν καί φθοράν… τῆς δημιουργίας δηλαδή τοῦ ὑλικοῦ τούτου Σύμπαντος μέ τούς ἀναριθμήτους ἔτι κόσμους του, τῶν ποικίλων οὐρανίων σωμάτων καί τῶν ἀστρικῶν συγκροτημάτων, καί τῆς δημιουργίας ὡσαύτως, ἐν συνε­χείᾳ, ἐπί τοῦ μικροσκοπικοῦ μέν ἀλλά τόσον γραφικοῦ τούτου πλανήτου, κτίσματος διφυοῦς – δισυνθέτου, ὑλικοῦ δηλαδή καί πνευματι­κοῦ, κτίσματος μέ ὑλικόν μέν σῶμα, ὑποκείμενον εἰς διάλυσιν καί φθοράν, ἐν περιπτώσει ἁμαρτίας, μέ ψυχήν δέ πνευματικήν, ἐνσυνείδητον ἄρα καί ἐλευθέραν, ἐγκεκλεισμένην ἐν τῷ σώματι τούτω, ὥστε ἡ ἐνδεχο­μένη πτῶσις αὐτοῦ νά μή εἶναι ἀσύγγνωστος καί αἰωνία, ἀλλά (καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν πάλιν τῆς μετανοίας) συγγνωστή. Καί ὡς τοιοῦτον κτίσμα προωρίσθη ὁ ἄνθρωπος, τόν ὁποῖον ὁ Θεός ηὐδόκησε νά ποιήση «κατ’ εἰκόνα Του» (Γενεσ. Α΄27), διά νά τόν δοκιμάσῃ… καί τόν ἐξομοιώσῃ οὕτως ἀκολούθως πρός Ἑαυτόν. Προωρίσθη δηλαδή, ὅπως δημιουργηθῇ ὁ ἄνθρωπος «κατ’ εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὡς τοιοῦτος δοκιμασθῇ ἐν πνευματικῇ δοκιμασίᾳ καί ἀθλήσει (Β΄ Τιμ. Β΄5 κ.ἄ.). Καί νικητής ἐν αὐτῇ ἀναδεικνυόμενος (Ἀποκ. Β΄7 κ.ἄ.), οὐχί μόνον νά καταστῆ ἄξιος τῆς πρός τόν Θεόν, κατά χάριν, ἐξομοιώσεως, γινόμενος «κατά χάριν Θεός», ἀλλά νά καταστῇ προσέτι, διά τῆς ἐκ τῶν «παθημάτων πείρας», καί αἰωνίως πλέον ἄπτωτος ἐν τῇ ἀτέρμονι ἐκείνῃ δόξῃ καί τιμῇ[17].

Κατά τήν ὁμόφωνον δ’ ἐν τούτῳ γνώμην πάντων τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν ἐδημιουργήθη ὑπό τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος οὔτε «φύσει θνη­τός», μήτε ἐπίσης «φύσει ἀθάνατος». Ἐδημιουργήθη ὡς «κατά χάριν Θεός» δυνάμει, διά νά καταστήσῃ ἑκουσίως ἑαυτόν, βοηθούμενος ὑπό τοῦ Θεοῦ, τοιοῦτον, βάσει τῆς θεοειδοῦς φύσεως αὐτοῦ[18]. Τό ὑλικόν σῶμα του, ὑποκείμενον ἐν περιπτώσει ἁμαρτίας, εἰς φθοράν καί διάλυσιν (θάνατον), ὅπως καί πάντα τά λοιπά κτίσματα τῆς ὑλικῆς δημιουργίας (Ρωμ. Η΄22 κ.ἄ.), θά καθίστατο ἐπίσης ἄφθαρτον, πνευματικόν (Α΄ Κορ. 42-44 κ.ἄ.), ἐάν ἀνεδεικνύετο νικητής εἰς τήν προορισθεῖσαν δι’ αὐτόν δοκιμασίαν καί ἄθλησιν, ἥτις θά συνίστα­το εἰς τήν ἐλευθέραν ὑποταγήν του εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ (Γεν. Β΄16-17). Ἐπίσης ἡ πνευματική ψυχή του θά καθίστατο αἰωνίως ἄπτωτος, ἐν τῷ ἑαυτῆς σώματι, ἔχουσα πάντοτε τήν χάριν, τήν κοινωνίαν καί τόν φωτισμόν τοῦ Θεοῦ. Ἄλλως θά κατεδικάζετο καί αὕτη εἰς θάνατον, ὡς ὁ Ἑωσφόρος καί τό ὑπ’ αὐτόν τάγμα. Εἰς στέρησιν δηλαδή πασῶν τῶν θείων τούτων δωρεῶν, προσέτι δέ, καί μετά τήν διάλυσιν τοῦ σώματός της (τόν θάνατόν του), εἰς αἰωνίαν πλέον κόλασιν, εἰς αἰώνιον βασανισμόν, μετά τοῦ σατανᾶ καί τῶν ἐκπεσόντων ἀγγέλων (Ματθ. ΚΕ΄41, Ἀποκ. Κ΄10 κ.ἄ.), ὡς καί εἰς μετατροπήν της εἰς «ἀστέρα ζόφους» (Ἰούδ. στ. 3) εἰς τό διηνεκές. Διά τῆς τοιαύτης «ἀθλήσεως» καί «δοκιμασίας» ἐπεζητήθη ὑπό τοῦ Θεοῦ ἡ ὁλοκληρωτική ἐπίτευξις τῆς πλήρους διαμορφώσεως τῆς ἀνθρω­πίνης βουλήσεως καί ἡ ἐμπέδωσις τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας, διά τῆς ἀπολύτου ἐλευθέρας ὑποταγῆς καί τῆς ἑκουσίας ἐναρμονίσεως αὐτῆς εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπακόλουθον δέ τῆς νίκης προωρίσθη ὁ θρίαμβος κατά τῶν παθῶν καί τοῦ διττοῦ θανάτου. Καί ἡ ἀνάδειξις τοῦ τελείου ἀνθρώπου, τοῦ «κατά χάριν Θεοῦ».

Τοιαύτην ὅθεν εὐδοκίαν προτιθέμενος ἐν Ἑαυτῷ ὁ Θεός (Ἐφεσ. Α΄9-10) διά τό τελειότερον καί ἀγαπητότερον τῶν κτισμάτων Του, τόν ἄνθρωπον, οὐχί μόνον προέγνω (καί προώρισεν, ὡς ἐκ τούτου, ἀναμφιβόλως) ἐν τῷ σχεδίῳ τῆς Δημιουργίας καί τόν ἀριθμόν τῶν ἀνθρώ­πων, οἵτινες θά καθίσταντο ἄξιοι τῆς τοιαύτης εὐδοκίας καί τιμῆς (Ματθ. Ι΄30, Ρωμ. Η΄29 κ.ἄ.), ἐν προορισθέντι ὡσαύτως ὑπ’ Αὐτοῦ «πληρώματι χρόνου» ἤ «καιρῶν» (Γαλάτας Δ΄4, Ἐφεσ. Α΄10), ἀλλά προέγνω ἀσφαλῶς ὡσαύτως, καί ἐν πάσῃ λεπτομερεία, πότε καί πῶς θά συνεπληροῦτο ὁ ἀριθμός οὗτος. Τότε προώρισε καί τόν τερματισμόν τῆς ὑπάρξεως καί τῆς ὑλικῆς Δημιουργίας -κτίσεως, ἐν τῷ συνόλῳ της, ὑπό τήν ὑλικήν αὐτῆς μορφήν, καί τήν δημιουργίαν τῶν «πάντων καινῶν» (Β΄ Πετρ. Γ΄10-13, Ἀποκ. ΚΑ΄1 κ.ἄ.). Τοσούτῳ μᾶλλον καθόσον «στενάζει» καί αὕτη καί «συνῳδίνει» (Ρωμ. Η΄22), κατά τόν ὑπέροχον χαρακτηρισμόν τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀποκαραδοκοῦσα τήν ἀπαλλαγήν της ἀπό τῆς δουλείας τῆς διηνεκοῦς κινήσεως καί φθορᾶς, διά τῆς συμπληρώσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν «υἱῶν τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. Η΄22-23).

Ἀλλά τοιαύτην πρόγνωσιν ἔχων ὁ Θεός περί πάντων, προέγνω ἀναμφιβόλως ἐπίσης, ὅτι καί τό τελειότερον τοῦτο καί ἀγαπητότερον πλάσμα Του, τόν ἄνθρωπον, θά ἐφθόνει καί θά ἐμίσει ἐξ ἴσου ὁ Σατανᾶς, ὅπως ἐφθόνησε καί ἐμίσησε τόν Θεόν. Ὅτι ὄχι μόνον θά ἐξηπάτα, ὡς ἐκ τούτου, καί θά παρέσυρεν εἰς τήν παρακοήν – τήν ἁμαρτίαν – καί τόν ἐξ αἰτίας τούτων θάνατον καί τούς πρωτοπλάστους, οἵτινες δέν θά ἠδύναντο ἐπίσης νά ἀνθέξωσιν εἰς τό «πῦρ» τῆς δοκιμασίας τῆς ἐνσυνειδήτου αὐτῶν ἐλευθερίας[19] καί θά ἀπετύγχανον οὕτω τοῦ ἀρχικοῦ των προορισμοῦ, ἤτοι τῆς «ἀθανασίας» καί τῆς «κατά χάριν θεώσεως», ἀλλά καί ὡς «λέων λυσ­σῶν καί ὠρυόμενος ἐπιζητῶν τι νά καταπίῃ» (Α΄ Πετρ. Ε΄8), θά ἐπετίθετο πάντοτε καί ἐναντίον ὅλων τῶν ἀπογόνων των, τό πλεῖστον τῶν ὁποίων, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων προοδευτικῶς ἐλαττουμένων, θά παρέσυρεν ὡσαύτως εἰς τήν ἁμαρτίαν καί τόν αἰώνιον θάνατον. Οὕτως ἡ συμπλήρωσις, (ἵνα μή εἴπωμεν καί αὐτή ἡ ἀνάδειξις) τοῦ τάγματος τῶν «Θεῶν κατά χάριν» θά καθίστατο ἀδύνατος, λόγω καί τοῦ προ­πατορικοῦ ἁμαρτήματος, τό ὁποῖον θά ἐβάρυνεν ἅπαν τό ἀνθρώπινον γέ­νος ἐξ αἰτίας τοῦ νόμου τῆς κληρονομικότητος, ὅν προώρισε νά τάξη ἐπί­σης ὁ Θεός πρός ἐξυπηρέτησιν τῆς ζωῆς καί τῆς ἀναπαραγωγῆς πάντων τῶν ἐνοργάνων ὄντων καί δή τῶν ἐμψύχων. Καί οἱ ἄνθρωποι δηλαδή, οἵτινες δέν θά παρεσύροντο εἰς ἁμαρτίας, δέν θά ἠδύναντο νά «τελειωθῶσι» [20] (Ἑβρ. ΙΑ΄40), βαρυνόμενοι ὑπό τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος[21]. Πάντες δέ οἱ λοιποί θά κατεδικάζοντο, ὡς ὁ Σατανᾶς καί οἱ δαίμο­νες, εἰς αἰωνίαν κόλασιν καί βασανισμόν (Ματθ. ΚΕ΄41 κ.ἄ.).

Ἐν τῇ θλιβερᾷ λοιπόν ταύτη περί τοῦ τελειοτέρου καί ἀγαπητότερου πλάσματός Του προγνώσει, προέγω ὡσαύτως ὁ Θεός, ὅτι οὐδείς ἄλλος τρόπος ὑπῆρχε πρός ὁλοκλήρωσιν τῆς ρηθείσης εὐδοκίας Του, «ἥν προέθετο ἐν Ἑαυτῷ» (Ἐφεσ. Α΄10), εἰμή μόνον ἡ ἐνανθρώπησις, ἐν ὡρισμένῳ ἀνθρώπῳ καί ἐν προεγνωσμένῳ ὡσαύτως καί προωρισμένῳ χρόνῳ (Γαλατ. Δ΄4, Δαν. Θ΄25 κ.ἄ.), τῆς μιᾶς ἐκ τῶν τριῶν ὑποστάσεών Του, τοῦ ἐν «μορφῇ» δηλαδή Θεοῦ ἀνάρχως ὑπάρχοντος – μετά τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγ. Πνεύματος – Αἰωνίου Λό­γου – Υἱοῦ (Ἰωάν. Α΄1, Φιλιππ. Β΄6 κ.ἄ.). Ὁ ἄνθρωπος δέ οὗτος, γεννώμενος μόνον ἐκ γυναικός, διά Πνεύματος Ἁγίου (Ματθ. Α΄20 κ.ἄ.), μή βαρυνόμενος, ὡς ἐκ τούτου, ἐκ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος (ἐκ τοῦ ὁποίου θά ἀπηλλάσσετο ὡσαύτως καί ἡ μήτηρ Του μετά τήν ἐπ’ αὐτῆς ἐπέλευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – Λουκ. Α΄35), καί ἐνέχων ἐν Ἑαυτῷ τόν Θεόν – Λόγον, ἦτο ἄτρωτος εἰς τούς πειρασμούς τοῦ σατανᾶ, ὅστις τόσον προσωπικῶς (Ματθ. Δ΄1 κ.ἄ.) ὅσον καί δι’ ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων ὡς ὀργάνων του, ἰδία δέ τοῦ Ἰούδα καί τῶν Ἰουδαϊκῶν ἀρχῶν, θά ἐπετίθετο πολυτρόπως καί μετά λύσσης ἐναντίον Του, ἀλλά καί τελείαν ὑπακοήν δεικνύων εἰς τό θέλημα τοῦ Πατρός (Ἰωάν. Ε΄30 κ.ἄ.), παρά τήν προγνωσθεῖσαν σκληροτάτην δι’ Αὐτόν ἄθλησιν, ὅπως καί τόν ὅλως ἄδικον ἀλλά καί ἀτιμοτικώτατον ἅμα δέ καί ἐπωδυνότατον θάνατον Του ἐπί τοῦ Σταυροῦ, θά ἦτο «τέλειος» (Ματθ. Ε΄48 κ.ἄ.), εἰς πραγμάτωσιν οὕτω, δι’ Αὐτοῦ, τῆς διά τόν ἄνθρωπον, γενικῶς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ (Γενεσ. Α΄26). [22]

Ὅτι δέ ἡ τοιαύτη περί τοῦ ἀνθρώπου τούτου (τοῦ Κ. ἡ Ἰ. Χριστοῦ) πρόγνωσις του Θεοῦ καί ὁ ἐξ αἰτίας ταύτης προορισμός Του διά τόν Σταυρικόν θάνατον (Ἰωάν. Γ΄14 κ.ἄ.) ὀφείλεται εἰς τήν τελείαν θείαν πρόγνωσιν περί πασῶν τῶν λεπτομερειῶν τῆς ὅλης ζωῆς καί τοῦ ἐπί τῆς Γῆς ἔργου τοῦ Κυρίου, ὅπως καί, τελικῶς, τοῦ ἐπί τοῦ Γολγοθᾶ Θείου δράματος, μόλις, μετά τά προεκτεθέντα, παρίσταται ἀνάγκη νά τονίσωμεν. Προεγνώσθη δηλαδή ὁ Σταυρός τοῦ Γολγοθᾶ ὡς τελική φάσις τῆς ὅλης ζωῆς καί τῆς ἀθλήσεως τοῦ Κυρίου καί ὡς τελείου ἄνθρωπου, οὐχί διότι ἠθέλησε τοῦτο ὁ Θεός, διά νά ἐκδηλώση καί οὕτω τήν διά τόν ἄνθρωπον ἀγάπην Του… Τοιαύτη ἐκδήλωσις τῆς θείας ἀγάπης, κατά τοιοῦτον τρόπον γενομένη (διά τῆς προσφορᾶς εἰς Σταυρικήν θυ­σίαν τοῦ τελείως ἀθώου καί ἀναμάρτητου Κυρίου), ἔστω καί ἄν ἀπέβλεπε αὕτη εἰς τήν σωτηρίαν τοῦ Κόσμου, χωρίς τῆς ἔννοιας τῆς «ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης» Του, ὡς τιμωροῦ, οὐχί μόνον θά ἀπετέλει βλασφημίαν κατά τῆς ἀπολύτου «δικαιοσύνης»… καί τῆς «ἀγάπης» τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί θά ἀπήλασσε σχεδόν πάσης εὐθύνης τόν τε Σατανᾶν ὡς καί τά ὄργανα αὐτοῦ διά τό ὑπ’ αὐτῶν διαπραχθέν ἀνοσιούργημα. Ἀντιθέτως, ὁ προορισμός τοῦ Κυ­ρίου διά τόν Σταυρικόν θάνατον ἐγένετο, διότι προέγνω ἀπολύτως ὁ Θεός τήν ἐναντίον τοῦ Κυρίου μῆνιν τοῦ σατανᾶ, κατ’ ἀρχήν, (διαβλέπον­τος, ἐν τῷ προσώπῳ Του, …τόν μέλλοντα νά καταλύση τήν κοσμοκρατορίαν Του), ἀκολούθως δέ τό μῖσος καί τόν φθόνον κατ’ Αὐτοῦ τῶν Ἰουδαϊκῶν Ἀρχῶν, διότι θά ἤλεγχε τήν ὑποκρισίαν καί τάς βαρυτάτας ἁμαρτίας αὐτῶν, καί, τελικῶς, τόν φθόνον τοῦ Ἰούδα. Ὡς τελική, καί ἀναπόφευκτος φάσις τῆς ἐναντίον τοῦ Κυρίου πολεμικῆς πάντων τούτων προεγνώσθη ὑπό τοῦ Θεοῦ, κατά τήν κατάρτισιν ἔτι τοῦ σχεδίου τῆς Δημιουργίας, ὁ Σταυρός τοῦ Γολγοθᾶ[23]. Καί τήν φάσιν ταύτην δέν ἠθέλησεν ἐπίσης ὁ Θεός οὔτε νά ἐξαλείψη, νά ἀφαιρέση, ἐκ τοῦ Σχεδίου τῆς δημιουργίας, μήτε καί νά παρεμποδίσῃ, αὐτήν, ὡς ἠδύνατο, κατά τήν ἐκδήλωσίν της, διά θαυμαστῶν παρεμβάσεων. Τήν ἠνέχθη καί τήν παρεχώρησε διά νά μή παραβιάσῃ καί πάλιν τήν δωρηθεῖσαν εἰς τά πνευματικά ἐν γένει κτίσματά Του ἐλευθερίαν. Συνάμα δέ διά νά ἐκδηλώση οὕτω καί τήν ὑπάτην διά τόν ἄνθρωπον ἀγάπην Του, ὡς ἐπίσης καί τήν πανσοφίαν καί τήν παντοδυναμίαν Του, χρησιμοποιῶν αὐτήν πρός πληρεστέραν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ὅλου ἔργου Του διά τῶν ἀντιθέσεων καί διά τῶν ὑπερόχων ὄντως πνευματικῶν ἐπακολούθων αὐτῆς.

Καί ὡς ἄμεσα πνευματικά ἐπακόλουθα τῆς φάσεως ταύτης, ὅπως καί ὡς ἔπαθλα τῆς πολλαπλῆς καί τελικῆς, δι’ αὐτῆς, νίκης τοῦ Κυρίου, καί ὡς τελείου ἀνθρώπου, ἐναντίον τοῦ σατανᾶ προωρίσθησαν ὑπό τοῦ Θεοῦ, κατά τήν «βραβεύουσαν» πλέον δικαιοσύνην Του. α) Ἡ ἐκ νεκρῶν ἀνάστασίς Του «ἵνα μή τό παντάχραντον σῶμα Του ἴδῃ διαφθοράν» (Πράξ. Β΄27), ὡς καί ἡ ταυτόχρονος «ἀλλαγή» τοῦ σώματός Του εἰς «σῶμα πνευματικόν», ἄφθαρτον (Α΄ Κορ. ΙΕ΄44 κ.ἄ.). β) Ἡ σωτηρία πάντων τῶν ἀνθρώπων διά τῆς πρός Αὐτόν πίστεως, ὡς καί τοῦ βαπτίσματος, ἐκ παραλλήλου, εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος (Ματθ. ΚΗ΄19 κ.ἄ.), γ) Ἡ διά τῆς πρός Αὐτόν καί πάλιν πίστεως τελείωσις (Ἑβρ. ΙΑ΄40) καί πάντων τῶν πρό Αὐτοῦ θανόντων δικαίων (Α΄ Πέτρ. Γ΄20 κ.ἄ.) καί αὐτῶν ἔτι τῶν μή γευθέντων σωματικοῦ θανάτου, ὡς ὁ Ἐνώχ καί ὁ Ἠλίας (Ἑβρ. ΙΑ΄5 καί Δ΄ Βασ. Β΄11). Καί δ) Ἡ «ἐπαγγελία» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Πράξ. Β΄33) καί «πᾶσα ἐξουσία ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» (Ματθ. ΚΗ΄18). Οὕτως οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν (καί δι’ Αὐτοῦ εἰς τόν Τρισυπόστατον Θεόν), ἀλλά καί τηροῦντες προσέτι τάς ἐντολάς Του (Ματθ. ΚΗ΄ 20 κ.ἄ.), θά ἐλάμβανον δι’ Αὐτοῦ (Ἰωάν. Α΄12 κ.ἄ.) τήν τε «θείαν χάριν» ὡς καί τά ἰδιαίτερα «χαρίσματα» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. IB΄8-12, Ἐφεσ. Δ΄11-12 κ.ἄ.), ἀναλόγως βεβαίως τῆς δι’ Αὐτοῦ, ἀλλά καί ἐν Αὐτῷ, ὡς αἰωνίου Λόγου – Υἱοῦ κλήσεως των, τοῦ «εἰδι­κοῦ» δηλαδή αὐτῶν προορισμοῦ (Ρωμ. Η΄29-30, Α΄ Κορ. Ζ΄20 κ.ἄ.), ἀλλά καί τῆς δεκτικότητός των. Καί οὕτω – διά τῆς τοιαύτης προσθέτου εὐδοκίας καί συγκαταβάσεως τοῦ Θεοῦ -οὐχί μόνον θά ἐπραγματοποιεῖτο ἡ ὑπάτη ἐκδήλωσις τῆς ἀγάπης Του πρός τά κτίσματά Του, ὡς καί ἡ ἐξ ἀνθρώπων ἀνάδειξις τοῦ τάγματος τῶν «Θεῶν κατά χάριν», ἀλλά καί ὁ χρόνος τῆς συμπληρώσεως Αὐτοῦ (Ἐφ. Α΄4 κ.ἄ.) θά συνετέμνετο οὐσιωδῶς.

Περί τῆς τοιαύτης ἀπερινοήτου προγνώσεως τοῦ Θεοῦ κατά τήν ἐν ψιλας ἔτι ἰδέαις κατάρτισιν τοῦ ὅλου σχεδίου τῆς δημιουργίας καί περί τοῦ ἐκ τῆς προγνώσεως ταύτης προελθόντος καθολικοῦ προορισμοῦ πάντων, ὁ μέν ἀπόστολος Παῦλος γράφει, σύν ἄλλοις, καί τά ἑξῆς: α) Ἐφεσ. Α΄1-5: «Εὐλογητός ὁ Θεός καί πατήρ τοῦ Κ. ἡ. Ἰ. Χριστοῦ, ὁ εὐλογήσας ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ πνευματικῇ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ, καθώς ἐξελέξατο ἡμᾶς ἐν Αὐτῷ πρό καταβο­λῆς κόσμου εἶναι ἡμᾶς ἁγίους καί ἀμώμους κατενώπιον Αὐτοῦ, ἐν ἀγάπῃ προορίσας ἡμᾶς εἰς υἱοθεσίαν διά τοῦ Χριστοῦ εἰς αὐτόν κατά τήν εὐδοκίαν τοῦ θελήματος Αὐτοῦ…» (πρβλ. Ματθ. ΚΕ΄34 καί Ἑβρ. Δ΄3 κ.ἄ.), καί β) Β΄ Τιμ. Α΄ 8-10: «…Ἀλλά κακοπάθησον τῷ Εὐαγγελίῳ κατά δύναμιν Θεοῦ, τοῦ σώσαντος ἡμᾶς… κατ’ ἰδίαν πρόθεσιν καί χάριν, τήν δοθεῖσαν ἡμῖν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ πρό χρόνων αἰωνίων, φανερωθεῖσαν δέ νῦν διά τῆς ἐπιφανείας τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ…». Ὁ δέ ἀπόστολος Πέτρος προσθέτει: «…Δι’ ὅ ἀναζωσάμενοι τάς ὀσφύας τῆς διανοίας ὑμῶν…. ἅγιοι γίνεσθε…, εἰδότες ὅτι… ἐλυτρώθητε… τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καί ἀσπίλου Χριστοῦ, προεγνωσμένου μέν πρό κα­ταβολῆς κόσμου (πρβλ. καί Ἑβρ. Θ΄26) φανερωθέντος δ’ ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων δι’ ἡμᾶς τούς δι’ αὐτοῦ πιστεύοντας εἰς τόν Θεόν τόν ἐγείραντα αὐτόν ἐκ νεκρῶν καί δόξαν αὐτῷ δόντα, ὥστε τήν πίστιν ἡμῶν καί ἐλπίδα εἶναι εἰς Θεόν».

Ὅτι ὅμως ὁ τοιοῦτος  προορισμός ἡμῶν εἰς υἱοθεσίαν (διά τοῦ Κ. ἡ. Ἰ. Χριστοῦ) ὑπῆρξε καρπός τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀπείρου Ἀγά­πης Του δέν βεβαιοῦται ρητῶς μόνον ἐκ τῆς προμνησθείσης περικοπῆς τῆς Ἐφεσ. Α΄5, τονίζεται κατηγορηματικῶς καί ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου διά τῶν: «Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε καί τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν[24], ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχη ζωήν αἰώνιον. Οὐ γάρ ἀπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ… ἵνα κρίνη τόν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῆ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ» (Ἰωάν. Γ΄16-17). Σύνολος ἡ Δημιουργία, πνευματική τε καί ὑλική, ὑπῆρξαν ἀποτέλεσμα – καρποί τῆς εὐδοκίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὑπάτη δέ τούτων ἐκδήλωσις, καί δή διά τόν ἄνθρωπον, ἡ ἄφατος συγκατάβασις Αὐτοῦ ὅπως ἡ μία ἐκ τῶν τριῶν ὑποστάσεών Του, ὁ αἰώνιος Λόγος-Υἱός, γίνῃ καί τέ­λειος ἄνθρωπος ἐν τῷ Κ. ἡ. Ἰ. Χριστῷ[25]. Συνέχεια

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για τη μήνυση εναντίον του σχετικά με τον διεθνή Σιωνισμό καί τον Ισλαμισμό

                      

 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 18 Μαΐου 2012

 

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

 

Ὑπείκων εἰς τόν σωτηριώδη λόγο τοῦ ἐνσαρκωθέντος Κυρίου ὅτι τά μέλη τοῦ σώματός Του πρέπει νά εἶναι τό ἅλας τῆς γῆς καί τό φῶς τοῦ κόσμου καί ἡ βίοτή τους νά ἀποδεικνύει καθημερινῶς τόν συντονισμό της πρός τήν Εὐαγγελική ἀλήθεια ὡς «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. 5:13-14) χρεωστῶ ὡς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας νά γνωστοποιῶ τά κατ’ ἐμέ εἰς τούς διακονουμένους ὑπό τῆς ἀναξιότητός μου.

Ὅπως πρό ὀλίγου χρόνου τά λεγόμενα «ὁμοερωτικά» σωματεῖα μέ εἶχαν ἐγκαλέσει ποινικά διά δῆθεν ἐξύβρισή τους ἐπειδή ὁμιλῶ ἐναντίον τῆς θανασίμου ἁμαρτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας, πού ἀποκόπτει ἀπό τόν αἰώνιο Θεό καί ἀντιβαίνει στήν ἀνθρώπινη φυσιολογία καί ψυχολογία ἐπιχειροῦσα τήν ἀνατροπή τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας μέ τήν συνδρομή τοῦ κ. Παναγιώτου Δημητρᾶ, ἐκπροσώπου τοῦ ἑλληνικοῦ παρατηρητηρίου τῶν συμφωνιῶν τοῦ Ἑλσίνκι, μιᾶς Μή Κυβερνητικῆς Ὀργανώσεως (ΜΚΟ), μέ ἀποτέλεσμα νά ἀθωωθῶ τελεσιδίκως μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 455/2011 Διάταξη τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν ἔτσι καί πάλι ἡ ἀνωτέρω ΜΚΟ μέ τήν συνδρομή τοῦ ἐκδότου κ. Μωρίς Χατζῆ τοῦ περιοδικοῦ «Κρησάρα», πού ἀσχολεῖται μέ θέματα τοῦ Ἑβραϊσμοῦ καί τοῦ κ. Abdulhalim Dede πού αὐτοπροσδιορίζεται στήν Ἑλλάδα, κατά παράβαση τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης ἡ ὁποία δέν ἀναγνωρίζει Τουρκική μειονότητα ἐπειδή δέν ὑφίσταται, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς «Τουρκικῆς μειονοτικῆς κίνησης γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα», μέ ἐγκαλοῦν ἐνώπιον τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης γιά δῆθεν παράβαση τῶν ἄρθρων 1 καί 2 τοῦ Νόμου 927/1979 «Περί κολασμοῦ πράξεων ἤ ἐνεργειῶν ἀποσκοπουσῶν εἰς φυλετικάς διακρίσεις» σέ συνδυασμό μέ τήν ἀπόφαση πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ/28.11.2008 τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου διά δημοσιευθεῖσες θέσεις μου διά τόν διεθνῆ Σιωνισμό καί τόν Ἰσλαμισμό παρερεμηνεύοντες ἐντελῶς τάς διατάξεις τῶν Νόμων πού ἐπικαλοῦνται διότι οὐδέποτε ὁ λόγος μου προέτρεψε στήν πρόκληση διακρίσεων, μίσους ἤ βίας κατά προσώπων, ἀλλ’ ἀνέδειξε ὡς ἔχω χρέος ἐκ τῆς Ἐπισκοπικῆς μου εὐθύνης, τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ἐκφράζων ἐλευθέρως ὡς στό Σύνταγμα τῆς χώρας κατωχυροῦται τήν προσωπικήν μου ἄποψιν. Χρησιμοποιοῦν βεβαίως δηλώσεις στρεβλωτικές τῶν θέσεών μου, τοῦ τότε Κυβερνητικοῦ Ἐκπροσώπου κ. Πεταλωτῆ, τῆς Προέδρου τῆς ΔΗΣΥ κας Ντόρας Μπακογιάννη, τοῦ Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου, τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, τοῦ Προέδρου τῆς ΑΧΕΠΑ κ. Νικολάου Καρακώστα, τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου Ἑλλάδας, τοῦ Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Ἐμμανουήλ, τοῦ κ. Σταύρου Ζουμπουλάκη, ἐκδότου τῆς «Νέας Ἑστίας» κλπ. Οἱ ἐγκαλοῦντες τήν ταπεινότητά μου παραθεωροῦν διά τῶν μηνύσεών των ὅτι εὑρισκόμεθα σέ χώρα δημοκρατική καί ἐλευθέρα, ὅπου ἡ ἐλευθερία ἐκφράσεως ἀποτελεῖ συνταγματικό κεκτημένο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου καί ἑπομένως ἐάν διαφωνοῦν μέ τάς θέσεις μου ἔχουν τήν δυνατότητα νά ἀντιπαρατεθοῦν πρός αὐτάς δημοσίᾳ. Ἔχω ἀναρτήσει στό διαδίκτυο συγκρητική μου μελέτη διά τόν Χριστιανισμό καί τόν Ἰσλαμισμό ὅπου ἀποδεικνύω ἐναργέστατα ὅτι τό Ἰσλάμ εἶναι θρησκεία κατασκευασμένη ἀπό ἀνθρώπους καί μή προερχομένη ἐκ τῆς θείας ἀποκαλύψεως, ὅπως ὁ Χριστιανισμός καί οὐδείς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἰσλαμισμοῦ τόλμησε νά τήν ἀντικρούσει. Τό ἴδιο ἔχω δημόσια μέ ἀδιάψευστα ἐπιχειρήματα ἐκ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τοῦ Προφητισμοῦ ἀποδείξει ἀπευθυνόμενος στόν τ. Ραββίνο τῆς Θεσσαλονίκης κ. Φριζῆν ὅτι ὁ ἐνσαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Μεσσίας καί ὅτι ὁ ἀναμενόμενος ὑπό τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ θά εἶναι ὁ τραγικός Ἀντίχριστος. Καί πάλι οὐδείς ἐτόλμησε νά ἀντικρούση τό κείμενό μου. Τό νά ἐπιχειρεῖται ἡ φίμωσις μου μέ ἀβάσιμες, ἕωλες καί ἀνεπέρειστες μηνύσεις εἶναι καθαρή ματαιοπονία.

Ταπεινῶς καί φιλαδέλφως προτρέπω τούς διώκτας μου νά μετανοήσουν εἰλικρινῶς, νά δεχθοῦν τόν μόνο Σωτῆρα καί Λυτρωτή Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, διότι ἄλλως θά ἀπωλέσουν καί αὐτήν τήν ζωήν κατατρυχόμενοι ἀπό ψευδῆ κοσμοείδωλα καί τό φρικωδέστερον τήν αἰώνια καί ἀδιάστατη καί ἀτελεύτητη συνέχειά της.  

 

 

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ


Επιστολή-απάντηση του Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ στον Παναγιώτη Ανδριόπουλο

+ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Ακτή Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Τηλ. 210 4514833

Fax 210 4518476

 

 Εν Πειραιεί τη 14η Μαρτίου 2012

 

 

 

 

 

Προς

Τον Ελλογιμώτατον Κύριον

Παναγιώτην Ανδριόπουλον

Θεολόγον

 

 

 

Αγαπητέ Παναγιώτη,

 

Εις την ιστοσελίδα σου «Ιδιωτική Οδός» και σε σχετική ανάρτηση την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012 υπό τον τίτλο «Τα αναθέματα του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ» http://panagiotisandriopoulos. blogspot.com/2012/03/blog-post_10.html αναφέρεσαι επικριτικά στον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας στον Καθεδρικό Ι. Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς και ενώ ως Θεολόγος έχεις πλήρη γνώση των θεμάτων στο κείμενό σου προσπαθείς να καταδείξης οτι δήθεν κινούμαι εκτός των ορίων της κανονικότητος και εκτός των ορίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Χρεωστώ επομένως με πολλή αδελφική αγάπη να απαντήσω στις επικρίσεις σου κυρίως δια να βοηθήσω τους αγνοούντας αδελφούς που ο συγκρητισμός του συγχρόνου τρόπου σκέψεως και η έλλειψις ηρωϊκών προτύπων τους δημιουργεί υπνώττουσα συνείδηση. Ειδικώτερα: Συνέχεια

ΕΓ­ΚΥ­ΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗ­ΤΡ. ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΩΣ ΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΠΟΙ­ΜΑΝ­ΤΟ­ΡΙ­ΚΗ ΕΓ­ΚΥ­ΚΛΙΟΣ

 ΤΟΥ ΣΕ­ΒΑ­ΣΜΙ­Ω­ΤΑ­ΤΟΥ ΜΗ­ΤΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΟΥ ΠΕΙ­ΡΑΙ­ΩΣ ΔΡΑ­ΠΕ­ΤΣΩ­ΝΑΣ ΚΑΙ Α­ΓΙΟΥ Ι­Ω­ΑΝ­ΝΟΥ ΡΕΝ­ΤΗ κ.κ.ΣΕ­ΡΑ­ΦΕΙΜ

Ε­ΠΙ ΤΗ­ι ΚΥ­ΡΙ­Α­ΚΗ­ι ΤΗΣ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΙΑΣ

* * * * *

Α­γα­πη­τοί Πα­τέ­ρες και Α­δελ­φοί, Τέ­κνα μου εν Κυ­ρί­ω πε­ρι­πό­θη­τα,

Ο νέ­ος ό­σιος της Εκ­κλη­σί­ας μας, ο Ά­γιος Ι­ου­στί­νος Πό­πο­βιτς στο μνη­μει­ώ­δες έρ­γο του «’­Ορ­θο­δο­ξος Εκ­κλη­σί­α και Οι­κου­με­νι­σμός» ση­μει­ώ­νει: «Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι κοι­νόν ό­νο­μα δια τους ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμούς, δια τας ψευ­δο­εκ­κλη­σί­ας της Δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης. Μέ­σα του ευ­ρί­σκε­ται η καρ­διά ό­λων των ευ­ρω­πα­ϊ­κών ου­μα­νι­σμών με ε­πι­κε­φα­λής τον Πα­πι­σμό. Ό­λοι δε αυ­τοί οι ψευ­δο­χρι­στι­α­νι­σμοί, ό­λαι αι ψευ­δο­εκ­κλη­σί­αι δεν εί­ναι τί­πο­τε άλ­λο πα­ρά μί­α αί­ρε­σις πα­ρα­πλεύ­ρως εις την άλ­λην αί­ρε­σιν. Το κοι­νόν ευ­αγ­γε­λι­κόν ό­νο­μά τους εί­ναι η πα­ναί­ρε­σις». Στο ί­διο μή­κος κύ­μα­τος ο μα­κα­ρι­στός γέ­ρον­τας Αρ­χι­μαν­δρί­της Χα­ρά­λαμ­πος Βα­σι­λό­που­λος μας δί­νει την πραγ­μα­τι­κή ει­κό­να του Οι­κου­με­νι­σμού∙ «Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι έ­να Κί­νη­μα παγ­κό­σμιον του Δι­ε­θνούς Σι­ω­νι­σμού και έ­χει ως μο­να­δι­κόν σκο­πόν τη πο­λι­τι­κήν και θρη­σκευ­τι­κήν κα­τά­κτη­σιν της Οι­κου­μέ­νης! Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι μια φο­βε­ρά λαί­λαψ, που προ­ε­τοι­μά­ζε­ται να ξε­θε­με­λι­ώ­ση, ό­πως φαν­τά­ζε­ται, την   Μί­αν, Α­γί­αν, Κα­θο­λι­κήν και Α­πο­στο­λι­κήν Εκ­κλη­σί­α­ν’’ του Χρι­στού» Εί­ναι ά­γριος τυ­φών των δυ­νά­με­ων του σκό­τους, που συγ­κεν­τρώ­νει την κα­τα­στρο­φι­κή του μα­νί­α ε­ναν­τί­ον κυ­ρί­ως της Ορ­θο­δο­ξί­ας, με τον σκο­τει­νό πό­θο να την εκ­μη­δε­νί­ση και να την α­φα­νί­ση». Τέ­λος, ο μα­κα­ρι­στός γέ­ρον­τας Αρ­χι­μαν­δρί­της Α­θα­νά­σιος Μυ­τι­λη­ναί­ος ο­νο­μά­ζει τον Οι­κου­με­νι­σμό τε­λευ­ταί­ο πρό­δρο­μο του Αν­τι­χρί­στου.

Ό­πως η παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση σε πο­λι­τι­κό ε­πί­πε­δο θέ­λει να ε­νώ­σει τον κό­σμο και να κά­νει έ­να παγ­κό­σμιο κρά­τος, μί­α παγ­κό­σμια η­λε­κτρο­νι­κή δι­α­κυ­βέρ­νη­ση, έ­να παγ­κό­σμιο νό­μι­σμα, μί­α παγ­κό­σμια οι­κο­νο­μί­α, έ­τσι και ο Οι­κου­με­νι­σμός σε θρη­σκευ­τι­κό ε­πί­πε­δο θέ­λει να ε­νώ­σει ό­λες τις θρη­σκεί­ες (δι­α­θρη­σκεια­κός οι­κου­με­νι­σμός) και ό­λες τις αι­ρέ­σεις (δι­α­χρι­στι­α­νι­κός οι­κου­με­νι­σμός) σε μί­α παγ­κό­σμια θρη­σκεί­α, α­ψη­φών­τας και πε­ρι­θω­ρι­ο­ποι­ών­τας τις τε­ρά­στι­ες, γι­γαν­τια­ίες και χα­ώ­δεις δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές και ξε­θε­με­λι­ώ­νον­τας εκ βά­θρων τα δόγ­μα­τα και την πί­στη της Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλη­σί­ας. Ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι η με­γα­λύ­τε­ρη εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή αί­ρε­ση ό­λων των ε­πο­χών, ε­πει­δή ε­ξι­σώ­νει ό­λες τις θρη­σκεί­ες και τις πί­στεις.

Οι ρί­ζες του Οι­κου­με­νι­σμού πρέ­πει να α­να­ζη­τη­θούν στον προ­τε­σταν­τι­κό χώ­ρο, στα μέ­σα του 19ου αι. Τό­τε κά­ποι­ες «χρι­στι­α­νι­κές ο­μο­λο­γί­ες», βλέ­πον­τας τον κό­σμο να φεύ­γει α­πό κον­τά τους λό­γω της αυ­ξα­νο­μέ­νης θρη­σκευ­τι­κής α­δι­α­φο­ρί­ας και των ορ­γα­νω­μέ­νων αν­τι­θρη­σκευ­τι­κών κι­νη­μά­των, α­ναγ­κά­σθη­καν σε μια συ­σπεί­ρω­ση και συ­νερ­γα­σί­α. Αυ­τή η ε­νω­τι­κή δρα­στη­ρι­ό­τη­τα τους έ­λα­βε ορ­γα­νω­μέ­νη πλέ­ον μορ­φή, ως Οι­κου­με­νι­κή Κί­νη­ση, τον 20ο αι. Και κυ­ρί­ως το 1948, με την ί­δρυ­ση στο Άμ­στερ­νταμ της Ολ­λαν­δί­ας του λε­γο­μέ­νου Παγ­κο­σμί­ου Συμ­βου­λί­ου των Εκ­κλη­σι­ών – που ου­σι­α­στι­κά εί­ναι Παγ­κό­σμιο Συμ­βού­λιο των Αι­ρέ­σε­ων, του Ε­ω­σφό­ρου και του ψεύ­δους, πα­ρά των «Εκ­κλη­σι­ών» – που ε­δρέ­υ­ει στη Γε­νεύ­η.

Έ­να α­πό τα μέ­σα, που χρη­σι­μο­ποι­εί ο Οι­κου­με­νι­σμός για να ε­πι­τύ­χει τους σκο­πούς του, εί­ναι ο συγ­κρη­τι­σμός, αυ­τός ο θα­νά­σι­μος ε­χθρός της χρι­στι­α­νι­κής πί­στε­ως, τον ο­ποί­ο προ­ω­θεί το λε­γό­με­νο «Παγ­κό­σμιο Συμ­βού­λιο των Εκ­κλη­σι­ών» η μάλ­λον το «Παγ­κό­σμιο Συ­νο­θύ­λευ­μα των Αι­ρέ­σε­ων», ό­πως δι­και­ο­λο­γη­μέ­να έ­χει χα­ρα­κτη­ρι­σθεί. «Ο συγ­κρη­τι­σμός εί­ναι η σχε­τι­κο­ποί­η­ση των θρη­σκει­ών και των θρη­σκευ­τι­κών ι­δε­ών. Εί­ναι μί­α πα­νοι­κου­με­νι­κή θρη­σκευ­τι­κή σύν­θε­ση και σύ­ζευ­ξη των πιο αν­τι­θε­τι­κών και α­νό­μοι­ων στοι­χεί­ων».

Ο Οι­κου­με­νι­σμός κι­νεί­ται σε δύ­ο ε­πί­πε­δα∙ το πρώ­το σε δι­α­χρι­στι­α­νι­κό και το δεύ­τε­ρο σε δι­α­θρη­σκεια­κό. Έ­τσι έ­χου­με τον δι­α­χρι­στι­α­νι­κό οι­κου­με­νι­σμό και τον δι­α­θρη­σκεια­κό οι­κου­με­νι­σμό, οι ο­ποί­οι α­πο­τε­λούν δύ­ο α­πό τις βα­σι­κές κα­τευ­θύν­σεις του Οι­κου­με­νι­σμού. Τό­σο ο δι­α­χρι­στι­α­νι­κός ό­σο και ο δι­α­θρη­σκεια­κός οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι προ­βα­τό­σχη­μοι λύ­κοι και Δού­ρει­οι Ίπ­ποι, που ου­σι­α­στι­κώς λα­τρεύ­ουν τα εί­δω­λα, εί­τε των πα­ρα­τά­ξε­ών τους, εί­τε των προ­σω­πι­κών τους πα­θών, εί­τε της λο­γι­κο­κρα­τί­ας, εί­τε του πο­λι­τι­κού τους πι­στεύ­μα­τος, εί­τε των φι­λο­σο­φι­κών ι­δε­ο­λο­γη­μά­των τους. Η Ορ­θό­δο­ξη θε­ο­λο­γί­α α­πορ­ρέ­ει α­πό την α­πο­κα­λυ­πτι­κή εμ­πει­ρί­α, που προ­σφέ­ρει η ά­κτι­στη θεί­α ε­νέρ­γεια της Α­γί­ας Τριά­δος μέ­σα στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α. Ο μεν δι­α­χρι­στι­α­νι­κός οι­κου­με­νι­σμός προ­ω­θεί την έ­νω­ση των δι­α­φό­ρων χρι­στι­α­νι­κών «ο­μο­λο­γι­ών» (Πα­πι­κών, Προ­τε­σταν­τών, Αγ­γλι­κα­νών, Ι­ε­χω­βά­δων, Πεν­τη­κο­στια­νών, Μο­νο­φυ­σι­τών, με­τά της Νύμ­φης του Χρι­στού Α­γί­ας Ορ­θο­δό­ξου Κα­θο­λι­κής Εκ­κλη­σί­ας) με το κρι­τή­ριο του δογ­μα­τι­κού μι­νι­μα­λι­σμού. Σύμ­φω­να με την οι­κου­με­νι­στι­κή αρ­χή του «δι­α­χρι­στι­α­νι­κού δογ­μα­τι­κού συγ­κρη­τι­σμού» οι δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές με­τα­ξύ ε­τε­ρο­δό­ξων εί­ναι α­πλώς τυ­πι­κές πα­ρα­δό­σεις κά­θε «εκ­κλη­σί­ας» και πρέ­πει να πα­ρα­κάμ­πτων­ται για το κα­λό της ε­νό­τη­τας της Εκ­κλη­σί­ας, η ο­ποί­α μπο­ρεί να εκ­φρά­ζε­ται με την ποι­κι­λί­α δι­α­φό­ρων μορ­φών και εκ­φρά­σε­ων. Ο δε δι­α­θρη­σκεια­κός οι­κου­με­νι­σμός, θε­ω­ρών­τας ό­τι σε ό­λες τις θρη­σκεί­ες υ­πάρ­χουν θε­τι­κά στοι­χεί­α, προ­ω­θεί την έ­νω­ση με­τα­ξύ αυ­τών και κυ­ρί­ως με­τα­ξύ των δή­θεν τρι­ών μο­νο­θε­ϊ­στι­κών θρη­κει­ών του κό­σμου, του Χρι­στι­α­νι­σμού, του Μου­σουλ­μα­νι­σμού και του Ι­ου­δα­ϊ­σμού. Με λί­γα λό­για προ­ω­θεί την λε­γό­με­νη «παν­θρη­σκεί­α». Σύμ­φω­να με την οι­κου­με­νι­στι­κή αρ­χή του «δι­α­θρη­σκεια­κού συγ­κρη­τι­σμού» πρέ­πει να βλέ­που­με τα «κοι­νά θε­ο­λο­γι­κά ση­μεί­α», που υ­πάρ­χουν σε ό­λες τις «μο­νο­θε­ϊ­στι­κές θρη­σκεί­ες», ώ­στε να οι­κο­δο­μή­σου­με την θρη­σκευ­τι­κή ε­νό­τη­τα της οι­κου­μέ­νης.

Λέ­γει ο ά­γιος Συ­με­ών ο Νέ­ος θε­ο­λό­γος ό­τι, για να σω­θεί έ­νας άν­θρω­πος, πρέ­πει να έ­χει ορ­θή ( = ορ­θό­δο­ξη) πί­στη και ορ­θά ( = ορ­θό­δο­ξα) έρ­γα και ζω­ή, δεν σώ­ζε­σαι. Το ί­διο γρά­φει και ο ά­γιος Κύ­ριλ­λος Ι­ε­ρο­σο­λύ­μων στις «Κα­τη­χή­σεις» του.

Αν εί­ναι δύ­σκο­λο να σω­θεί έ­νας Ορ­θό­δο­ξος χρι­στια­νός, που α­γω­νί­ζε­ται, πό­σο μάλ­λον έ­νας λε­γό­με­νος «χρι­στια­νός», που α­νή­κει στις αι­ρε­τι­κές ο­μά­δες του πα­πι­σμού, των προ­τε­σταν­τών, των μο­νο­φυ­σι­τών, εί­ναι δυ­να­τόν να σω­θεί; Πως να σω­θεί έ­νας Μου­σουλ­μά­νος, που πι­στεύ­ει ό­τι το Κο­ρά­νιο εί­ναι δή­θεν θε­ό­πνευ­στο, ό­ταν αυ­τό αρ­νεί­ται τον Τρι­α­δι­κό Θε­ό και την Θε­ό­τη­τα του εν­σαρ­κω­θέν­τος Υι­ού Του; Πως να σω­θεί έ­νας Ι­ου­δαί­ος, α­φού ού­τε την πα­λαι­ά Δι­α­θή­κη πι­στεύ­ει, ού­τε την ζει, αλ­λά πι­στεύ­ει στο Ταλ­μούδ και στην Καμ­πά­λα, που εί­ναι δαι­μο­νι­κή μα­γεί­α και σα­τα­νο­λα­τρεί­α; και για­τί σώ­νει και κα­λά να θέ­λου­με ε­μείς οι πι­στεύ­ον­τες στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α να συμ­προ­σευ­χό­μα­στε και  να συλ­λει­τουρ­γού­με με τους αι­ρε­τι­κούς, ε­τε­ρο­δό­ξους και τους ε­τε­ρο­θρή­σκους;

Δεν βο­η­θού­με να σω­θούν ό­λοι οι αι­ρε­τι­κοί με το να λέ­με προς αυ­τούς ό­τι και αυ­τοί έ­χουν ορ­θό δρό­μο, που ο­δη­γεί στον ί­διο Θε­ό, ό­μως α­πό μια άλ­λη ο­δό, που εί­ναι νό­μι­μη κι αυ­τή, ό­πως ο δρό­μος, που α­κο­λου­θού­με οι Ορ­θό­δο­ξοι Χρι­στια­νοί.

Ε­πο­μέ­νως, ο Οι­κου­με­νι­σμός εί­ναι με­γά­λο εμ­πό­διο στην α­λη­θι­νή έ­νω­ση, την κα­ταρ­γεί και την α­φα­νί­ζει, δεί­χνει ό­τι εί­ναι α­νώ­φε­λη και ά­χρη­στη.

Ο Οι­κου­με­νι­σμός για να υ­λο­ποι­ή­σει τους στό­χους του,  πα­ρα­θε­ω­ρεί βα­σι­κές αρ­χές της Ορ­θο­δο­ξί­ας.

Προ­βάλ­λει την αν­τί­λη­ψη της «Δι­ευ­ρη­μέ­νης Εκ­κλη­σί­ας», σύμ­φω­να με την ο­ποί­α η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι μί­α και πε­ρι­λαμ­βά­νει τους χρι­στια­νούς κά­θε «ο­μο­λο­γί­ας», α­πό τη στιγ­μή που δέ­χθη­καν το βά­πτι­σμα. Έ­τσι, ό­λες οι «χρι­στι­α­νι­κές ο­μο­λο­γί­ες» εί­ναι με­τα­ξύ τους «Α­δελ­φές Εκ­κλη­σί­ες». Πρό­κει­ται για την θε­ω­ρί­α της βα­πτι­σμα­τι­κής θε­ο­λο­γί­ας.

Μέ­σα στο ί­διο πνεύ­μα κι­νεί­ται και η θε­ω­ρί­α της «Παγ­κό­σμιας ο­ρα­τής Εκ­κλη­σί­ας». Η Εκ­κλη­σί­α, που υ­φί­στα­ται τά­χα «α­ό­ρα­τα» και α­παρ­τί­ζε­ται α­πό ό­λους τους χρι­στια­νούς, θα φα­νε­ρω­θεί και στην ο­ρα­τή της δι­ά­στα­ση με τις κοι­νές ε­νω­τι­κές προ­σπά­θει­ες.

Τις αν­τι­λή­ψεις αυ­τές ε­πη­ρέ­α­σε και η προ­τε­σταν­τι­κή θε­ω­ρί­α των κλά­δων, σύμ­φω­να με την ο­ποί­α η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι έ­να «δέν­δρο» με «κλα­διά» ό­λες τις «χρι­στι­α­νι­κές ο­μο­λο­γί­ες», κα­θε­μιά α­πό τις ο­ποί­ες κα­τέ­χει έ­να μό­νο μέ­ρος της α­λη­θεί­ας.

Ας προ­στε­θεί, ε­πί­σης, και η θε­ω­ρί­α των «δύ­ο πνευ­μό­νων», που α­να­πτύ­χθη­κε με­τα­ξύ ορ­θο­δό­ξων οι­κου­με­νι­στών και πα­πι­κών. Σύμ­φω­να με αυ­τήν, Ορ­θο­δο­ξί­α και πα­πι­σμός εί­ναι οι δύ­ο πνεύ­μο­νες, με τους ο­ποί­ους α­να­πνέ­ει η Εκ­κλη­σί­α. Για να αρ­χί­σει τά­χα να α­να­πνέ­ει ορ­θά και πά­λι, θα πρέ­πει οι δύ­ο πνεύ­μο­νες να συγ­χρο­νί­σουν την α­να­πνο­ή τους.

Οι εκ των ορ­θο­δό­ξων και των πα­πι­κών οι­κου­με­νι­στές πι­στεύ­ουν ό­τι ο πα­πι­σμός με τη λο­γι­κο­κρα­τί­α και τον φι­λο­σο­φι­κό στο­χα­σμό εί­ναι συμ­πλή­ρω­μα α­πα­ραί­τη­το στη «δι­η­ρη­μέ­νη χρι­στι­α­νο­σύ­νη», και ο μυ­στι­κι­σμός της Ορ­θο­δό­ξου πνευ­μα­τι­κό­τη­τος συμ­πλη­ρώ­νει τον στο­χα­σμό του πα­πι­σμού. Και η Ορ­θο­δο­ξί­α και ο Πα­πι­σμός εί­ναι δύ­ο εξ ί­σου νό­μι­μες πα­ρα­δό­σεις της μί­ας και α­δι­αί­ρε­της αρ­χαί­ας η­νω­μέ­νης Εκ­κλη­σί­ας. Για να λει­τουρ­γή­σει σω­στά ο ορ­γα­νι­σμός της Εκ­κλη­σί­ας, πρέ­πει να ε­νω­θούν και πά­λι οι «δύ­ο α­δελ­φές Εκ­κλη­σί­ες», η Ορ­θο­δο­ξί­α και ο Πα­πι­σμός, α­φού κα­θα­ρί­σουν την ι­στο­ρι­κή μνή­μη α­πό τα λά­θη, τις πα­ρα­λεί­ψεις, τους τυ­χόν πο­λέ­μους, που έ­γι­ναν με­τα­ξύ ορ­θο­δό­ξων και πα­πι­κών την τε­λευ­ταί­α χι­λι­ε­τί­α και να ξε­κι­νή­σει μια νέ­α ε­πο­χή, νέ­α τά­ξη πραγ­μά­των με­τα­ξύ των δύ­ο Εκ­κλη­σι­ών, που θα στη­ρί­ζε­ται στην α­μοι­βαί­α α­γά­πη, στην α­γα­στή συ­νερ­γα­σί­α σε θέ­μα­τα κοι­νής ε­νό­τη­τος, μαρ­τυ­ρί­ας και ι­ε­ρα­πο­στο­λής στον σύγ­χρο­νο εκ­κο­σμι­κευ­μέ­νο κό­σμο, κο­σμο­πο­λι­τι­σμό και α­θε­ϊ­σμό.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ό­μως, ο Πα­πι­σμός θέ­λει να α­πορ­ρο­φή­σει την Ορ­θο­δο­ξί­α με την έ­νω­ση τύ­που «Ου­νί­ας», που ε­πι­θυ­μεί δι­α­κα­ώς, κά­νον­τας α­νώ­δυ­νες για τον Πα­πι­σμό υ­πο­χω­ρή­σεις, προς την πλευ­ρά της Ορ­θο­δο­ξί­ας.

Γι’ αυ­τό πρέ­πει να ε­νη­με­ρώ­σου­με ό­λοι μας κά­θε Ορ­θό­δο­ξο χρι­στια­νό, για τα σχέ­δια του Πα­πι­σμού, που δεν εί­ναι Εκ­κλη­σί­α, αλ­λά κρά­τος, το Βα­τι­κα­νό. Ού­τε εί­ναι ο Πα­πι­σμός Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α. Δεν εί­ναι ού­τε Ρω­μα­ϊ­κή, ού­τε Κα­θο­λι­κή, ού­τε Εκ­κλη­σί­α. Δεν έ­χει σχέ­ση με την Ρω­μη­ο­σύ­νη, ού­τε με την Ρω­μα­νί­α. Δεν εί­ναι Κα­θο­λι­κή, α­φού χω­ρί­στη­κε μό­νη της α­πό την Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α το 1054 μ.Χ. Δεν εί­ναι Εκ­κλη­σί­α, α­φού έ­γι­νε κρά­τος, α­φού υ­πέ­κυ­ψε στον τρί­το πει­ρα­σμό του Χρι­στού. Δέ­χτη­κε ο Πα­πι­σμός την πρό­τα­ση του δι­α­βό­λου να τον προ­σκυ­νή­σει και να τον κά­νει κο­σμι­κό παν­το­κρά­το­ρα της γης. Ε­μείς οι Ορ­θό­δο­ξοι εί­μα­στε η σω­στή Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α. Ε­μείς οι Ορ­θό­δο­ξοι εί­μα­στε Ρω­μη­οί, σε μας α­νή­κει η Ρω­μα­νί­α, η Ρω­μη­ο­σύ­νη. Η Ορ­θο­δο­ξί­α εί­ναι η Μί­α, Α­γί­α, ΚΑ­ΘΟ­ΛΙ­ΚΗ και Α­πο­στο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α Του Χρι­στού, το έ­να και μο­να­δι­κό Του Σώ­μα, με Κε­φα­λή Ε­κεί­νον.

Ε­νώ παγ­κο­σμί­ως το σπί­τι του Πα­πι­σμού κλο­νί­ζε­ται ε­πι­κίν­δυ­να λό­γω του α­θε­ϊ­σμού, της εκ­κο­σμι­κεύ­σε­ως, της αυ­το­δι­και­ώ­σε­ως των πα­πι­κών και της α­νη­θι­κό­τη­τός τους, με τις χι­λιά­δες των σκαν­δά­λων παι­δε­ρα­στί­ας, πά­νε δυ­στυ­χώς οι Οι­κου­με­νι­στές να στη­ρί­ξουν τον Πα­πι­σμό με πα­ρα­χω­ρή­σεις σε θέ­μα­τα πί­στε­ως, πα­ρα­δό­σε­ως, λα­τρεί­ας και δι­οι­κή­σε­ως. Γι’ αυ­τό πρέ­πει να προ­σέ­ξου­με την εν­το­λή του Α­πο­στό­λου Παύ­λου: «Γί­νε­σθε φρό­νι­μοι ως οι ό­φεις και α­κέ­ραι­οι ως αι πε­ρι­στε­ραί». «Ι­δού α­πο­στέλ­λω υ­μάς ως πρό­βα­τα εν μέ­σω λύ­κων».

Βα­σι­κή θέ­ση του Οι­κου­με­νι­σμού εί­ναι ε­πί­σης και η ε­ξής: ό­τι δή­θεν ε­πι­τρέ­πε­ται η συμ­προ­σευ­χή με­τα­ξύ Ορ­θο­δό­ξων και αι­ρε­τι­κών η αλ­λο­θρή­σκων.

Σκο­πός του Οι­κου­με­νι­σμού δεν εί­ναι να α­δειά­σει τους ι­ε­ρούς Να­ούς α­πό πι­στούς∙  αν­τί­θε­τα τους θέ­λει α­σφυ­κτι­κά γε­μά­τους, μό­νο που αυ­τοί οι «πι­στοί» θα έ­χουν ο κα­θέ­νας την δι­κή του πί­στη και δι­δα­σκα­λί­α.

Τέ­λος στις με­θό­δους, που χρη­σι­μο­ποι­εί ο Οι­κου­με­νι­σμός για την προ­σέγ­γι­ση των χρι­στια­νών, πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και ο δογ­μα­τι­κός μι­νι­μα­λι­σμός και ο δογ­μα­τι­κός μα­ξι­μα­λι­σμός. Ό­σον α­φο­ρά στον δογ­μα­τι­κό μι­νι­μα­λι­σμό, πρό­κει­ται για προ­σπά­θεια να συρ­ρι­κνω­θούν τα δόγ­μα­τα στα πιο α­ναγ­καί­α, σ’ έ­να «μί­νι­μουμ» ( = ε­λά­χι­στο), προ­κει­μέ­νου να υ­περ­πη­δη­θούν οι δογ­μα­τι­κές δι­α­φο­ρές με­τα­ξύ των «ο­μο­λο­γι­ών» και να ε­πέλ­θη η «έ­νω­ση των χρι­στια­νών». Το α­πο­τέ­λε­σμα ό­μως εί­ναι η πα­ρα­θε­ώ­ρη­ση του δόγ­μα­τος, ο υ­πο­βι­βα­σμός και η ε­λα­χι­στο­ποί­η­ση της ση­μα­σί­ας του. «Ας ε­νω­θούν», λέ­νε, «οι χρι­στια­νοί και τα δόγ­μα­τα τα συ­ζη­τούν αρ­γό­τε­ρα οι θε­ο­λό­γοι»! Με την μέ­θο­δο βέ­βαι­α αυ­τή του δογ­μα­τι­κού μι­νι­μα­λι­σμού εί­ναι ί­σως εύ­κο­λο να ε­νω­θούν οι χρι­στια­νοί. Οι τέ­τοι­οι «χρι­στια­νοί» ό­μως μπο­ρεί να εί­ναι Ορ­θό­δο­ξοι, δηλ. α­λη­θι­νά χρι­στια­νοί; Ό­σον α­φο­ρά στον δογ­μα­τι­κό μα­ξι­μα­λι­σμό, εν­νο­εί­ται η προ­σπά­θεια με­ρι­κών να προ­σθέ­σουν νέ­ες λέ­ξεις και ό­ρους στο δόγ­μα, για να ερ­μη­νεύ­ε­ται δή­θεν κα­λύ­τε­ρα η πί­στη η να ε­πι­δι­ώ­κε­ται μια νέ­α ευ­ρύ­τε­ρη ερ­μη­νεί­α.

Γί­νε­ται, λοι­πόν, κα­τα­νο­η­τό ό­τι η α­πο­δο­χή, η εγ­κόλ­πω­ση, η υι­ο­θέ­τη­ση της πα­ναι­ρέ­σε­ως του Οι­κου­με­νι­σμού και των αν­τορ­θο­δό­ξων θε­ω­ρι­ών του, που α­πο­μει­ώ­νουν την Α­γί­α μας Εκ­κλη­σί­α, το σώ­μα του Χρι­στού. Αν σύμ­φω­να με τους οι­κου­με­νι­στές, ό­λες οι ο­μο­λο­γί­ες και οι θρη­σκεί­ες εί­ναι το ί­διο, αν ό­λοι στον ί­διο Θε­ό πι­στεύ­ου­με, αν οι αι­ρέ­σεις και οι θρη­σκεί­ες εί­ναι δι­α­φο­ρε­τι­κοί, αλ­λά α­πο­δε­κτοί τρό­ποι προ­σεγ­γί­σε­ως του ί­διου Θε­ού, τό­τε για­τί πέ­θα­ναν οι ά­γιοι και οι μάρ­τυ­ρες μας και για­τί ο Θε­ός χα­ρί­τω­σε τα λεί­ψα­νά τους;

Μια α­πό τις πλεί­στες α­ναν­τίρ­ρη­τες Θε­ϊ­κές α­πο­δεί­ξεις και Θε­ο­ση­μεί­ες δι’ ό­λα τα α­νω­τέ­ρω εί­ναι ο ά­γιος έν­δο­ξος Ι­ε­ρο­μάρ­τυς Α­θα­νά­σιος ο Λι­θουα­νός, η­γού­με­νος Μι­κρο­ρωσ­σί­ας, τον ο­ποί­ον ε­δο­λο­φό­νη­σαν οι Πα­πι­κοί ου­νί­τες της Πο­λω­νί­ας, τον έρ­ρι­ξαν σ’ έ­να βό­θρο ό­που πα­ρέ­μει­νε ε­πί 17 χρό­νια και ό­ταν οι ορ­θό­δο­ξοι α­δελ­φοί μας α­νέ­συ­ραν το μαρ­τυ­ρι­κό του σώ­μα, μέ­σα α­πό τη δυ­σω­δί­α του βό­θρου α­νε­φά­νη Χά­ρι­τι του Ζών­τος Θε­ού, α­δι­α­λώ­βη­το, ά­φθαρ­το, και ευ­ω­διά­ζον και σή­με­ρον ο ά­γιος ευ­λο­γεί την Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α της Πο­λω­νί­ας με το ά­φθαρ­το, α­ναλ­λοί­ω­το και θαυ­μα­τουρ­γούν λεί­ψα­νό του και προ­σφέ­ρει δι­ϊ­στο­ρι­κώς πλέ­ον και Αυ­τός την α­πάν­τη­ση των ου­ρα­νών, στην πα­ναί­ρε­ση του Οι­κου­με­νι­σμού που εί­ναι ε­φεύ­ρη­μα και έρ­γο του βυ­θί­ου δρά­κον­τος.

Με­τά θερ­μών α­γω­νι­στι­κών και πα­τρι­κών ευ­χών!

Ο ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙ­ΤΗΣ ΣΑΣ

+ ο Πει­ραι­ώς ΣΕ­ΡΑ­ΦΕΙΜ

Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ: «ΜΕ­ΤΑ-ΠΑ­ΤΕ­ΡΙ­ΚΗ» Ή «ΝΕ­Ο­-ΒΑΡ­ΛΑ­Α­ΜΙ­ΤΙ­ΚΗ» ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΙΑ;

  Δ. ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ
     ΠΕΙΡΑΙΑΣ 15-2-2012
 «ΜΕ­ΤΑ-ΠΑ­ΤΕ­ΡΙ­ΚΗ» Ή «ΝΕ­Ο­-ΒΑΡ­ΛΑ­Α­ΜΙ­ΤΙ­ΚΗ» ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΙΑ;
Α­ΓΝΟΙ­Α Ή ΑΡ­ΝΗ­ΣΗ ΤΗΣ Α­ΓΙ­Ο­ΤΗ­ΤΑΣ;
ΚΡΙ­ΤΗ­ΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡ­ΘΟ­ΔΟ­ΞΩΣ ΚΑΙ Α­ΠΛΑ­ΝΩΣ ΘΕ­Ο­ΛΟ­ΓΕΙΝ
Ὑ­πό­τι­τλος: Ἡ ὑ­πε­ρο­ψί­α καί ἡ θε­ο­λο­γι­κή ἐ­κτρο­πή τῶν ἐ­πί­δο­ξων
«με­τα­πα­τε­ρι­κῶν» θε­ο­λό­γων
Γιά νά ἀ­πο­φύ­γου­με κά­θε ἐν­δε­χό­με­νη ὁ­ρο­λο­γι­κή σύγ­χυ­ση, θά προ­βοῦ­με εὐ­θύς ἐ­ξαρ­χῆς σέ μιά ἀ­πα­ραί­τη­τη δι­ευ­κρί­νι­ση τοῦ νε­ό­κο­που ὅ­ρου «με­τα-πα­τε­ρι­κός». Ἡ νέ­α αὐ­τή ἐ­πι­στη­μο­νι­κή ὁ­ρο­λο­γί­α ἐ­πι­δέ­χε­ται ποι­κίλες ἑρ­μη­νεῖ­ες, οἱ ἐ­πι­κρα­τέ­στε­ρες ὅ­μως ἐ­πι­στη­μο­νι­κῶς εἶ­ναι, κα­τά τή γνώ­μη μας, οἱ ἑ­ξῆς δύ­ο: α) Ὅ­ταν στό πρῶ­το συν­θε­τι­κό τῆς λέ­ξε­ως μετα- προσ­δί­δε­ται χρο­νι­κή ση­μα­σί­α, ὁ­πό­τε στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση γίνεται λόγος γιά τό τέ­λος τῆς Πα­τε­ρι­κῆς ἐ­πο­χῆς. Καί β) ὅ­ταν στό πρῶ­το συν­θε­τι­κό τῆς λέξεως προσ­δί­δε­ται κρι­τι­κή ση­μα­σί­α, ὁ­πό­τε ἡ σύν­θε­τη λέ­ξη «με­τα­-πα­τε­ρι­κός» ση­μαί­νει σχε­τι­κο­ποί­η­ση, με­ρι­κή ἤ ὁ­λι­κή ἀμ­φι­σβή­τη­ση, ἐ­πα­να­θε­ώ­ρη­ση, νέ­α ἀ­νά­γνω­ση, ἤ καί ὑ­πέρ­βα­ση τῆς θε­ο­λο­γι­κῆς σκέ­ψε­ως τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
 Οἱ σύγ­χρο­νοι ἐ­πι­στή­μο­νες θε­ο­λό­γοι, πού ἐ­πι­χεί­ρη­σαν ἔμ­με­σα ἤ ἄ­με­σα νά αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­στοῦν ὡς «με­τα-πα­τε­ρι­κοί», χρη­σι­μο­ποί­η­σαν ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶς καί τίς δύ­ο ἑρ­μη­νεῖ­ες, κυ­ρί­ως ὅ­μως τή δεύ­τε­ρη πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στή σχε­τι­κο­ποί­η­ση καί τε­λι­κά στήν ὑ­πέρ­βα­ση τῶν Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Τό κα­τα­στρε­πτι­κό­τε­ρο ἔρ­γο στίς συ­νει­δή­σεις τοῦ χρι­στι­α­νι­κοῦ θεολογικοῦ κό­σμου εὐ­ρύ­τε­ρα τό ἔ­κα­ναν, κα­τά τή γνώ­μη μας, οἱ Προ­τε­στάν­τες. Καί τοῦ­το, ἐ­πει­δή αὐ­τοί ἀμ­φι­σβή­τη­σαν εὐ­θέ­ως τό κύ­ρος τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­πως ἄλ­λω­στε καί τή σύ­νο­λη Ἀ­πο­στο­λι­κή καί Πα­τε­ρι­κή Πα­ρά­δο­σή της. Ταυ­τό­χρο­να, ἀ­κύ­ρω­σαν ἐ­πι­σή­μως, οὐ­σι­α­στι­κά καί τυ­πι­κά, τήν ἁ­γι­ό­τη­τα ὅ­λων τῶν ἐ­πω­νύ­μων ἁ­γί­ων, ἀμ­φι­σβη­τών­τας μέ τόν τρό­πο αὐ­τό καί τήν ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή ἐμ­πει­ρί­α τῆς ἑ­κά­στο­τε στρα­τευ­ο­μέ­νης ἐ­πί γῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Ἀν­τί­στοι­χα, τό κα­τα­στρε­πτι­κό­τε­ρο ἔρ­γο στή δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας τό ἔ­κα­νε καί ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ νά τό κά­νει ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός. Ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός ἀ­πο­τε­λεῖ σή­με­ρα τόν δυ­σώ­δη φο­ρέ­α τοῦ δι­α­χρι­στι­α­νι­κοῦ καί δι­α­θρη­σκεια­κοῦ συγ­κρη­τι­σμοῦ καί κα­τά συ­νέ­πεια τόν πιό ἐ­πί­ση­μο φο­ρέ­α τῆς ἐ­πι­κιν­δυ­νό­τε­ρης πο­λυ-αι­ρέ­σε­ως ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, ἐ­πει­δή συμ­βάλ­λει ἀ­πο­φα­σι­στι­κά στήν ἄμ­βλυν­ση τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου κρι­τη­ρί­ου καί τῆς ὀρ­θο­δό­ξου αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας. Συγ­κε­κρι­μέ­να, διά τῶν ἐκ­προ­σώ­πων του, το­πι­κῶς καί δι­ε­θνῶς, ἐ­πι­χει­ρεῖ δια­ρκῶς καί βαθ­μια­ίως ὅ­λο καί με­γα­λύ­τε­ρες «ἐκ­πτώ­σεις» στήν ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή-δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση τῶν ἀ­νυ­πο­ψί­α­στων πνευ­μα­τι­κῶς ὀρ­θο­δό­ξων πι­στῶν. Καί αὐ­τό τό ἐ­πι­τυγ­χά­νει εἰ­δι­κό­τε­ρα μέ τή σχε­τι­κο­ποί­η­ση ἤ καί τήν ἀ­κύ­ρω­ση στήν πρά­ξη τοῦ κύ­ρους τῆς δι­δα­σκα­λί­ας τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων, καί μά­λι­στα συλ­λο­γι­κῶν ἀ­πο­φά­σε­ών τους, στό πλαί­σιο τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Βλέ­πε λ.χ. τήν κα­τά­φο­ρη καί κα­τ’ ἐ­ξα­κο­λού­θη­ση, ἐ­δῶ καί χρό­νια, πα­ρα­βί­α­ση τοῦ Β΄ Κα­νό­να τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, πού ἀ­πα­γο­ρεύ­ει ρη­τῶς συμ­προ­σευ­χή μέ ἀ­κοι­νώ­νη­τους καί ἑ­τε­ρό­δο­ξους, μέ τή σα­φῆ ἀ­πει­λή τῆς κα­θαι­ρέ­σε­ως τῶν κλη­ρι­κῶν καί τοῦ ἀ­φο­ρι­σμοῦ τῶν λα­ϊ­κῶν, πού τόν πα­ρα­βιά­ζουν. Συνέχεια

Μητροπολίτης Πειραιώς προς την Αριστερά

 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

                                 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2012

 Δημοσιεύεται κατωτέρω ἡ πρός τήν Ἐξοχωτάτη κ. Ἀλέκα Παπαρήγα, Γ.Γ. τοῦ Κομουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ καί ἐνημερώνομε ὅτι ἀναλόγου περιεχομένου ἐπιστολαί ἐστάλησαν πρός τούς Ἀρχηγούς τῶν Κοινοβουλευτικῶν σχηματισμῶν κ.κ. Ἀλέξιον Τσίπραν καί Φώτιον Κουβέλην.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

᾿Ακτὴ Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Τηλ. 210 4514833

Fax 210 4518476

᾿Αριθμ. Πρωτ. 58                             ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰανουαρίου 2012

 

 

 

Πρός τήν

Ἐξοχωτάτη Κυρία

Ἀλέκα Παπαρήγα

Γεν. Γραμματέα

Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος

Λ. Ἠρακλείου 145

142 31 Ν. ΙΩΝΙΑ

 

 

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

 

Ὡς Ποιμενάρχης τοῦ ἐπινείου τῆς Πρωτευούσης τῆς Χώρας ἡμῶν καί πνευματικός διάκονος τῆς ἐν Πειραιεῖ Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, μετ’ αἰσθημάτων συνοχῆς καρδίας καί πολλῆς θλίψεως διά τήν ὄχλησι τῆς Ὑμετέρας πολυευθύνου Ἐξοχότητος ἐν καιροῖς δυσχειμέροις κατά τούς ὁποίους ἀγωνίζεσθε γιά τήν διάσωσι τῆς φιλτάτης Πατρίδος ἐκ τῶν ἁρπακτικῶν διαθέσεων τῶν δανειστῶν καί πιστωτῶν Αὐτῆς πού πραγματούμεναι ἀναποδράστως θά ὁδηγήσουν εἰς τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί ἀνεξαρτησίας, καθηκόντως προάγομαι ὅπως παρακαλέσω Ὑμᾶς νά ἐμποδίσητε τήν στοχευμένην ἐπίθεσιν τοῦ καταρρέοντος κόμματος τῆς τέως συμπολιτεύσεως, τό ὁποῖο διά τῶν Ἐξοχωτάτων Ὑπουργῶν του κ.κ. Εὐαγγέλου Βενιζέλου καί Μιλτιάδου Παπαϊωάννου ἐπιχειρεῖ τήν ψήφισι ὑπό τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων νομοσχεδίων σαφῶς ἀντικειμένων εἰς τήν Συνταγματική νομιμότητα καί τά δημοκρατικά αἰσθήματα. Σημειωτέον ὅτι διά τάς συγκεκριμένας νομοθετικάς ρυθμίσεις οὐδεμία πολιτική ἐξουσιοδότησι κέκτηνται καί ὡς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος δύναται νά κριθῇ στοχοποιοῦνται διά τῆς πρωτοβουλίας τῶν κινήσεών των αἱ Συνταγματικῶς κατοχυρωμέναι ἀρχαί τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας, τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καί ἐκφράσεως, τῆς δημοσίας τάξεως καί τῶν χρηστῶν ἠθῶν. 

 

Τά πρός ψήφισι νομοσχέδια πού κατετέθησαν εἰς τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων ἁρμοδιότητος τοῦ αὐτοπροσδιοριζομένου ὡς «προοδευτικοῦ» Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ  Δικαιοσύνης, Διαφανείας καί ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Μιλτ. Παπαϊωάννου «Καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» καί «Κώδικας ναρκωτικῶν» εἰσάγουν εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι ἀρχάς πού κονιορτοποιοῦν τήν Συνταγματική νομιμότητα καί ἀπομειώνουν πλήρως τήν ἰδιοπροσωπεία τοῦ Ἔθνους. Παρέλκει βεβαίως εἰς τήν Ὑμετέραν ἔμφρονα κρίσι νά ἀναφέρω ὅτι ὁ δῆθεν προοδευτισμός τοῦ κ. Ὑπουργοῦ προεβλέφθη ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν θεσμοθέτησι «καί ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» ἐκτός τοῦ ὑπό τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τεθεσπεισμένου, πού προβλέπεται ὡς ἔννοια εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ πρός ψήφισι νομοσχεδίου γιά τήν «καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας», ὡς καί διά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἀπόπειρα εἰσαγωγῆς τῆς ἀμέσου λύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου, τόσον ὑπό τοῦ φρενοβλαβοῦς ἡγεμόνος τῆς Ρώμης Νέρωνος ὅστις συνῆψε «γάμο» μέ δύο ἕλληνας ἀπελευθέρους τόν εὔσωμο καί ἀνδρώδη Πυθαγόρα καί τόν λεπτόσωμο καί γυναικώδη Σπόρο, τόν ὁποῖον κατέστησε ἐκτομία καί μετωνόμασε εἰς Σαββίνα, ὅπως ἐξιστορεῖ εἰς τήν περιώνυμο Ρωμαϊκή του ἱστορία ὁ Ἕλλην ἱστορικός Κάσσιος Δίων, (163 μ.Χ.) τῆς ὁποίας τήν ἀλήθεια ἐπιμαρτυροῦν οἱ σύγχρονοι ἱστορικοί τοῦ γεγονότος Τάκιτος καί Σουητώνιος, ὅσον καί ἀπό τόν ψευδοπροφήτη τοῦ Ἰσλάμ ἄραβα ἔμπορο Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος τόν 7ον αἰ. εἰς τό Κοράνιόν του ἀνιδρύει τήν διάλυσι ὑπό τοῦ ἀνδρός τοῦ γάμου δι’ ἁπλῆς τρισσῆς σχετικῆς δηλώσεως.  

 

Μέ τήν αἰτιολογική ἔκθεσι τοῦ σχεδίου Νόμου «Καταπολέμηση ἐκδη- λώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» πού ὡς ἰδεολογήματα ἀντίκεινται εἰς τόν ψυχισμό καί τήν καρδία τῶν Ἑλλήνων, ἐν παραγρ. 4  ἀντισυν-ταγματικά καί ἀνεπέρειστα ὁρίζεται ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλληνική κοινωνία μεταβάλλεται εἰς «πολυπολιτισμική» κοινωνία, αὐθαίρετος ἔννοια πού θεσμοθετουμένη ὅμως ἐκμηδενίζει τήν Συνταγματική ἔννοια τοῦ Ἔθνους ὑπέρ τοῦ ὁποίου ὑφίσταται καί λειτουργεῖ τό Σύνταγμα. Μέ ἕναν προκλητικόν «παλαιοημερολογητισμόν» ἐπιχειρεῖται νά εἰσαχθῇ ἡ παρωχημένη ἔννοια τῆς πολυπολιτισμικότητος εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι, τήν στιγμή κατά τήν ὁποία τά ἐφαρμοσθέντα μοντέλα πολυπολιτισμικότητος εἰς ἄλλες χῶρες καταρρέουν ἀνεπανορθώτως, ὡς οἱ ἡγέται των διακηρρύσουν καί ἐπενέρχονται οἱ ἔννοιες τῆς ἐθνικότητος καί τῆς ἰδιοπροσωπείας ἑκάστου λαοῦ.

 

Κατά προκλητική καταστρατήγησι τοῦ Συντάγματος, ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας πού προβλέπεται εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ ὑπό ψήφισι σχεδίου νόμου ἀποδεσμεύεται ἀπό τίς προβλέψεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος διότι ἡ ἑλληνική ἔννομος τάξις δέν περιβάλλει μέ συνταγματικήν ἀναγνώρισι καί προστασία οἱανδήτινα θρησκευτική παραδοχήν ἀλλά μόνον ἐκείνην ἡ ὁποία ἀποτελεῖ γνωστή θρησκεία μή ἔχουσα κρύφια δόγματα καί τῆς ὁποίας ἡ λατρεία δέν ἀντίκειται εἰς τήν δημόσια τάξη καί τά χρηστά ἤθη. Ἑπομένως μέ τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο προστατεύονται οἱ σέκτες, οἱ παραθρησκεῖες, ὁ σατανισμός, πού διαφημίζεται διά τοῦ διαδικτύου μέ ἐπικλήσεις δαιμόνων καί ἀνθρωποθυσίες, ἡ Σαϊεντολογία, ἡ ὁποία ἐπανέρχεται μέ θρησκευτικό προσωπεῖο κατόπιν τῆς ὑπό τῆς ἑλληνικῆς ἐννόμου τάξεως καταργήσεως αὐτῆς ὑπό τήν σωματειακήν της ἔκφανσι (Ἑλληνική πολιτεία κατά ΚΕΦΕ) καί κάθε εἶδος γκουρουϊσμοῦ καί ψυχοναρκωτικῶν. Εἰσάγεται ὡσαύτως κατά παράβασι τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας καί τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας ἡ ἔννοια τοῦ «ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» καί ἀναγνωρίζεται ἡ παράνοια καί τό ἔγκλημα περί τό γενετήσιο ἔνστικτο ὡς θεσμός τῆς ἐννόμου τάξεως. Εἶναι ἀσφαλῶς συμπαθέστατα τά θύματα αὐτῆς τῆς τραγικότητος ὡς πρόσωπα καί ἔχουν ὁπωσδήποτε ἀνάγκη τῆς ἀγάπης καί τῆς στοργῆς ἀλλά εἶναι ἀποτρόπαιο βδέλυγμα ἡ πρακτική τῆς ζωῆς των καί τυγχάνει ἀδιανόητο νά ἀναγνωρισθῇ ὡς θεσμός δικαίου. Ἀναδιφών τήν ὑπό τοῦ Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας προσφάτως δημοσιευθεῖσα Ὑπουργική Ἀπόφαση Ἀριθμ. Φ. 11321οικ.26012/1718 (ΦΕΚ τ. Β΄ 2611/8.11.2011) αἰσθάνομαι τρομακτική ἀπογοήτευσι διά τό πολιτικό προσωπικό τῆς χώρας ἡμῶν, πού φθάνει εἰς τοιαύτη ἔκπτωσι νά περιβάλῃ μέ νομοθετικό κῦρος εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως κακουργηματικές ἐκδηλώσεις περί τό γενετήσιο ἔνστικτο, ἐφευρέσεις δαιμόνων φρικώδεις καί εἰδεχθεῖς πού ὡστόσο «ἀναγνωρίζονται» ἀπό τούς δῆθεν «προδευτικούς» ὡς δῆθεν «σεξουαλικός προσανατολισμός» τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Φαίνεται ὅτι τό τρομακτικό παράδειγμα τῆς Ὁλλανδίας τῆς ὁποίας ἡ ἔννομος τάξις ἀνεγνώρισε «κόμμα παιδοφίλων» μεταδίδεται ὡς λοιμική νόσος καί παρ’ ἡμῖν.

 

Εἰς τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο καί εἰς τό ἄρθρο 4 καθιερώνεται ἡ παγκόσμια φασιστική πρωτοτυπία εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη περί συλλογικῆς εὐθύνης τῶν νομικῶν προσώπων γιά «ἀδικοπραγίες ἑνός φυσικοῦ προσώπου πού ἐνεργεῖ εἴτε ἀτομικά εἴτε ὡς μέλος ὀργάνου καί κατέχει διευθυντική θέση» καί ἀπαραδέκτως ἀναγορεύεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας (Ὑπουργός Δικαιοσύνης), εἰς φυσικό δικαστή.

 

Ὁ προφανής στόχος τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἡ φίμωση τῆς πληροφορήσεως, ἑκατοντάδων ἱστολογίων, ἐφημερίδων καί περιοδικῶν, ἀφοῦ ἀκόμα καί ἡ ἀναφορά εἰς τήν ἐγκληματικότητα ὁμάδων λαθρομεταναστῶν ἤ εἰς τό ἐπιβαλόμενο ἀπό τό Ἰσλάμ «τζιχάντ» καί εἰς τόν φονταμενταλισμό του, θά ἀποτελῇ πρᾶξι ποινικά κολάσιμη.

 

Μέ τήν νέα λογική τοῦ νομοσχεδίου θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθοῦν πάραυτα εἰς τίς φυλακές οἱ χιλιάδες τῶν ὀρθοδόξων Ἑβραίων, ἐάν διήρχοντο ἀπό τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια, πού καταθέτουν ἀδιάσειστα ἱστορικά ντοκουμέντα καί μαρτυρίες γιά πράξεις καί παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν εἰς τίς ἐν Ἀμερικῇ ἱστοσελίδες τους http://www.israelversus judaism.org καί http://www.jewsnotzionists.org. index.htm καί πού ἀφοροῦν εἰς τό εἰδεχθέστατο ἔγκλημα γενοκτονίας τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ πού διέπραξε ὁ παρανοϊκός δικτάτωρ Ἀδόλφος Χίτλερ καί τό ναζιστικό χυδαῖο καθεστώς του. Θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθῇ εἰς τίς φυλακές καί ὁ Ραββίνος τῆς Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτωρ τοῦ Ἱδρύματος Nitra Yeshiva διά τό  βιβλίο του «Min Hametzar» (Ἀπό τά βάθη) πού ἐξεδόθη εἰς τήν Ν. Ὑόρκη εἰς τά Ἑβραϊκά καί ἀναφέρεται εἰς τά χρόνια 1942-1945 καί εἰς τίς παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν διά τήν σωτηρία τῶν ἑβραίων τῆς Σλοβακίας.

 

Στοιχοῦντες οἱ προτείνοντες Ἐξοχώτατοι κ. Ὑπουργοί Εὐ. Βενιζέλος, Ἀνδρ. Λοβέρδος, Χρ. Παπουτσῆς, Δημ. Ρέππας καί Μιλτ. Παπαϊωάννου εἰς τήν φρικώδη ἀντίληψι τοῦ τ. Πρωθυπουργοῦ κ. Γεωργίου Παπανδρέου διά τήν ἀποποινικοποίησι τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, ὁ ὁποῖος εἰς ἀνύποπτο χρόνο εἶχε δηλώσει: «μιά γλάστρα σέ κάθε μπαλκόνι», μέ τό πρόσχημα τῆς κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων διά τίς ναρκωτικές οὐσίες καί τοῦ ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν νομιμοποιοῦν τήν χρῆσι, κατοχή καί προμήθεια ναρκωτικῶν οὐσιῶν καί εἰσάγουν διά πρώτη φορά εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη ἀλλά καί εἰς τήν σκέψι καί ἀντίληψι τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας τήν ὀλέθρια καί ἐγκληματική ἄποψι ὅτι ὁ θάνατος ἐκ τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν δύναται νά κατηγοριοποιηθῇ.

 

Εἰς τό ἄρθρο 29 τοῦ ὑπό ψήφισι Νομοσχεδίου «Καλλιέργεια κάνναβης δημόσια χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν, πλαστογραφία ἰατρικῆς συνταγῆς» ἀναφέρεται: «1. ὅποιος γιά δική του ἀποκλειστική χρήση καλλιεργεῖ φυτά κάνναβης σέ ἀριθμό ἤ ἔκταση πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά τήν ἀτομική του χρήση, τιμωρεῖται μέ κράτηση μέχρι τριῶν μηνῶν ἤ μέ πρόστομο μέχρι πεντακοσίων εὐρώ. 2. Ὅποιος κάνει χρήση ναρκωτικῶν δημοσίως τιμαρεῖται μέ κράτηση μέχρι ἕξι μηνῶν ἤ μέ πρόστιμο μέχρι χιλίων εὐρώ. Ὁ δράστης τῆς πράξης τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου μπορεῖ νά κριθεῖ ἀτιμώρητος, ἐάν τό δικαστήριο, ἐκτιμώντας τίς περιστάσεις τέλεσης τῆς πράξης καί τῆς προσωπικότητας τοῦ δράστη, κρίνει ὅτι ἡ ἀξιόποινη πράξη ἦταν ἐντελῶς συμπτωματική καί δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπαναληφθῇ. 3. Δέν τελεῖ ἄδικη πράξη ὅποιος, γιά δική του ἀποκλειστικά χρήση, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο προμηθεύεται ἤ κατέχει ναρκωτικά, σέ ποσότητες πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά ἀτομική του χρήση.»

 

Ἡ ἐγκληματική αὐτή διάταξις ἀντιβαίνει πλήρως εἰς τή λογική καί ἀποτελεῖ γελοιοποίησι τῆς ἀληθείας, διότι δέν εἶναι ἐφικτόν νά κριθῇ δεόντως καί νά ἐκτιμηθῇ ἡ προσωπική χρῆσις ναρκωτικῶν οὐσιῶν. Ποῖος καί μέ ποῖα κριτήρια θά ὁρίσῃ ποία εἶναι ἡ ἀνάγκη προσωπικῆς χρήσεως ὀπιοειδῶν ἐπί παραδείγματι, διά τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον χρήστη ἤ ἐξηρτημένον; Ἕνας χρήστης πού ἐκκινεῖ μέ 50 mg ἡρωΐνης εἰς τήν κατηφορική πορεία θανάτου πού βαδίζει μπορεῖ νά χρειάζεται 2 ἤ 3 ἤ παραπάνω γραμμάρια τήν ἡμέρα. Εἰς τήν πραγματικότητα ἀνοίγεται λεωφόρος εὐρύχωρος διά μικρούς καί μεγάλους ἐμπόρους ναρκωτικῶν οὐσιῶν, διά νά δροῦν ἐλεύθερα καί χιλιάδες νέοι νά σπρώχνωνται εἰς τήν ἐξάρτησι.

 

Εἰς τό ἄρθρο 23 «ἰδιαίτερα διακεκριμμένες περιπτώσεις» ὅπου ἀναφέ-ρονται οἱ περιπτώσεις διακινήσεως πού τιμωροῦνται μέ τήν ἐσχάτη τῶν ποινῶν (ἰσόβια) ἤ μέ πρόσκαιρη κάθειρξη προβλέπεται ὅτι οἱ ποινές ἐπιβάλλονται «ὅταν (ὁ δράστης) κατ’ ἐπάγγελμα χρηματοδοτεῖ τήν τέλεση κάποιας πράξης διακίνησης ἤ κατ’ ἐπάγγελμα διακινεῖ ναρκωτικές οὐσίες καί τό προσδοκώμενο ὄφελος τοῦ δράστη στίς ἀνωτέρω περιπτώσεις ὑπερβαίνει τό ποσόν τῶν 50.000 Εὐρώ». Ἄν αὐτή ἡ παράγραφος τοῦ νομοσχεδίου δέν ἀποτελεῖ τήν ναυαρχίδα τῆς οὐσιαστικῆς ἀποποινικοποιήσεως τῆς διακινήσεως τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, συλλήβδην ἔχομε ὑποστεῖ ἐπιδημία κρετινισμοῦ, διότι ὅπως προκύπτει ἀπό τά στοιχεῖα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ κέντρου παρακολουθήσεως ναρκωτικῶν καί τοξοκομανίας τέσσερα κιλά ἰνδικῆς καννάβεως ἤ δύο κιλά ἡρωΐνης κοστίζουν περίπου 40.000 Εὐρώ. Ἑπομένως διά νά ἐμπίπτῃ κανείς εἰς τάς διατάξεις τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ νομοθετήματος θά πρέπει νά διακινῇ τόνους ναρκωτικῶν!

 

Ὅλα τά ἀνωτέρω πού ἐπιτυχῶς ἐπεσημάνθησαν εἰς τό Ὑμέτερον δημοσιογραφικόν ὄργανον «Ριζοσπάστης» ὡς προεῖπον νομοθετοῦνται μέ τό πρόσχημα τοῦ «ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν διά τήν διακίνηση ὥστε νά μήν ἀντιμετωπίζονται μέ τόν ἴδιο τρόπο οἱ μικροδιακινητές καί οἱ μεγαλέμποροι καί νά μήν μπαίνουν οἱ χρῆστες φυλακή». Ὄντως οἱ χρῆστες ἔχουν ἀνάγκη ἀπό θεραπευτικά προγράμματα καί ὄχι φυλακές καί θά πρέπει μέ ὅλους τούς τρόπους νά ὁδηγοῦνται εἰς τήν ἐπιλογή τῆς ἀπεξαρτήσεως. Ὅμως γιά νά γίνῃ κάτι τέτοιο θά πρέπει νά ὑπάρχουν τόσα «στεγνά» θεραπευτικά προγράμματα ὅσα ἔχει ἀνάγκη ἡ χώρα μέ ἐπαρκές ἐξειδικευμένο ἐπιστημονικό προσωπικό. Σήμερα ὅμως ὑποχρηματοδοτοῦνται τά σχετικά προγράμματα καί τά κέντρα προλήψεως τινάζονται εἰς τόν ἀέρα μέ ἀποτέλεσμα νά εἶναι ἀδύνατος ἡ προσφορά τοῦ πολυσημάντου ἔργου τους.

 

 

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

 

Μέ διαίτερο σεβασμό καί κτίμηση ες τό μέτερο πρόσωπο χρεωστ π’ εκαιρί τς πικοινωνίας μεθ’ μν νά ντικρούσω καθηκόντως τόν διακηρυσσόμενον ὑπό τοῦ μετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ θεϊσμόν καί νά παρακαλέσω νά πανεκτιμήσητε τά πιστημονικά, φιλοσοφικά καί στορικά δεδομένα πού κρατον μς  δεσμτες ες τό «μουράγιο» τς τραγικς γκοσμιοκρατίας.

 

θεϊσμός καί γνωστικισμός ν δθεν καταλύουν τό θρησκευτικό κοσμοείδωλο περί δημιουργίας καί περί εφυος σχεδιασμο, οσιαστικς ψώνουν τό ωλο, βάσιμο καί νεπέρειστο πιστημονικς καί λογικς κοσμοείδωλο τς συναρτήτου τυχαιότητος, ς ατίας καί οσίας το κπληκτικς συνθέσεως καί ρμονίας το κόσμου μέ τήν ντιεπιστημονική ντιλογική καί ξ μπαθείας καί μίσους κατά το Δημιουργο προβολή τς δθεν φυσικς πιλογς καί τς δθεν κοινς καταγωγς τν ζωντανν εδν. Διά τν κατωτέρω ποδεικνύεται τι κόσμος εναι δημιούργημα τς περινοήτου σοφίας καί γάπης το κτός ατο πάρχοντος Τρισαγίου Θεο κατά τήν πέροχον κφρασιν το ερο ψαλμωδο: «ποίησιν δέ χειρν ατο ναγγέλει τό στερέωμα» (Ψαλμ. 18,1). Βεβαίως α πλέον σύγχρονοι φυσικαί θεωρίαι τς σχετικότητος το ᾿Αϊνστάιν, τς προσδιοριστίας το Χάϊζεμπεργκ καί τν κβάντα το Μάξ Πλάνκ, λλά καί ρκεταί νεώτεραι καταδεικνύουν τήν σαθρότητα τς ξελικτικς θεωρίας, πού ποδίδει τήν παρξη το κόσμου εἰς τήν τυχαιότητα καί εἰς τήν μηχανοκρατία τς φυσικς πιλογς. Α πιστημονικαί καί φιλολοσοφικαί ποδείξεις κατά το μεγάλου τούτου ψεύδους πού συντηρον γνωστοί διεθνιστικοί κύκλοι τν ποίων δυστυχς ναμεταδόται τυγχάνετε εναι:

 

1. Τό πεπερασμένον το λικο σύμπαντος, Ο μαθηματικός τύπος το ᾿Αϊνστάϊν Ε=m c2  τοι τι νέργεια σοται πρός τό γινόμενον τς μάζης πί τό τετράγωνον τς ταχύτητος το φωτός, τήν άλήθειαν ταύτην κριβς βεβαιε διότι λη-μάζα καί νέργεια εναι ν καί τό ατόν νόμισμα. Η συμπαντική λη σχηματίζεται ν τ συνόλ της κ χημικν στοιχείων, τά βασικά συστατικά τν ποίων εναι μονάδαι σταθεραί, δηλαδή πεπερασμένα σωματίδια λεκτρισμο ρισμένης μάζης καί ς κ τούτου χει τέρμα-ρια ς βεβαιε καί σύγχρονος στροφυσική, τό σύμπαν εναι σφαιρικόν-κυρτόν κατά τήν θεωρία τς σχετικότητος μέ διάμετρον χουσαν μκος δέκα περίπου δισεκατομμυρίων τν φωτός. Επομένως τό λικόν σύμπαν ς πεπερασμένον εναι λικόν δημιούργημα «ξ οκ ντων», εναι ποτέλεσμα-ατιατόν καί ς τοιοτον δέν εναι ναρχον, δέν δύναται νά χει τήν ατίαν τς πάρξεώς του ν αυτ καί εναι παραλογισμός νά σχυρίζεταί τις, τι προλθεν κ το μηδενός εναι αταπάτη. Ο χρος καί χρόνος μπορον νά νοηθον μόνον, φ᾿ ς τό λικόν σύμπαν δημιουργήθη «ξ οκ ντων». Τό πεπερασμένον λικόν σύμπαν εναι δημιούργημα λλης οσίας καί πάρχει, διότι ντίκειται ες τήν λογικήν, τι κ το παισίως χαίνοντος μηδενός καί κ τς νυπαρξίας δημιουργήθη τό συλλήπτου κάλλους ρμονίας καί τάξεως λικόν σύμπαν καί τι πάρχει ες τό μηδέν, τό ποον κατά τήν λογικήν καί τήν πιστήμην σημαίνει ρνησιν πάρξεως. Τό λικόν σύμπαν ποτελε τήν μεγαλειωδεστέραν πόδειξιν πάρξεως το ληθος Θεο, διότι διακηρύσσει τοτο, τι πάρχει τέρα οσία πειρος, μή λη, κατάληπτος καί περινόητος, τις τό φερεν «ξ οκ ντων» ες τό εναι δημιουργικς, τι πειρος ατή «μή λη-οσία» εναι ναίτιος καί ναρχος λλως θά το καί ατή πεπερασμένη, τι πρός τήν πειρον ταύτην καί ῾῾μή λην-οσίαν᾿᾿ τό λικόν σύμπαν χει σχέσιν ατιατο πρός ατιον. Η πειρος ατή «μή λη-οσία», τήν ποίαν «πνεμα» πεκάλεσεν νανθρωπίσας Λόγος (᾿Ιωαν. δ, 24) εναι ντότης νσυνείδητος τήν ποίαν ποκαλομεν Θεόν πού νέχει τόν λόγον καί τήν ατίαν «το αυτο εναι ν αυτ», εναι ναίτιος καί πειρος.

 

2.Ωσαύτως έναος διηνεκής κίνησις, λλοίωσις, μεταμόρφωσις τς συμπαντικς λης-μάζης πό τό κράτος τέγκτων φυσικν νόμων (ννόμων δυναμικν νομοτελειν) πρός πιτέλεσιν καί παραγμάτωσιν πάντοτε ρισμένων σκοπν μαρτυρε τι εναι δημιούργημα ν τ συνόλ της διότι τήν ατίαν τς κινήσεως, τροπν καί μεταμορφωσεών της χει κτός ατς, καθ᾿ σον ατή δέν χει συνείδησιν το αυτο της.

 

3. Ο αώνιοι, ΐδιοι, ναλλοίωτοι φυσικοί νόμοι διά τν ποίων πραγματοποιεται τελολογικός σκοπός το κόσμου διότι διηνεκς, κινουμένη, τρεπομένη, λλοιουμένη λη, ξ λόγων σωματιδίων μάζης λεκτρικς ποτελουμένη, δέν εναι δυνατόν νά κπορεύει δυνάμεις ννόμους σταθεράς καί τρέπτους καί νά ποταγ συνάμα ες ατάς, διότι κ «πηγς-μάζης» στερουμένης νοήσεως, εδέναι καί συνοχς δέν εναι δυνατόν νά προέλθουν δυνάμεις διά τν ποίων κδηλοται πειρος σκοπιμότης, σοφία καί πρόνοια πιμαρτυρε τήν ς νω λήθειαν, τό γεφύρωτον χάσμα μεταξύ νοργάνου καί ργανικς λης ποδεικνύει τι συμπαντική λη διακρίνεται ες δύο βαθμίδας, τήν νόργανον (λεκτρόνια, τομα, σωματίδια, στοιχεα, έρια, γρά, ρυκτά) καί τήν νόργανον ζσαν μέ τίς μυριάδες τν γενν τν νοργάνων ντων. Η μέν πρώτη πακούει ς γκος, ες τόν παγκρατ νόμον τς βαρύτητος χαρακτηρίζεται διά τς μηχανικς κινήσεως δέ δευτέρα διακρίνεται πό ργανικς-ζωϊκς κινήσεως, θρέψεως, ργανικς φομοιώσεως καί καταλαγς τς λης, κινήσεως πάντοτε σκοπίμου, μέ ρισμένας καί ναλλοιώτους κανότητας προσαρμογς καί πιλογς καί μέ κανότητα ναπαραγωγς καί διαιωνίσεως δι᾿ ρισμένων συστημάτων, ργάνων καί τρόπων ναπαραγωγς. Τό γεφύρωτον χάσμα μεταξύ νοργάνου καί ργανικς λης πεκτείνεται καί μεταξύ τν διαφόρων νοργάνων ντων πικυρουμένου το ποφθέγματος ῾῾πν ν μόνον ξ μοίου ντος γεννται καί ναπαράγεται᾿᾿ καταρριπτομένων οτω τν ντιεπιστημονικν καί ντιλογικν θεωριν τόσον τς ατομάτου γενέσεως τν νοργάνων ντων σον καί τής ξελίξεως ατν.

 

4. Η ργανική διάπλασις καί ζωή τν νοργάνων ντων μέ τήν περινόητον σοφίαν, ρμονίαν, νομοτέλειαν, πρόβλεψιν πού ες κάθε χέφρονα δημιουργε τό θάμβος, τήν κσταση καί τήν πέρβαση.

 

5. Α διότητες τν κατωτέρων το νθρώπου μψύχων ντων καί νθρωπίνη ψυχή. Τά νστικτα, ρμέμφυτα ες τά κατώτερα το νθρώπου μβια ντα, μή προϋπάρχοντα ες τήν νόργανον λην ς καί διά το νθρώπου μόνον μέσως κδηλουμένη νσυνείδητος νόησις καί ατεξουσία βούλησις ποδεικνύουν τήν κ το περινοήτου Νοός σύνθεσιν καί δημιουργίαν ατν. διαιτέρως νθρωπίνη ψυχή εναι νσυνείδητος πνευματική καί λευθέρα πόστασις κατ᾿ εκόνα το Θεο.

 

6. Η ρμονία το λικο σύμπαντος καί σύλληπτος μαθηματική τάξις καί σκοπιμότης ες ατό δήγησαν τά ξοχώτερα πνεύματα τς οκουμένης διά μέσου τν αώνων νά καταθέσουν ς ελαβες προσκυνηταί τς θείας δυνάμεως καί σοφίας τό θάμβος τους καί τήν κπληξή τους διότι πως ες τά λάχιστα συστατικά τς συμπαντικς λης οτω καί ες τάς κινήσεις καί λληλεπιδράσεις τν φαντάστων λικν γκων τν ορανίων σωμάτων, τά ποα δι᾿ λιγγιωδν ταχυτήτων διατρέχουν τό λικόν σύμπαν κδηλοται σύλληπτος δύναμις, σοφία καί πρόνοια νός ξωκοσμίου καί περυλικο Θεο. Ο γκοι τν ορανίων σφαιρν, μάδων γαλαξιν ς καί συστροφν ατν, α ποστάσεις, α λξεις καί πώσεις των, α ταχύτηται καί κτινοβολίαι, α λληλεπιδράσεις ατν εναι προδήλως πολύτως προϋπολογισμένα μεθ᾿ περμαθηματικς κριβείας. Ως κ τούτου καίτοι  λιγγιωδς περιφέρονται πέριξ ρισμένων κέντρων οδεμία διά μέσου τν αώνων παρουσιάζεται διαταραχή.

 

Κατόπιν τν κτεθέντων «φελής» γνωστικισμός το μετέρου κομματικο σχηματισμο πού ποδίδει τό θαμα τς ζως ες τήν τυχαιότητα καί τήν συνειδησία καί νυπαρξία το μηδενός ποτελε τό πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα το τραγικά πεσμένου καί ποτυχημένου νθρώπου πού συμπνίγεται στήν χοϊκότητα καί δυνατε νά ναχθ πό τήν κτίση στόν κτίσαντα.

 

Κατά τατα παρακαλ πως πενεκτιμήσητε τήν μετέραν στάσιν καί τάς ν λόγ ρχάς το μετέρου κομματικο σχηματισμο διότι λλως ναποδράστως θά πηρετήσητε τόν σχεδιασμό το διεθνιστικο σατανιστικο χώρου καί θά παναλάβετε τήν δεδομένη στορική ποτυχία τς γαλλικς παναστάσεως καί το λεγομένου «παρκτο σοσιαλισμο» διότι θέτοντας εἰς τά πρός κατεδάφισι μέσα στήν νθρώπινη ψυχή τόν αώνιο Θεό, οσιαστικά κατεδαφίζεις καί καταδολιεύεις πλήρως τόν νθρωπο πειδή κατά τήν μεγαλειώδη ρήσι το Ντοστογιέφκι «χωρίς Θεό λα πιτρέπονται».

 

Μετά πλείστης τιμῆς

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς  ΣΕΡΑΦΕΙΜ